I SA/Wr 645/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Radom po rozpoznaniu w dniu 4 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi E. N.-M. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] 2017 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji. Przedmiotem skargi jest decyzja dotycząca podatku od dochodu uzyskanego przez skarżącą ze sprzedaży licznych nieruchomości. W sprawie, strona wniosła także o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazano, iż w skarżonej decyzji określono stronie zobowiązanie w kwocie 374.558 zł. W kwietniu oraz maju 2017 r., wydane zostały wobec skarżącej cztery decyzje określające wysokość zobowiązania podatkowego w podatku PIT za lata 2010-2014. Łączna kwota zobowiązania za te lata, bez uwzględnienia odsetek, wynosi 535.753,00 zł. Obecnie jedynym źródłem dochodu skarżącej jest emerytura oraz niewielkiej wysokości dochód uzyskiwany z tytułu najmu lokalu. Skarżąca od 1,5 roku nie osiąga żadnych dochodów ze zbycia nieruchomości (ostatnia transakcja miała miejsce 17 grudnia 2015 r.). Wykonanie niniejszej decyzji, jak również decyzji za pozostałe lata, wiązałoby się, z uwagi na znaczną wysokość określonych zobowiązań, z koniecznością istotnego uszczuplenia posiadanych przez skarżącą oszczędności. Wskazano, iż skarżąca ma problemy zdrowotne - w ostatnim czasie zmuszona była do poddania się operacji [...], a obecnie trwa proces kosztownej i długotrwałej rehabilitacji (czas rehabilitacji na chwilę obecną jest trudny do ustalenia). Zarówno operacja jak i rehabilitacja odbywają się w ramach prywatnej opieki zdrowotnej, co wymaga znacznych środków. Poddanie się rehabilitacji wymaga środków pieniężnych, których skarżąca w sytuacji wykonania niniejszej decyzji zostałaby pozbawiona. Brak rehabilitacji może skutkować pogorszeniem się stanu zdrowia, tj. prowadzić do trudnych do odwrócenia skutków. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), Sąd na wniosek strony może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Postępowanie w sprawie wstrzymania wykonania w trybie powołanego wyżej art. 61 § 3 p.p.s.a. wszczynane jest wyłącznie na wniosek strony, co oznacza, że to wnioskodawca winien wskazać okoliczności uzasadniające jego żądanie. Wartym podkreślenia jest to, że okoliczności te muszą mieć charakter konkretny i zindywidualizowany, a nie tylko potencjalny i hipotetyczny. Twierdzenia strony powinny też być poparte dokumentami źródłowymi (por. np. postanowienia NSA z dnia 24 listopada 2015 r., sygn. akt II FSK 2877/15, z dnia 26 sierpnia 2015 r., sygn. akt I OZ 879/15, z dnia 16 stycznia 2013 r., sygn. akt II GZ 388/12, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Podkreślić również należy, iż w judykaturze utrwalony jest już pogląd, zgodnie z którym, podmiot występujący o ochronę tymczasową nie może oczekiwać od sądu, aby ten, wyręczając go, niejako z urzędu poszukiwał usprawiedliwienia dla złożonego wniosku. Brak należytego uzasadnienia żądania o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wyklucza dokonywanie jego merytorycznej oceny (por. postanowienia NSA: z dnia 25 kwietnia 2012 r., II FSK 498/12; z dnia 10 maja 2011 r., II FZ 106/11;z dnia 9 września 2011 r., II FSK 1501/11; z dnia 28 września 2011 r., I FZ 219/11 i z dnia 26 listopada 2007 r., II FZ 338/07, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu, wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje – w tym kontekście – na uwzględnienie. Obowiązek wykazania przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji spoczywa na wnioskodawcy. W niniejszej sprawie skarżąca podniosła, że wykonanie decyzji pozbawi ją środków na leczenie. Sąd stwierdza, iż skarżąca tej okoliczności nie wykazała. Nie przedłożono bowiem żadnych dokumentów z których wynika, jakimi oszczędnościami skarżąca dysponuje oraz dokumentów, z których wynikałoby, iż skarżąca istotnie wymaga kosztownej rehabilitacji oraz które choćby w przybliżeniu wskazywały na koszt rehabilitacji. Dopiero zestawienie kwot oszczędności i bieżącego dochodu (o czym niżej) pomniejszonych o koszty utrzymania z jednej strony i miesięcznych kosztów leczenia z drugiej, umożliwiłoby ocenę, czy wykonanie decyzji istotnie uniemożliwi skarżącej rehabilitację z uwagi na brak środków. Ponadto skarżąca nie podaje również i nie dokumentuje wysokości swojego dochodu z emerytury oraz najmu. Z tej ostatniej okoliczności wynika, iż skarżąca posiada majątek w postaci nieruchomości. Skarżąca w wniosku pomija jednak kwestię posiadanego przez siebie majątku, a tym samym nie wiadomo, jaki dochód ów majątek może generować, względnie, czy nie może stanowić zabezpieczenia ewentualnego kredytu, stanowiąc gwarancję dla banku, iż czerpany z majątku dochód zapewni regulowanie rat. Natomiast z akt sprawy wynika, iż skarżąca tylko w 2013 r. z tytułu sprzedaży nieruchomości uzyskała przychód w kwocie ponad 350.000 zł, a z akt sprawy I SA/Wr 591/17 ze skargi strony, iż w 2010 r. w wysokości 1.000.000 zł. Z wniosku zaś wynika, iż skarżąca dysponuje znacznymi oszczędnościami, które przewyższają kwotę określonego w skarżonej decyzji zobowiązania. Skarżąca wskazuje bowiem, iż oszczędności te po zapłacie podatku zostaną tylko ograniczone, a nie, że nie będzie już dysponowała jakimikolwiek środkami pieniężnymi. Możliwości finansowe skarżącej nie są więc znane, natomiast przedstawione okoliczności świadczą, iż mogą one być znaczne. Jak wcześniej wskazano, to na skarżącej wnioskującej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa ciężar wykazania zasadności wniosku, czego skarżąca w niniejszej sprawie nie uczyniła. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. Sąd postanowił jak w sentencji.