I SA/Wr 583/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Kamila Paszowska – Wojnar po rozpoznaniu w dniu 3 września 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. Sp. z o. o. we W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 30 lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie określenia w podatku od towarów i usług za miesiąc czerwiec 2012 r. kwoty do zapłaty z art. 108 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz kwoty zobowiązania do zapłaty za II kwartał 2012 r. postanawia: I. odrzucić wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi II. odrzucić skargę. Pismem z dnia 10 maja 2018 r. A. Sp. z o. o. we W. (dalej jako: Skarżąca, Strona) wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 30 lipca 2014 r. nr [...] oraz wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że zaskarżoną w sprawie decyzję doręczono pełnomocnikowi Spółki w dniu 14 sierpnia 2014 r. W ocenie Spółki, doręczenie niniejsze nie było skuteczne, ponieważ Spółka nie posiadała wówczas organów uprawnionych do jej reprezentacji. Ponadto, Skarżąca podniosła, że jej wcześniejsza skarga na w/w decyzję, została odrzucona postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 22 lutego 2016 r. w sprawie o sygn. akt I SA/Wr 2247/14, gdyż w dacie wniesienia skargi Spółka nie miała organu uprawnionego do jej reprezentacji. Jak dalej podniesiono, postanowieniem z dnia 10 listopada 2016 r. Sąd Rejonowy dla W. we W. ustanowił kuratora Spółki. Następnie, organ administracji publicznej dokonał ponownego doręczenia decyzji z dnia 30 lipca 2014 r. (w dniu 14 grudnia 2016 r.), tym razem – kuratorowi Spółki. Dodatkowo, dnia 12 grudnia 2016 r., na mocy uchwały nadzwyczajnego zgromadzenia wspólników powołano jednoosobowy zarząd Spółki. Wobec powyższego, przyjmując termin doręczenia decyzji kuratorowi za datę otwierającą termin do jej zaskarżenia, Spółka po raz kolejny wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Postanowieniem z dnia 20 grudnia 2017 r. sygn. akt I SA/Wr 131/17 Sąd odrzucił skargę z uwagi na to, że została wniesiona po terminie. Sąd wskazał, że skutecznym było doręczenie dokonane pełnomocnikowi Spółki w dniu 14 sierpnia 2014 r. Według wpisu w Krajowym Rejestrze Sądowym Spółka, na dzień wydania decyzji, posiadała organ uprawniony do jej reprezentacji, zaś organ nie posiadał wiedzy dotyczącej podjęcia uchwały w sprawie rezygnacji członka zarządu. Od powyższego postanowienia Skarżąca wniosła zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który postanowieniem z dnia 23 kwietnia 2018 r. oddalił zażalenie. Skarżąca ponownie wniosła skargę na tożsamą decyzję wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej złożenia. Skarga wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu w dniu 15 lutego 2018 r. (sygn. sprawy I SA/Wr 205/18). Uzasadniając wiosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, Spółka wskazała, że o błędnym stanowisku organu podatkowego w przedmiocie doręczenia decyzji dowiedziała się dopiero w dacie doręczenia jej pełnomocnikowi postanowienia Sądu. Postanowieniem z dnia 23 kwietnia 2018 r. tutejszy Sąd odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi z uwagi na to, że wniosek o przywróceniu terminu był przedwczesny, a w konsekwencji niedopuszczalny. Przedwczesny charakter wniosku wynikał z nierozstrzygnięcia przez Naczelny Sąd Administracyjny zażalenia na postanowienie o odmowie przywrócenia terminu, a więc brak było w obrocie prawnym prawomocnego rozstrzygnięcia kwestii, czy termin do wniesienia skargi przez Skarżącą upłynął, czy też nie. Jako znany Sądowi z urzędu fakt, należy przywołać okoliczność wniesienia zażalenia od powyższego postanowienia tutejszego Sądu oraz, w konsekwencji jego rozpoznania, wydania postanowienia z dnia 27 czerwca 2018 r., w którym Wojewódzki Sądu Administracyjny we Wrocławiu w trybie art. 195 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; "p.p.s.a.") postanowił przywrócić Skarżącej termin do wniesienia skargi. W uzasadnieniu wniosku wniesionego w niniejszej sprawie przywołano analogiczną argumentację jak w poprzednio złożonym wniosku o przywrócenie terminu, ponadto wskazano, że w związku z wydaniem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowienia z dnia 23 kwietnia 2018 r. (sygn. akt I SA/Wr 205/18) przesądzony został fakt spóźnionego wniesienia przez Stronę skargi, co jednocześnie legitymuje ją do żądania przywrócenia terminu do jej wniesienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 88 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302) spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Na postanowienie przysługuje zażalenie. W niniejszej sprawie należało odrzucić wniosek o przywrócenie terminu. Sąd w pierwszej kolejności pragnie zauważyć, że przedmiotem wniosku jest przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 30 lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie określenia w podatku od towarów i usług za miesiąc czerwiec 2012 r. kwoty do zapłaty z art. 108 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz kwoty zobowiązania do zapłaty za II kwartał 2012 r. Decyzja ta jest przedmiotem skargi złożonej przez Skarżącą w sprawie o sygn. I SA/Wr 205/18, w której Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu prawomocnym postanowieniem z dnia 27 czerwca 2018 r. przywrócił Skarżącej termin do wniesienia skargi. Wobec powyższego, zauważyć należy, że spełniona została przesłanka do odrzucenia skargi wniesionej w niniejszej sprawie w oparciu o art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a., zgodnie z którym Sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa objęta skargą między tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym nie budzi wątpliwości, że ze ziszczeniem się powyższej przesłanki mamy do czynienia w przypadku tożsamości podmiotowej oraz przedmiotowej stanu faktycznego sprawy będącej już w toku oraz w której wpłynęła skarga. Tożsamość podmiotowa dotyczy podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków. Tożsamość przedmiotowa ma zaś miejsce, gdy identyczna jest treść tych praw i obowiązków oraz ich podstawa prawna i faktyczna (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 września 2011 r. sygn. akt I GSK 1077/11, wszystkie przytaczane w niniejszej sprawie orzeczenia sądów administracyjnych dostępne w bazie: orzeczenia.nsa.gov.pl). Ponadto podkreślić należy, że zwrot "pomiędzy tymi samymi stronami" użyty w art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. odnosi się do stron, o których mowa w art. 32 p.p.s.a., zgodnie z którym w postępowaniu w sprawie sądowoadministracyjnej stronami są skarżący oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. W sprawie niniejszej oraz prowadzonej pod sygnaturą I SA/Wr 205/18 bez wątpienia mamy do czynienia z tożsamością podmiotową, albowiem skarżącym jest Agencja Reklamowa 99 Studio Sp. z o. o. we Wrocławiu, zaś organem Dyrektor Izby Skarbowej (obecnie Dyrektor Izby Administracji Skarbowej). Bezspornym jest również zaistnienie tożsamości przedmiotowej wynikającej z zaskarżenia tej samej decyzji oraz sformułowania przez Skarżącą w obu skargach identycznych zarzutów. W ocenie tutejszego Sądu zaistniał stan zawisłości sprawy (lis pendens). W wyroku z dnia 23 listopada 2016 r. sygn. akt II OSK 482/15 Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że wniesienie skargi w postępowaniu sądowoadministracyjnym powoduje wszczęcie postępowania, wywołując skutki procesowe i materialnoprawne. Prowadzi to do powstania stanu sprawy w toku, co stanowi przeszkodę do równoczesnego prowadzenia postępowania sądowego ze skarg tego samego podmiotu i na ten sam akt administracyjny. Taki stan trwa, aż do momentu uprawomocnienia się orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie. Prowadzenie dwóch postępowań doprowadziłoby do wydania dwóch wyroków, z których jeden naruszałby zasadę res iudicata. W konsekwencji Sąd stwierdził, że skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. Wyjaśniając motywy postanowienia w zakresie odrzucenia wniosku o przywrócenie terminu, w ocenie Sądu zaistniała niedopuszczalność przywrócenia terminu do wniesienia skargi będąca konsekwencją zaistnienia przesłanki do odrzucenia skargi w postaci zawisłości sprawy. Zgodnie z art. 88 p.p.s.a. spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Na postanowienie przysługuje zażalenie. O niedopuszczalności wniosku o przywrócenie terminu można mówić, gdy brakuje ustawowych warunków jego dopuszczalności (zob. postanowienia NSA: z dnia 19 października 2010 r. sygn. akt II FZ 428/10 oraz z dnia 15 listopada 2011 r. sygn. akt II OZ 1090/11). W ocenie tutejszego Sądu, obowiązek odrzucenia skargi z powodu stanu zawisłości sprawy, który powstał w dacie uprawomocnienia się postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 27 czerwca 2018 r. sygn. akt I SA/Wr 205/18 spowodował niedopuszczalność przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Niedopuszczalnym, w świetle art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. byłoby bowiem merytoryczne rozpoznanie wniosku, w zakresie rozważania przez Sąd zasadności przywrócenia terminu do wniesienia skargi, która podlega odrzuceniu z powodu zawisłości sprawy. Z powyższych względów, z uwagi niedopuszczalność wniosku o przywrócenie terminu, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu na podstawie art. 88 p.p.s.a. postanowił, jak w pkt I sentencji postanowienia, zaś okoliczność zawisłości sprawy będącej przedmiotem skargi obligowała Sądu do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a., o czym Sąd orzekł w pkt II sentencji postanowienia.