I SA/Wr 2096/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marek Olejnik po rozpoznaniu w dniu 24 lipca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia strony skarżącej na postanowienie referendarza sądowego z dnia 15 czerwca 2015 r., I SA/Wr 2096/13, odmawiające przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie z kosztów sądowych, w sprawie ze skargi " A" sp. z o.o. z/s w M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego postanawia odrzucić zażalenie. Postanowieniem z dnia 15 czerwca 2015 r. referendarz sądowy odmówił skarżącej spółce przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Skarżąca, zastępowana w sprawie przez adwokata, wniosła w ustawowym terminie zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 15 czerwca 2015 r., I SA/Wr 2096/13, do Naczelnego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem tutejszego Sądu. W treści zażalenia wskazała naruszenie art. 165 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity w Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) poprzez jego błędnie niezastosowanie w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenia było niedopuszczalne. Stosownie do treści art. 259 § 1 p.p.s.a. od postanowień i zarządzeń wydanych przez referendarza sądowego strona albo adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia. Natomiast zgodnie z art. 194 § 1 p.p.s.a., zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia wymienione w punktach 1-10 tego przepisu. Prawo wniesienia zażalenia na postanowienie sądu w przedmiocie prawa pomocy przewiduje przepis art. 260 p.p.s.a. W świetle powołanej wyżej regulacji wniesione w niniejszej sprawie zażalenie na postanowienie referendarza sądowego należało ocenić jako niedopuszczalne. Trzeba w pierwszej kolejności wskazać, że pełnomocnik skarżącej spółki błędnie oznaczył skarżone postanowienie. Postanowienie z dnia 15 czerwca 2015 r. zostało bowiem wydane przez referendarza sądowego, a nie Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu. Jak wynika z akt sądowych, w tym dniu Sąd nie wydał żadnego postanowienia w sprawie. Nie istniał więc skarżony przez stronę akt. Jednak należy zauważyć, że wniesiony środek zaskarżenia zawiera wszelkie elementy, które pozwoliłyby zakwalifikować go jako sprzeciw na ww. postanowienie referendarza. Niemniej trzeba mieć na uwadze, iż tylko strona działająca samodzielnie przed sądami administracyjnymi ma prawo do uzyskania potrzebnych wskazówek co do czynności procesowych oraz pouczenia jej o skutkach prawnych tych czynności i skutkach zaniedbań (art. 6 p.p.s.a.). Tymczasem przedmiotowe zażalenie zostało sporządzone i wniesione przez adwokata, a więc przez profesjonalnego pełnomocnika, od którego należy się spodziewać świadomego doboru właściwych środków zaskarżenia. Nie ulega natomiast wątpliwości, iż zamiarem pełnomocnika było wniesienie zażalenia, o czym świadczy wyraźne oznaczenie tego środka zaskarżenia i zaadresowanie go do Naczelnego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu – czyli w trybie przewidzianym dla zażaleń. Powyższe stanowisko Sądu nie jest odosobnione. Należy zwrócić uwagę na orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 16 stycznia 2015 r., II FZ 1813/14, z dnia 15 stycznia 2013 r., II GZ 510/12, z dnia 10 stycznia 2013 r., I FZ 565/12, z dnia 23 października 2009 r., I OZ 992/09, z dnia 14 stycznia 2014 r. sygn. akt II FZ 1450/13 (wszystkie dostępne w CBOSA – orzeczenia.nsa.gov.pl). W tym stanie rzeczy przedmiotowe zażalenie podlegało – na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. – odrzuceniu.