I SA/Wr 643/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Zbigniew Łoboda po rozpoznaniu w dniu 21 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi E. N.-M. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2011 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji. Przedmiotem skargi w rozpoznawanej sprawie jest decyzja dotycząca podatku od dochodu uzyskanego przez skarżącą ze sprzedaży licznych nieruchomości. W sprawie, strona wniosła także o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku skarżąca wskazała, że w skarżonej decyzji określono stronie zobowiązanie w kwocie 21.748,00 zł. W kwietniu oraz maju 2017 r. wydane zostały wobec skarżącej cztery decyzje określające wysokość zobowiązania podatkowego w podatku PIT za lata 2010-2014. Łączna kwota zobowiązania za te lata, bez uwzględnienia odsetek, wynosi 535.753,00 zł. Obecnie jedynym źródłem dochodu skarżącej jest emerytura oraz niewielkiej wysokości dochód uzyskiwany z tytułu najmu lokalu. Skarżąca od 1,5 roku nie osiąga żadnych dochodów ze zbycia nieruchomości (ostatnia transakcja miała miejsce 17 grudnia 2015 r.). Wykonanie niniejszej decyzji, jak również decyzji za pozostałe lata, wiązałoby się, z uwagi na znaczną wysokość określonych zobowiązań, z koniecznością istotnego uszczuplenia posiadanych przez skarżącą oszczędności. Skarżąca wskazała, że ma problemy zdrowotne - w ostatnim czasie zmuszona była do poddania się operacji barku, a obecnie trwa proces kosztownej i długotrwałej rehabilitacji (czas rehabilitacji na chwilę obecną jest trudny do ustalenia). Zarówno operacja jak i rehabilitacja odbywają się w ramach prywatnej opieki zdrowotnej, co wymaga znacznych środków. Poddanie się rehabilitacji wymaga środków pieniężnych, których skarżąca w sytuacji wykonania niniejszej decyzji zostałaby pozbawiona. Brak rehabilitacji może skutkować pogorszeniem się stanu zdrowia, tj. prowadzić do trudnych do odwrócenia skutków. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, dalej w skrócie: p.p.s.a.), Sąd na wniosek strony może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Postępowanie w sprawie wstrzymania wykonania w trybie powołanego wyżej art. 61 § 3 p.p.s.a. wszczynane jest wyłącznie na wniosek strony, co oznacza, że to wnioskodawca winien wskazać okoliczności uzasadniające jego żądanie. Wartym podkreślenia jest to, że okoliczności te muszą mieć charakter konkretny i zindywidualizowany, a nie tylko potencjalny i hipotetyczny. Twierdzenia strony powinny też być poparte dokumentami źródłowymi (por. np. postanowienia NSA z dnia 24.11. 2015 r. sygn. akt II FSK 2877/15, z dnia 26.08.2015 r. sygn. akt I OZ 879/15, z dnia 16.01.2013 r. sygn. akt II GZ 388/12, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Podkreślić również należy, że w judykaturze utrwalony jest już pogląd, zgodnie z którym, podmiot występujący o ochronę tymczasową nie może oczekiwać od sądu, aby ten, wyręczając go, niejako z urzędu poszukiwał usprawiedliwienia dla złożonego wniosku. Brak należytego uzasadnienia żądania o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wyklucza dokonywanie jego merytorycznej oceny (por. postanowienia NSA: z dnia 25.04.2012 r. sygn. akt II FSK 498/12, z dnia 10.05.2011 r. sygn. akt II FZ 106/11, z dnia 9.09.2011 r. sygn. akt II FSK 1501/11, z dnia 28.09.2011 r. sygn. akt I FZ 219/11 i z dnia 26.11.2007 r. sygn. akt II FZ 338/07, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu, wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje - w tym kontekście - na uwzględnienie. Obowiązek wykazania przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji spoczywa na wnioskodawcy. W niniejszej sprawie skarżąca podniosła, że wykonanie decyzji pozbawi ją środków na leczenie. Sąd stwierdza, że skarżąca tej okoliczności nie wykazała. Nie przedłożono bowiem żadnych dokumentów z których wynika, jakimi oszczędnościami skarżąca dysponuje oraz dokumentów, z których wynikałoby, iż skarżąca istotnie wymaga kosztownej rehabilitacji oraz które choćby w przybliżeniu wskazywały na koszt rehabilitacji. Dopiero zestawienie kwot oszczędności i bieżącego dochodu (o czym niżej) pomniejszonych o koszty utrzymania z jednej strony i miesięcznych kosztów leczenia z drugiej, umożliwiłoby ocenę, czy wykonanie decyzji istotnie uniemożliwi skarżącej rehabilitację z uwagi na brak środków. Ponadto wnioskująca nie podaje również i nie dokumentuje wysokości swojego dochodu z emerytury oraz najmu. Z tej ostatniej okoliczności wynika, że skarżąca posiada majątek w postaci nieruchomości. Skarżąca we wniosku pomija jednak kwestię posiadanego przez siebie majątku, a tym samym nie wiadomo, jaki dochód ów majątek może generować, względnie, czy nie może stanowić zabezpieczenia ewentualnego kredytu, a jednocześnie stanowić gwarancji dla banku, iż czerpany z majątku dochód zapewni regulowanie rat. Natomiast z akt sprawy wynika, że skarżąca tylko w 2011 r. z tytułu sprzedaży nieruchomości uzyskała łączny dochód 111.627,58 zł. Z wniosku zaś wynika, iż skarżąca dysponuje znacznymi oszczędnościami, które przewyższają kwotę określonego w skarżonej decyzji zobowiązania. Wnioskująca wskazuje bowiem, że oszczędności te po zapłacie podatku zostaną tylko ograniczone, a nie, że nie będzie już dysponowała jakimikolwiek środkami pieniężnymi. Możliwości finansowe skarżącej nie są więc znane, natomiast przedstawione okoliczności świadczą, że mogą one być znaczne. Jak wcześniej wskazano, to na wnioskującej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa ciężar wykazania zasadności wniosku, czego skarżąca w niniejszej sprawie nie uczyniła. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. Sąd postanowił jak w sentencji.