I SA/Wr 771/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dagmara Dominik,, Sędziowie: Sędzia WSA Piotr Kieres (sprawozdawca),, Asesor WSA Tomasz Trybuszewski, Protokolant: Starszy specjalista Anna Terlecka, , po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 24 kwietnia 2025 r. sprawy ze skargi M. K. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 21 sierpnia 2024 r., nr 0112-KDSL1-1.4011.320.2024.3.DS w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych: oddala skargę w całości. M. K. (dalej jako: Wnioskodawca, Strona, Skarżący) zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu (dalej jako: Sąd), wydaną 21 sierpnia 2024 r. interpretacje indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej jako: DKIS, Organ interpretujący) o nr 0112-KDSL1-1.4011.320.2024.3.DS Stosując art. 141 § 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) – w skrócie p.p.s.a., Sąd nie powielając treści akt administracyjnych (wniosku, interpretacji, etc.) poniżej przytacza zwięźle stan sprawy. We wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej obejmującym zdarzenie przyszłe Strona wskazała, że w ramach wspólności majątkowej małżeńskiej, nabyła 7 lipca 2005 r. do majątku wspólnego nieruchomość gruntową o łącznej powierzchni [...] ha, składającą się z niezabudowanej działki rolnej. Małżeństwo Wnioskodawcy zostało rozwiązane przez sąd, a na mocy umowy o podział majątku wspólnego, po ustaniu związku małżeńskiego owa działka (nieruchomość gruntowa) przypadła Wnioskodawcy. Następnie z inicjatywy Strony dla tej działki wydano decyzję o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie 22 budynków mieszkalnych jednorodzinnych wolnostojących wraz z infrastrukturą techniczną i komunikacyjną oraz podziałem nieruchomości gruntowej na 24 działki ewidencyjne. Strona z uwagi na przebieg nad działką napowietrznej linii energetycznej średniego napięcia oddała w dzierżawę przedsiębiorstwu energetycznemu część wydzielonej działki drogowej, w celu całkowitego demontażu linii i słupów SN, w granicach działki Wnioskodawcy oraz w celu budowy kontenerowej stacji transformatorowej na potrzeby zasilania planowanych domów jednorodzinnych. Dla uniknięcia konfliktów pomiędzy nabywcami działek – podawał Wnioskodawca, dotyczących typu i wielkości realizowanych obiektów budowlanych, a w szczególności ewentualnych ograniczeń krajobrazowych zaplanowano i zaprojektowano dla każdej z 22 nowoutworzonych działek budowlanych jednolity budynek jednorodzinny, wolnostojący o funkcji mieszkalnej oraz uzyskano dla każdej działki decyzję zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenie na budowę. Tym samym nabywca działki (jednej z 22) uzyskuje grunt uzbrojony w przyłącze energetyczne, wykonane na granicy działki oraz pozwolenie na budowę domu jednorodzinnego. Celem podejmowanych przez Wnioskodawcę działań jest uporządkowanie spraw majątkowych i zabezpieczenie finansowe na okres emerytalny. Środki uzyskane ze sprzedaży działek zostaną przeznaczone na zaspokojenie własnych potrzeb mieszkaniowych, poprzez zakup nieruchomości oraz zgromadzenie środków niezbędnych do stałego uzupełniania otrzymywanych świadczeń emerytalnych. Działka Wnioskodawcy nie była oddawana w użytkowanie innym osobom w jakiejkolwiek formie. Wszelkie pożytki pobierał bezpośrednio Wnioskodawca, to On ponosił również wszystkie koszty związane z nieruchomością, w tym z tytułu prowadzenia niezbędnych prac polowych oraz opłacał podatek rolny na rzecz gminy. Wnioskodawca pobierał środki z tytułu jednolitych dopłat obszarowych, wykonując wyłącznie podstawowe zabiegi agrotechniczne. Strona z uwagi na rodzaj wykonywanej pracy, wiążący się z długotrwałym pobytem poza miejscem stałego zamieszkania, korzystała z usług architekta, jako pełnomocnika w sprawach związanych z przygotowaniem dokumentacji i pozyskaniem kolejnych decyzji administracyjnych niezbędnych do przygotowania działek do sprzedaży. Również w zakresie sprzedaży wydzielonych działek Wnioskodawca zmuszony jest do korzystania z usług profesjonalnego pośrednika w sprzedaży nieruchomości. Wnioskodawca nigdy nie prowadził działalności gospodarczej, nie został również zarejestrowany jako podatnik podatku VAT z tytułu innej aktywności. Poza sprzedażą opisanych powyżej działek nie zamierza dokonywać sprzedaży innych nieruchomości. W uzupełnieniu wniosku - na wezwanie DKIS - Strona podała również, że działka rolna została nabyta w celu realizacji budowy własnego domu jednorodzinnego oraz prowadzenia gospodarstwa domowego, po zakończeniu aktywności zawodowej Wnioskodawcy. Plany te nie zostały zrealizowane z przyczyn związanych z charakterem pracy Wnioskodawcy, który corocznie na okresy trwające po kilka miesięcy wypływał w ramach realizowanych kontraktów. Nasilające się problemy małżeńskie, które finalnie doprowadziły do rozwodu, powodowały odroczenie realizacji budowy, a ostatecznie jej zaniechanie. Przez kilka pierwszych lat posiadania działki uzyskiwano dopłaty bezpośrednich, gdyż są one uzależnione od prowadzenia działalności rolniczej na terenie objęty m dopłatą. Przeprowadzona kontrola wykazała jednak brak użytkowania skutkujący cofnięciem dopłat bezpośrednich. Po dokonaniu podziału na 24 działki w ramach działań marketingowych zamiarem Wnioskodawcy jest wyłącznie oznakowanie terenu banerem reklamowo-informacyjnym, ustawionym bezpośrednio na działce oraz skorzystanie z pośrednictwa lokalnego biura obrotu nieruchomościami. Dotychczas nie korzystano z pomocy profesjonalnych pośredników, ograniczając się do informacji lokalnej w organach administracji samorządowej. Jedna z działek (działka nr [...]) stanowi wydzielony teren zalesiony, który nie jest przeznaczony do sprzedaży, ani w całości, ani w udziałach, mając zabezpieczyć niesprecyzowane aktualnie potrzeby rekreacyjne dla użytkowników całego kompleksu (plac zabaw dla dzieci, boisko sportowe, park linowy, teren spacerowy, itp.). Wnioskodawca wystąpił z inicjatywą dotyczącą wydania decyzji o warunkach zabudowy, w celu uzyskania potwierdzenia możliwości realizacji budynków mieszkalnych na tym terenie i sprzedaży wydzielonych działek. Ze względu na oddalenie od terenów już zurbanizowanych nie ma możliwości doprowadzenia do działek mediów, w postaci gazu, wody i kanalizacji, stąd uzyskanie potwierdzenia w formie decyzji o warunkach zabudowy było niezbędnym warunkiem umożliwiającym oferowanie terenu i powstałych działek jako przeznaczone na budownictwo mieszkalne jednorodzinne. W związku z przedstawionymi we wniosku okolicznościami i planowaną sprzedażą 22 działek (z 24 wydzielonych), Strona w ramach przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych chciała uzyskać stanowisko DKIS, czy przychody (dochody) ze zbycia wymienionych działek będą stanowić źródło przychodu (dochodu), w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 226 ze zm.) – w skrócie jako u.p.d.o.f., czy też ewentualne przychody (dochody) ze zbycia tychże działek trzeba będzie traktować jako przychody (dochody) z działalności gospodarczej w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. i opodatkować na zasadach określonych w art. 24 ust. 2 tejże ustawy ? Sam Wnioskodawca wyraził stanowisko, że transakcja sprzedaży działek, utworzonych na skutek podziału nie będzie odbywać się w ramach działalności gospodarczej lecz w ramach zarządu majątkiem prywatnym. Uzasadniając je podkreślał, że celem zakupu nieruchomości gruntowej (która został podzielona później na 24 działki) nie było wykorzystanie jej w działalności gospodarczej. Swoją argumentację odnosił do kwalifikacji sprzedaży działek jako działalności gospodarczej w ramach przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, w tym do orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (wyrok z 15 września 2011 r. C-180/10 i C-181/10 ECLI:EU:C:2011:589), wywodząc, że sama liczba i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28.11.2006 r. (Dz. U. UE L 347/1), a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Natomiast za kwalifikacją sprzedaży działek do takiej działalności gospodarczej mogą przemawiać czynności z zakresu obrotu nieruchomościami, z zaangażowaniem środków podobnych do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców. Wobec braku po stronie Wnioskodawcy zamiaru sprzedaży działek już w dacie ich nabycia, które nastąpiło do majątku wspólnego w ramach wspólności majątkowej małżeńskiej i planów podejmowanych w ramach ówczesnego związku małżeńskiego, nie zachodzi podejrzenie zamiaru prowadzenia działalności handlowej. W chwili kupna działki nie było możliwości przewidzenia jakie będzie przeznaczenie gruntu w tej lokalizacji za 20 lat. W dacie nabycia gruntów stanowiły one pastwiska stałe i tereny zalesione i taki charakter upraw utrzymany jest do dnia dzisiejszego. Teren ten nie był w szczególności przeznaczony pod budownictwo mieszkaniowe, ani jakiekolwiek inne działania inwestycyjne. Rozwój gmin karkonoskich spowodował, że początkowo w studium planu, a następnie w szczegółowym planie zagospodarowania przestrzennego tereny te (wraz z innymi okolicznymi działkami) zostały przewidziane do zabudowy. Utrzymanie charakteru rolnego działki jest w takich warunkach uznano za niezasadne. Strona poczyniła szereg działań mających na celu sprawną sprzedaż całego kompleksu lecz prawdopodobnie działki będą zbywane pojedynczo dla inwestorów indywidualnych. Wnioskodawca wskazał również, że jest zainteresowany bezwarunkowym uzyskaniem interpretacji indywidualnej, w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych bez względu na stwierdzenie, czy sprzedaż działek będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, czy też nie będzie podlegała temu podatkowi. DKIS w wydanej interpretacji indywidualnej, w zakresie przepisów u.p.d.o.f. nie podzielił stanowiska Wnioskodawcy. W szczególności Organ interpretujący podniósł, że odrębnym źródłem przychodów jest wskazana w art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. pozarolnicza działalność gospodarcza. Następnie DKIS uznał, że cechami pozarolniczej działalności gospodarczej) jest: • zarobkowy cel takiej działalności, • wykonywanie działalności w sposób zorganizowany i ciągły, • prowadzenie działalności we własnym imieniu i na własny lub cudzy rachunek. Organ interpretujący wskazał, że przychodem z działalności gospodarczej jest również ten z odpłatnego zbycia tych składników majątku, które spełniają ustawową definicję środka trwałego, podlegającego ujęciu w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, niezależnie od tego, czy podatnik wprowadził, czy też nie wprowadził te składniki do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, jak również od tego, czy do kosztów uzyskania przychodów były zaliczane odpisy amortyzacyjne dokonywane od ich wartości początkowej. Następnie DKIS przytoczył okoliczności z wniosku i uznał, że ich całokształt, a w szczególności zakres, stopień zaangażowania i cel działań wskazuje, że nie są to działania należące do zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym. W przedmiotowej sprawie - argumentował DKIS - podejmowano szereg zorganizowanych działań, stanowiących ciąg następujących po sobie zdarzeń, które świadczą o tym, że czynności te przybierają formę zawodową (profesjonalną). Podjęte działania wobec działki, która przypadła Wnioskodawcy nie mają charakteru przypadkowego i incydentalnego. Mają one charakter zorganizowany, wymagały podjęcia szeregu zaplanowanych i przemyślanych czynności, żeby dokonać podziału nieruchomości gruntowej na 24 działki ewidencyjne i zmienić przeznaczenie tego gruntu oraz zaprojektować dla każdej z 22 nowoutworzonych działek budowlanych jednolity budynek jednorodzinny wolnostojący o funkcji mieszkalnej, a także by uzyskać dla każdej działki (z 22) decyzję zatwierdzającą projekt budowlany i uzyskanie pozwolenia na budowę 22 budynków mieszkalnych jednorodzinnych wolnostojących wraz z infrastrukturą techniczną i komunikacyjną, tak by nabywca działki uzyskał grunt uzbrojony w przyłącze energetyczne, wykonane na granicy działki oraz pozwolenie na budowę domu jednorodzinnego. Organ interpretujący zwrócił również uwagę że Wnioskodawca korzystał z usług architekta, jako pełnomocnika w sprawach związanych z przygotowaniem dokumentacji i pozyskaniem kolejnych decyzji administracyjnych, niezbędnych do przygotowania działek do sprzedaży, a także korzystał z usług profesjonalnego pośrednika w sprzedaży nieruchomości. Tym samym w ocenie DKIS działania podejmowane przez Wnioskodawcę są planowane i stanowią proces, który jest nastawiony na osiągnięcie zysku. Są więc trwałym, planowym i zorganizowanym procesem, który ma charakter zarobkowy, a z obrotu nieruchomościami (działkami, w tym udziałami w działce "drogowej") Wnioskodawca uczynił źródło dochodu, co wypełnia znamiona pozarolniczej działalności gospodarczej, o której mowa w art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f. Z wydaną przez DKIS interpretacją indywidualną Wnioskodawca się nie zgodził i zaskarży ją do Sądu, zarzucając: – naruszenie art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. przez niewłaściwą interpretację zawartej w nim regulacji, – naruszenie art. 121, w związku z art. 14c § 2 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm.) – w skrócie jako o.p., mające wpływ na treść orzeczenia. W oparciu o wskazane zarzuty Wnioskodawca wniósł o uchylenie zaskarżonej interpretacji i zasądzenie na rzecz Skarżącego kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa zgodnie z obowiązującymi przepisami. W uzasadnieniu skargi wskazano, że we wniosku powołany został art. 10 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tekst jedn. Dz. U. z 2023, poz. 1570 ze zm.) – w skrócie uVAT oraz orzecznictwo sądów krajowych i Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, z których wynikało, że zarządzanie majątkiem osobistym należy traktować szeroko i wyłącznie jednoczesne spełnieni szeregu przesłanek może uzasadniać uznanie sprzedawcy za prowadzącego działalność gospodarczą. Zdaniem Wnioskodawcy zasadnicze znaczenie mają przy tym te okoliczności, które realizują się w chwili zakupu gruntu, a nie te podejmowane po wielu latach, w zmienionych warunkach rodzinnych, zdrowotnych i zawodowych. Zdaniem Skarżącego DKIS w sposób niewystarczający ocenił fakt zakupu nieruchomości, w celu zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych, gdy przygotowując się do tego celu Strona uzyskała nawet pozwolenie na budowę jednego domu mieszkalnego dla całej rodziny. Dopiero zmiana sytuacji rodzinnej - rozpad małżeństwa, problemy zdrowotne i leczenie, a także zaprzestanie aktywności zawodowej doprowadziły do zmiany decyzji o przeznaczeniu gruntu. Wnioskodawca celem sprzedaży działek podjął decyzję o zabezpieczeniu chociażby podstawowego medium w postaci prądu – kosztem oddania w wieczysta dzierżawę części działek, gdy doprowadzenie pozostałych mediów było niemożliwe. Podkreślała Strona, że Jej działania miały na celu uporządkowanie swoich spraw majątkowych i zabezpieczenie środków na dalsze życie. W odpowiedzi na skargę DKIS wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej interpretacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Na podstawie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024, poz. 1267 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., mający zastosowanie przy rozpatrywaniu niniejszej skargi, w oparciu o art. 146 § 1 p.p.s.a., ogranicza podstawy prawne uwzględnienia skargi do stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W rozpoznawanej sprawie Sąd - w oparciu o art. 57a p.p.s.a., jest związany zarzutami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Skargę Sąd obowiązany był oddalić w całości, albowiem nietrafne okazały się jej zarzuty, którymi wraz z podstawą prawną, w oparciu o przepis art. 57a p.p.s.a. Sąd był w sprawie, jako dotyczącej interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego związany. Zarzutów takich Sąd nie może modyfikować, czy też poszukiwać poza skargą, a także wyjść poza ich granicę. Jak wskazuje się w orzecznictwie wynikające z powołanego przepisu związanie ma charakter ścisły i bezwzględny: "W aktualnym stanie prawnym zawężono zatem zakres kognicji sądu pierwszej instancji odnośnie ich rozpoznawania. Wojewódzki sąd administracyjny uprawniony jest bowiem jedynie do kontroli sądowej tych interpretacji w aspekcie zarzutów i podstaw zaskarżenia. Może więc tylko kontrolować, czy wskazane w skardze przepisy zostały naruszone przez organ interpretacyjny i to w sposób określony w tej skardze. To postępowanie w zakresie granic rozstrzygania w istotny sposób zbliżyło się do postępowania w zakresie rozpoznawania skarg kasacyjnych (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 18 października 2018 r., sygn. akt I FSK 1778/16; z 28 kwietnia 2021 r., sygn. akt I FSK 1489/18; z 7 maja 2021 r., sygn. akt I FSK 943/18, CBOSA; z 17 kwietnia 2024 r., sygn. akt 1704/20; z 27 maja 2024 r., sygn. akt 1582/20; z 6 grudnia 2024 r., I FSK 928/21)." (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 stycznia 2025 r., o sygn. akt I FSK 1361/21 LEX/el) W rozpatrywanej sprawie Wnioskodawca postawił zaskarżonej interpretacji po jednym, zarzucie odnośnie prawa materialnego i przepisów postępowania. I tak w zakresie prawa materialnego Skarżący zarzucił naruszenie art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. przez: "niewłaściwą interpretację zawartej w nim regulacji w wydanej Interpretacji indywidualnej;" (str. 1 skargi). Powołany art. 57a p.p.s.a. wskazuje zaś, że zarzut w zakresie prawa materialnego może dotyczyć albo błędnej wykładni przez organ przepisu prawa materialnego, albo niewłaściwej oceny organu co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Tym samym zgodnie z treścią zarzutu w niniejszej sprawie Sąd zobowiązany był i ocenił wyłącznie wykładnię przepisu art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. I tak wskazać należy, że powołany w skardze przepis prawa materialnego wskazuje wyłącznie, że jednym ze źródeł przychodów na gruncie u.p.d.o.f. jest pozarolnicza działalność gospodarcza. Na przepis ten wskazał DKIS w zaskarżonej interpretacji uznając, zgodnie z jego brzmieniem, że odrębnym źródłem przychodów w podatku dochodowym od osób fizycznych jest, wskazana w art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. pozarolnicza działalność gospodarcza oraz, że przychód z odpłatnego zbycia nieruchomości może stanowić przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej (art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f.) lub z odpłatnego zbycia nieruchomości, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) u.p.d.o.f. Zdaniem Sądu treść przepisu art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. jest jasna i nie wymaga szczególnych zabiegów interpretacyjnych. DKIS w sposób prawidłowy wskazał jego istotę w postaci wskazania jednego z rodzaju źródła przychodów, a więc ten zarzut skargi jest nieuzasadniony. Na marginesie jedynie Sąd wskazuje, że o tym jak należy definiować źródło przychodu w postaci pozarolniczej działalności gospodarczej mowa jest w art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f., który to przepis nie był jednak przedmiotem zarzutów skargi. Ponownie więc należy odnieść się do przepisu art. 57a p.p.s.a., gdzie wprost wskazano, że Sąd związany jest zarzutami skargi i powołaną podstawą prawną. Tym samym Sąd nie mógł skontrolować, czy DKIS w sposób prawidłowy wyłożył lub zastosował w zaskarżonej interpretacji do opisanego we wniosku o wydanie interpretacji zdarzenia przyszłego definicję działalności gospodarczej z art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f. Drugi zarzut zawarty w skardze wskazuje na naruszenie art. 121, w związku z art. 14c § 2 o.p., z kwalifikacją jako naruszenie mające wpływ na treść zaskarżonej interpretacji. Tu Sąd podnosi, że postępowanie w przedmiocie wydania interpretacji indywidulanej jest odrębnym od postępowania podatkowego – nie mają w nim zastosowania wszystkie przepisy o.p., lecz w sposób odpowiedni, wyłącznie te na które wskazano w art. 14h o.p. I tak zgodnie z art. 14h o.p. odpowiednie zastosowanie ma nie cały art. 121 o.p. lecz jedynie jego paragraf pierwszy, formułujący zasadę prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie strony do organów. Z kolei przepis art. 14c § 2 o.p. wskazuje, że w przypadku gdy Organ interpretujący nie podziela stanowiska wnioskodawcy, to winien zawrzeć w wydanej interpretacji indywidualnej prawidłowe stanowisko wraz ze stosownym uzasadnieniem prawnym. Odnosząc się do tego zarzutu w kontekście zaskarżonej interpretacji Sąd stwierdza, że owa interpretacja zawiera stanowisko DKIS kwalifikujące sprzedaż nowo utworzonych działek po podziale działki nr [...] i odpowiednich udziałów w działce "drogowej", jako działalność gospodarcza w rozumieniu przepisów u.p.d.o.f., generująca przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej, który należy opodatkować na zasadach określonych w art. 24 ust. 2 u.p.d.o.f. Zaskarżona interpretacja zawiera również stosowne uzasadnienie prawne z odwołaniem do przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz poglądów orzecznictwa. Co, do podniesionych w uzasadnieniu Skargi okoliczności braku zamiaru prowadzenia działalności gospodarczej w chwili zakupu działki wskazać Sąd jedynie na marginesie wskazuje, że jest to okoliczność pozostająca bez znaczenia, albowiem po pierwsze majątek prywatny może zostać przeznaczony na działalność gospodarczą i odwrotnie, a po wtóre sama działalność gospodarcza ma charakter obiektywny – niezależny od przekonania i zamiaru podatnika i jest prowadzona w okresie wypełniania przesłanek z art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f., którego wykładni/stosowania nie kwestionowano w skardze. Następnie kwestia powołania przez Skarżącego we wniosku przepisu ustawy o podatku od towarów i usług, orzecznictwa sądów krajowych i TSUE, Sąd również ocenił tą kwestię za pozbawioną znaczenia, albowiem po pierwsze zaskarżona interpretacja nie dotyczy przepisów ustawy o podatku od towarów i usług w szczególności zaś art. 15 ust. 2 uVAT lecz przepisów u.p.d.o.f. Ponadto Sąd podziela stanowisko wyrażane w orzecznictwie, iż Organ interpretujący nie ma obowiązku odnoszenia się/polemiki z poglądami sądów administracyjnych zawartymi w orzeczeniach, wskazanych przez składającego wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, albowiem wynika to ze specyfiki, indywidualizacji stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego zawartego w każdym z odrębnych wniosków o wydanie interpretacji indywidualnej. DKIS ma skupić się na odniesieniu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego z wniosku o wydanie interpretacji do przepisów, a nie do orzeczeń sądowych, które nie stanowią źródła prawa. Jakkolwiek Wnioskodawca może oprzeć swoje stanowisko na poglądach orzecznictwa, przyjmując je jako własne, to DKIS ma dokonać własnej interpretacji przepisów, których ten wniosek dotyczy. Wreszcie niezadowolenie Wnioskodawcy z wydanej interpretacji, gdy nie podważono jej legalności nie stanowi naruszenia art. 121 § 1 o.p. Mając na uwadze bezzasadność zarzutów skargi sąd w oparciu o art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jako nieuzasadnioną.