I SA/Wr 241/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Tkacz-Rutkowska po rozpoznaniu w dniu 5 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji w sprawie ze skargi A. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 13 maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okres od stycznia do sierpnia 2007 r. oraz od października do grudnia 2007 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji. W rozpoznawanej sprawie skarżąca spółka w skardze na oznaczoną w sentencji decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiocie podatku od towarów i usług za okres od stycznia do sierpnia 2007 r. oraz od października do grudnia 2007 r. wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji. Swojego wniosku strona nie uzasadniła. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, dalej w skrócie: p.p.s.a.), Sąd na wniosek strony może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Postępowanie w sprawie wstrzymania wykonania, w trybie powołanego wyżej art. 61 § 3 p.p.s.a., wszczynane jest wyłącznie na wniosek strony, co oznacza, że to wnioskodawca winien wskazać okoliczności uzasadniające jego żądanie. Podkreślić należy, że powyższe okoliczności muszą mieć charakter konkretny i zindywidualizowany, a nie tylko potencjalny i hipotetyczny. Twierdzenia strony powinny też być poparte dokumentami źródłowymi (por. postanowienia NSA: z 24 listopada 2015 r. sygn. akt II FSK 2877/15, z 26 sierpnia 2015 r. sygn. akt I OZ 879/15, czy z 16 stycznia 2013 r. sygn. akt II GZ 388/12, wszystkie dostępne na: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W judykaturze utrwalony jest pogląd, zgodnie z którym podmiot występujący o ochronę tymczasową nie może oczekiwać od sądu, aby ten, wyręczając go, niejako z urzędu poszukiwał usprawiedliwienia dla złożonego wniosku. Brak należytego uzasadnienia żądania o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wyklucza dokonywanie jego merytorycznej oceny (por. postanowienia NSA: z 25 kwietnia 2012 r. sygn. akt II FSK 498/12, z 10 maja 2011 r. sygn. akt II FZ 106/11, z 9 września 2011 r. sygn. akt II FSK 1501/11, z 28 września 2011 r. sygn. akt I FZ 219/11, czy z 26 listopada 2007 r. sygn. akt II FZ 338/07, dostępne na: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu, wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji nie zasługuje - w tym kontekście - na uwzględnienie. Obowiązek wykazania przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji spoczywa na wnioskodawcy. W niniejszej sprawie wnioskująca spółka nie wykazała, że niezwłoczne wykonanie decyzji (zarówno pierwszej, jak i drugiej instancji) grozi jej niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody. Tymczasem, to na wnioskującej o wstrzymanie wykonania decyzji spoczywa ciężar szczegółowego i wiarygodnego wykazania, że wykonanie tych decyzji wywoła skutki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.