I SA/Wr 717/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Henryka Łysikowska po rozpoznaniu w dniu 23 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za rok 2016 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu podniósł, że kwota łącznego zobowiązania pieniężnego tj. 177.095 zł jest bardzo duża i skarżący nie dysponuje środkami pieniężnymi pozwalającymi na jej uiszczenie. Wykonanie zaskarżonej decyzji narazi skarżącego na przeprowadzenie egzekucji z nieruchomości, co spowoduje dla niego nieodwracalne skutki prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), Sąd na wniosek strony może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Postępowanie w sprawie wstrzymania wykonania w trybie powołanego wyżej art. 61 § 3 p.p.s.a. wszczynane jest wyłącznie na wniosek strony, co oznacza, że to wnioskodawca winien wskazać okoliczności uzasadniające jego żądanie. Wartym podkreślenia jest to, że okoliczności te muszą mieć charakter konkretny i zindywidualizowany, a nie tylko potencjalny i hipotetyczny. Twierdzenia strony powinny też być poparte dokumentami źródłowymi (por. np. postanowienia NSA z dnia 24 listopada 2015 r., sygn. akt II FSK 2877/15, z dnia 26 sierpnia 2015 r., sygn. akt I OZ 879/15, z dnia 16 stycznia 2013 r., sygn. akt II GZ 388/12, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Podkreślić również należy, iż w judykaturze utrwalony jest już pogląd, zgodnie z którym, podmiot występujący o ochronę tymczasową nie może oczekiwać od sądu, aby ten, wyręczając go, niejako z urzędu poszukiwał usprawiedliwienia dla złożonego wniosku. Brak należytego uzasadnienia żądania o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wyklucza dokonywanie jego merytorycznej oceny (por. postanowienia NSA: z dnia 25 kwietnia 2012 r., II FSK 498/12; z dnia 10 maja 2011 r., II FZ 106/11;z dnia 9 września 2011 r., II FSK 1501/11; z dnia 28 września 2011 r., I FZ 219/11 i z dnia 26 listopada 2007 r., II FZ 338/07, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu, wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje – w tym kontekście – na uwzględnienie. Obowiązek wykazania przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji spoczywa na wnioskodawcy. W niniejszej sprawie skarżący podniósł, że nie posiada środków na uiszczenie podatku, a wykonanie decyzji narazi skarżącego na przeprowadzenie egzekucji z nieruchomości. Sąd stwierdza, że skarżący nie uprawdopodobnił, iż nie posiada środków na uiszczenie podatku lub możliwości ich uzyskania z kredytu. Nie przedstawił bowiem dokumentów dotyczących jego sytuacji materialnej. Zwrócił już uwagę na tą okoliczność referendarz sądowy w postanowieniu odmawiającym przyznanie skarżącemu prawa pomocy. Natomiast z akt sprawy wynika, że skarżący posiada środki na utrzymanie zabytkowego parku o powierzchni 40 hektarów, a także innych nieruchomości (gospodarstwo rolne). Referendarz ustalił także, że skarżący posiada udziały w spółce kapitałowej. Możliwości finansowe skarżącego nie są więc znane, natomiast przedstawione okoliczności świadczą, iż mogą one być znaczne. Jak wcześniej wskazano, to na skarżącym wnioskującym o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa ciężar wykazania zasadności wniosku, czego skarżący w niniejszej sprawie nie uczynił. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. Sąd postanowił jak w sentencji.