I SA/Wr 803/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA - Jadwiga Danuta Mróz (sprawozdawca), Sędziowie: Sędzia WSA - Barbara Ciołek, Sędzia WSA - Piotr Kieres, , po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 listopada 2018 r. sprawy ze skargi: M. T. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie: odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych za 2015 rok oddala skargę w całości. Przedmiotem skargi M. T. (dalej: Strona, Skarżący) jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. (dalej: organ) z dnia [...] czerwca 2018 r. (nr [...]) - odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnik Urzędu Skarbowego w J. Z [...] kwietnia 2018 r. w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2015 r. Postępowanie przed organami podatkowymi. 1.1. Naczelnik Urzędu Skarbowego (US) w J., w związku z przeprowadzoną kontrolą podatkową, na podstawie art. 165 § 1 i 2 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 201 ze zm., dalej: OP) postanowieniem z dnia 12.07.2017 r. wszczął z urzędu wobec M. T. (dalej: Podatnik, Strona, Skarżący) postępowanie podatkowe w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2015 r. Postanowienie to – zgodnie z art. 150 w zw. z art. 148 § 1 i art. 149 OP zostało doręczone pełnoletniemu domownikowi w dniu 20 lipca 2017 r. na ostatnio zgłoszony adres zamieszkania, tj. [...], [...] W. Postępowanie podatkowe zakończyło się wydaniem przez Naczelnika US w J. decyzji z [...] kwietnia 2018 r. określającej M. T. zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2015 r. w kwocie 78.791 zł oraz wysokość odsetek za zwłokę. Decyzja ta została zgodnie z art. 150 w zw. z art. 148 § 1 i art. 149 OP doręczona pełnoletniemu domownikowi (pani I. T.) w dniu w dniu 24 kwietnia 2018 r. (K- 413-414 akt adm.). Decyzja zawierała prawidłowe pouczenie o przysługującym środku zaskarżenia oraz terminie do jego wniesienia. 1.2. W dniu 17 maja 2018 r. do Naczelnika US w J. wpłynęło (nadane w dniu 15 maja 2018 r.) odwołanie Strony od decyzji Naczelnik US w J. Z [...] kwietnia 2018 r. w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2015 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia odwołania. Do wniosku dołączono oświadczenie matki podatnika - Pani I. T. o poinformowaniu syna i przekazaniu mu korespondencji z Urzędu Skarbowego w dniu 11 maja 2018 r. Odwołanie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania zostało przekazane zgodnie z właściwością do organu odwoławczego. 1.3. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we W. stwierdził, że 14-dniowy termin przewidziany w art. 223 § 2 pkt 1 OP do wniesienia odwołania, liczony od doręczenia decyzji, a więc od dnia 25 kwietnia 2018 r. upłynął w dniu 8 maja 2018 r. Natomiast odwołanie zostało wniesione 15 maja 2018 r. tj. po upływie czternastodniowego terminu do wniesienia odwołania i postanowieniem z [...] czerwca 2018 r. (nr [...]) (wydanym na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 OP) stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia odwołania. Ten zakres sporu jest odrębnie procedowany (aktualnie przed WSA we Wrocławiu - pod sygn. akt I SA/Wr 802/18). 1.4. Organ odwoławczy – zgodnie z właściwością – odrębnie rozpoznał wniosek Strony o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu wniosku Podatnik wskazał, że decyzję wymiarową Naczelnika US w J. (z [...] kwietnia 2018 r.) otrzymał dopiero 11 maja 2018 r., gdyż przebywając w celach zawodowych za granicą, był nieobecny w domu. Podczas jego nieobecności korespondencję z urzędu skarbowego odebrała jego mama i zapomniała go o tym poinformować, aż do dnia 11 maja 2018 r. Dopiero w tym dniu (11 maja 2018 r.) zapoznał się z ww. decyzją i według niego, dopiero od tej daty powinien biec termin do złożenia odwołania od decyzji. Jako dowód załączył do wniosku o przywrócenie terminu – oświadczenie Pani I. T., w którym wskazuje ona, ze dopiero w dniu 11 maja 2018 r. poinformowała syna o korespondencji z US w J. i tego dnia mu ją przekazała. Według Podatnika okoliczności te wskazują na brak winy z jego strony w uchybieniu terminowi, gdyż nic nie wiedział o odebraniu korespondencji przez mamę, a tym samym o rozpoczęciu biegu terminu do złożenia odwołania. 1.5. Po rozpoznaniu argumentów Strony – Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we W. – postanowieniem z [...] czerwca 2018 r. (nr [...]) wydanym na podstawie art. 162 § 1 i § 2 OP - odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Organ uznał, że Podatnik wprawdzie złożył wniosek o przywrócenie terminu w ciągu 7 dni od ustania przyczyny uchybienia terminowi oraz dokonał czynności, dla której termin był przewidziany, jednakże nie uprawdopodobnił, że nie ponosi winy w uchybieniu terminowi do wniesienia odwołania. Organ uzasadniał, że brak winy musi wykazać Strona okolicznościami niemożliwymi do przezwyciężenia, czyli takimi, których Strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Przyczyna ta musi być przy tym niezależna od Podatnika, a przy ocenie zawinienia należy brać pod uwagę sytuacje wyjątkowe, nagłe i nieprzewidziane, które uniemożliwiły dokonanie czynności w terminie, pomimo podjęcia starannych działań. W ocenie organu, w rozpoznawanej sprawie nie zachodziły okoliczności eliminujące winę Strony, bowiem Podatnik wiedział i uczestniczył w toczącym się postępowaniu wymiarowym, osobiście odebrał postanowienie Naczelnika US z [...] marca 2018 r. o wyznaczeniu nowego terminu zakończenia sprawy, zatem powinien spodziewać się wydania decyzji. Organ uzasadniał, że decyzja podatkowa, od której Skarżący wniósł odwołanie z uchybieniem terminu, została doręczona na prawidłowy adres, pełnoletniemu domownikowi, a Skarżący nie wykazał, że nie ponosi winy w uchybieniu terminu, co stanowi konieczną przesłankę warunkującą jego przywrócenie. Postępowanie przed sądem I instancji. 2.1. Od postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z [...] czerwca 2018 r. (nr [...]) – odmawiającego przywrócenia terminu do wniesienia odwołania Skarżący wywiódł skargę do tutejszego Sądu, wnioskując o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości - przedstawił zarzuty: - naruszenia dyspozycji art. 162 OP (wadliwie powołanego w skardze K-2 akt sądowych jako art. 169 OP - poprzez nieprawidłowe nie uznanie uprawdopodobnienia braku winy w uchybieniu terminu.; - naruszenie dyspozycji art. 120 OP a mianowicie naruszenie zasady praworządności poprzez wydanie postanowienia pomimo nie przeprowadzenia jakiegokolwiek postępowania wyjaśniającego w przedmiotowej sprawie; - naruszenia zasady legalizmu, co świadczy o przedwczesności postępowania; - niezastosowanie zasady "In dubio pro tributario", a zatem nieprzyjęcie definicji uprawdopodobnienia, tylko udowodnienia. W uzasadnieniu skargi Skarżący zarzucił, że potraktowano go jak podmiot bez prawa do przedstawienia swoich racji i wyjaśnienia okoliczności sprawy o czym świadczy brak przeprowadzenia postępowania przed wydaniem przez organ odwoławczy postanowienia o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Skarżący uważa, że przedstawione przez niego okoliczności, związane z koncentracją centrum życiowego w Niemczech, ze względu na pracę, o czym Strona wielokrotnie informowała organ oraz załączone do wniosku oświadczenie mamy o terminie przekazania korespondencji z urzędu, świadczą o braku jego winy w uchybieniu terminu. Skarżący uważa, że organ bezzasadnie żąda od Podatnika "udowodnienia" brak swojej winy, podczas gdy przepis mówi jedynie o "uprawdopodobnieniu" braku winy w uchybieniu terminowi. Skarżący uważa, że organ rozszerzając ustawowe wymagania, naruszył zasadę "in dubio pro tributario". W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. W piśmie procesowym z 30 sierpnia 2018 r. (K-21 akt sądowych) Skarżący ustosunkowując się do odpowiedzi na skargę – podtrzymał w całości zarzuty skargi, podnosząc przy tym, że niezasadnie zarzucono mu niedostateczną staranność w dbaniu o swoje interesy a przy tym naruszono jego prawo do obrony. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. 3.1. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. 3.2. Sprawa niniejsza rozpoznana została w trybie postępowania uproszczonego, ponieważ skarga dotyczyła postanowienia. Stosownie do art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) w zw. z art. 120 p.p.s.a. sprawa, w której przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, może być rozpoznana w trybie uproszczonym, czyli na posiedzeniu niejawnym, w składzie trzech sędziów. Taki właśnie tryb zastosowano w tej sprawie. 3.3. Na wstępie rozważań należy wskazać, że istotą sporu jest postanowienie w sprawie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Kwestia ta została uregulowana w art. 162 Ordynacji podatkowej, który stanowi, że w razie uchybienia terminowi, należy przywrócić termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy (§ 1). Podanie o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. Jednocześnie z wniesieniem podania należy dopełnić czynności, dla której był określony termin (§ 2). 3.4. W rozpoznawanej sprawie, poza sporem pozostaje kwestia spełnienia przez Skarżącego wymogów z art. 162 § 2 OP. Podatnik złożył bowiem podanie o przywrócenie terminu w ciągu 7 dni od ustania przyczyny uchybienia terminowi i jednocześnie wniósł odwołanie, dopełniając czynności dla której był określony termin. Istotą sporu w tej sprawie jest natomiast spełnienie merytorycznej przesłanki przywrócenia terminu, określonej w art. 162 § 1 OP, jaką jest uprawdopodobnienie braku winy, tj. wykazanie przez Skarżącego, że do uchybienia terminowi doszło na skutek okoliczności niezawinionych przez wnioskodawcę. W ocenie Sądu, organ podatkowy prawidłowo ustalił stan faktyczny i dokonał jego prawidłowej oceny prawnej z punktu widzenia regulacji art. 162 OP. Dla prawidłowości rozstrzygnięcia, szczególnie istotna jest ocena materialno-prawnej przesłanki z art. 162 § 1 OP, jaką jest istnienie okoliczności uzasadniających brak winy Strony w uchybieniu terminowi do wniesienia odwołania. 3.5. Powoływana przez Skarżącego okoliczność, że jego centrum życiowe, związane z pracą zawodową znajdowało się najpierw w Norwegii a następnie w Niemczech, zaś do kraju przyjeżdżał tylko "w niektóre weekendy", nie zmienia faktu, że Strona na żadnym etapie postępowania, nie wskazała innego adresu (choćby dla doręczeń) niż ten ([...], [...] W.), który wskazał jako adres zamieszkania i pod który organ w toku całego postępowania wysyłał kierowaną do niego korespondencję i pod który też doręczył mu decyzję wymiarową. Podkreślić przy tym należy, że Podatnik świadomy był toczącego się postępowania wymiarowego, odbierał kierowaną do niego korespondencję, czynnie uczestniczył w czynnościach, został powiadomiony o wynikającym z art. 146 § 1 OP obowiązku zawiadomienia organu o zmianie adresu i konsekwencjach jego niedopełnienia, został też zawiadomiony o przewidywanym terminie zakończenia tego postępowania. Pomimo przebywania (ze względu na obowiązki zawodowe) w większości za granicą, Podatnik nie wskazał innego adresu dla doręczeń, zatem powinien spodziewać się, że decyzja może zostać doręczona w czasie jego nieobecności w kraju pod adres znany organom. Dbając zatem jako przedsiębiorca należycie o swój interes, powinien uprzedzić domowników o tym, jak istotne skutki może mieć doręczenie korespondencji z organów podatkowych do ich rąk. 3.6. Nie budzi też wątpliwości, że przesyłkę zawierającą decyzję wymiarową odebrał w dniu 24 kwietnia 2018 r. pełnoletni domownik - matka Podatnika, Pani I. T., która zobowiązała się przekazać przesyłkę synowi, co potwierdza jej podpis na zwrotnym potwierdzeniu odbioru. Wobec nie budzących wątpliwości okoliczności faktycznych sprawy, wynikających ze skutecznego doręczenia przesyłki pełnoletniemu domownikowi w trybie art. 148 i art. 149 OP, przyjęte przez organ skutki procesowe należy ocenić jako prawidłowe. Na marginesie jedynie wskazać należy, że kwestie związane z prawidłowością doręczenia decyzji zasadniczo powinny być (i były) oceniane w postępowaniu dotyczącym stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania (art. 228 OP). Natomiast w postępowaniu dotyczącym przywrócenia terminu do wniesienia odwołania – jeżeli już stwierdzono uchybienie terminowi – ocenie podlegają przesłanki z art. 162 OP. 3.7. W kontekście sprawy objętej sporem, szczególne znaczenie ma ocena przesłanki z art. 162 § 1 OP – warunkującej przywrócenie terminu od uprawdopodobnienia przez Stronę, że nie ponosi ona winy w uchybieniu terminu. W zarzutach skargi, Strona – uzasadniając brak swojej winy w uchybieniu terminu – akcentowała termin (11 maja 2018 r.), w jakim została jej przekazana przesyłka zawierająca decyzję wymiarową. Organ nie kwestionował oświadczenia Pani I. T., że przesyłkę zawierającą decyzję przekazała synowi w dniu 11 maja 2018 r. Fakt przekazania przesyłki (otrzymanej 24 kwietnia 2018 r.) w późniejszym terminie nie miał jednak wpływu na skuteczność jej doręczenia i rozpoczęcie biegu terminu do wniesienia środka zaskarżenia, gdyż ewentualne zaniedbania domownika w oddaniu pisma adresatowi, obciążają adresata. Prawidłowe doręczenie pisma pełnoletniemu domownikowi w warunkach przewidzianych w art. 149 OP rozpoczyna bieg terminu dla adresata (podatnika), który jest tym terminem związany, niezależnie od tego czy i kiedy pismo zostanie mu realnie przekazane. Czynność faktycznego doręczenia pisma do rąk adresata, mająca nastąpić w wyniku podjętego przez domownika zobowiązania do oddania pisma, wykracza poza treść art. 149 OP i nie ma wpływu na ocenę skuteczności doręczenia w tym trybie. Ustawodawca nie uzależnił bowiem terminu ani skuteczności doręczenia w trybie art. 149 OP od czasu w jakim przesyłka zostanie doręczona do rąk adresata. Oznacza to, że okoliczności związane z realnym przekazaniem przesyłki adresatowi, nie tylko nie mogą być podstawą kwestionowania doręczenia pisma w trybie art. 149 OP ale nie mogą też w szczególności w świetle art. 162 § 1 OP uzasadniać braku winy Strony, jako materialnej przesłanki warunkującej przywrócenie określonego w tym przepisie terminu procesowego. 3.8. Podnoszone przez Skarżącego okoliczności, nie dają w świetle ugruntowanego w orzecznictwie kierunku rozumienia normy z art. 162 OP a także w ocenie Sądu – podstaw do uwzględnienia wniosku. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że w kwestii oceny zasadności przywrócenia terminu należy stosować tzw. obiektywny miernik staranności. Przesłanka braku winy w uchybieniu terminowi powinna być oceniana z uwzględnieniem wszystkich okoliczności sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od Strony dbającej należycie o swoje interesy. Z brakiem winy mamy do czynienia tylko w przypadku zaistnienia niezależnych od strony, niemożliwych do przezwyciężenia okoliczności, z powodu których doszło do przekroczenia wyznaczonego przepisami prawa terminu i tylko wówczas, gdy Strona wykaże, że dołożyła najwyższej staranności, której obiektywnie można od niej wymagać w prowadzeniu swoich spraw. Wykładnia normy z art. 162 § 1 OP jest w tym zakresie rygorystyczna i nie dopuszcza przywrócenia terminu, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa (por. wyroki NSA: z 24 stycznia 2017 r. sygn. akt II FSK 2530/16; z 26 stycznia 2017 r. sygn. akt II FSK 820/15; z 4 kwietnia 2017 r. sygn. akt II FSK 585/15 oraz z 9 czerwca 2017 r. sygn. akt II GSK 1264/17; dostępne na str.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). 3.9. Zarówno wykładnia językowa jak i analiza orzecznictwa na gruncie przepisu art. 162 § 1 OP prowadzą do wniosku, że przepis ten nie uzależnia uprawnienia do przywrócenia terminu od stopnia zawinienia. Oznacza to, że każdy, nawet najlżejszy stopień zawinienia w uchybieniu terminu, wyłącza możliwość zastosowania tej instytucji. Uniknięcie negatywnych skutków dokonania czynności procesowej po upływie terminu zakreślonego do jej wykonania, wymaga więc uprawdopodobnienia nie tylko braku winy umyślnej (w rozumieniu umyślności jako zamierzonego działania sprzecznego z regułami postępowania bądź powstrzymania się od działania mimo obowiązku czynnego zachowania), ale także lżejszej jej postaci – tj. niedbalstwa, rozumianego jako niedołożenie należytej staranności, jakiej można wymagać od każdej osoby dbającej o swoje interesy (por. wyrok NSA z 7 listopada 2017 r. sygn. akt II FSK 2738/15). Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu przez zainteresowanego zaliczyć można zdarzenia mające charakter siły wyższej, przeszkody niemożliwej do przezwyciężenia (por. wyroki NSA: z 17 czerwca 2010 r. sygn. akt I FSK 356/09, z 23 marca 2011 r. sygn. akt II FSK 2125/09; z 17 kwietnia 20 r. sygn. akt I GSK 1407/11; dostępne na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). 3.10. Tak więc, możliwość przypisania wnioskodawcy zawinienia w jakimkolwiek zakresie – wyklucza normatywne podstawy do przywrócenia uchybionego terminu. Rygorystyczne kryteria wynikające z art. 162 OP, obligują do precyzyjnej weryfikacji przesłanek określonych przez ustawodawcę, w szczególności zaś oceny uprawdopodobnienia braku winy Strony w uchybieniu terminu – wynikającej z art. 162 § 1 OP. Kierując się całością przedstawionej argumentacji, Sąd nie znalazł podstaw do stwierdzenia, że orzeczona wobec Skarżącego odmowa przywrócenia terminu do wniesienia odwołania naruszała normę z art. 162 § 1 OP. Powyższa ocena przesądza o bezzasadności podniesionej w skardze argumentacji odnoszącej się do naruszenia art. 162 § 1 OP. Na marginesie jedynie należy wyjaśnić, że Skarżący podnosząc w skardze argumentację dotyczącą naruszenia art. 162 OP, wadliwie oznaczył to jako naruszenie z art. 169 OP (K-2 i nast. akt sądowych), zaś prawidłowo, adekwatnie do argumentacji skargi – Skarżący przywołał jako naruszenie dyspozycji art. 162 OP w piśmie z 7 lipca 2018 r. (K-10 akt sądowych). 3.11. Co się tyczy pozostałych zarzutów skargi, to w ocenie Sądu – są one całkowicie nieuzasadnione. 3.11.1. Błędna jest argumentacja skargi, w której Skarżący wywodzi, że skoro organ I instancji przyjął przedmiotowy wniosek, to uznał, że "zostało uprawdopodobnione przez stronę, uchybienie terminu bez własnej winy i tym samym prawidłowo zostało przesłane odwołanie". Podkreślić należy, że przyjęcie do rozpatrzenia wniosku Strony o przywrócenie terminu i przesłanie go do organu właściwego w sprawie - nie oznacza bynajmniej jego uwzględnienia. W tej sprawie właściwy był wyłącznie organ odwoławczy a zakres orzekania został określony w art. 162 OP. Zarówno przesłanki formalne z art. 162 § 2 OP jak i ocena braku winy w uchybieniu terminu (art. 162 § 1 OP) podlegały ocenie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej na podstawie argumentacji przedstawionej przez Stronę. W postępowaniu wnioskowym, a takim jest postępowanie w sprawie przywrócenia terminu, to Strona ma wskazać okoliczności i dowody uzasadniające słuszność jej żądania, zaś organ ma obowiązek dokonać ich oceny w stanie faktycznym sprawy i w rozstrzygnięciu uzasadnić swoje stanowisko w świetle przesłanek z art. 162 OP. W ocenie Sądu – organ prawidłowo wywiązał się z tego zadania, zaś niekorzystne dla Strony rozstrzygnięcie nie oznacza, że zarzuty Skarżącego są uzasadnione. 3.11.2. Jako bezzasadny należy też ocenić zarzut naruszenia zasady praworządności z art. 120 OP, odnoszący się do "nie przeprowadzenia jakiegokolwiek postępowania wyjaśniającego". Jak już Sąd podkreślił wyżej - w postępowaniu wnioskowym, jakim jest postępowanie w sprawie przywrócenia terminu, to do Strony należy aktywność dowodowa i ona ma wskazać okoliczności i dowody uzasadniające słuszność jej żądania, zatem oczekiwanie aby to organ dostarczył dowodów na brak winy Strony w uchybieniu terminu, jest nieuzasadnione. Sąd uznał, że nie sposób doszukać się w sprawie objętej skargą naruszenia zasady praworządności i legalizmu. Postępowanie zostało przeprowadzone zgodnie z zasadami je normującymi a zgromadzony materiał dowodowy pozwalał na poczynienie ustaleń faktycznych. Organ - stwierdzając uprzednio uchybienie terminowi do wniesienia odwołania (art. 228 OP), zasadnie – w zakresie spornego tu postępowania - odniósł się do argumentów Strony podniesionych we wniosku o przywrócenie terminu (art. 162 OP), konfrontując je ze zgromadzonymi w sprawie dowodami. Nieuzasadnione są przy tym zarzuty Skarżącego, żądającego prowadzenia postępowania wyjaśniającego. Stan faktyczny i dowody istotne dla sprawy wynikały z materiału aktowego, zaś argumentów uzasadniających żądanie przywrócenia terminu – winna dostarczyć Strona w złożonym wniosku. Organ nie miał więc obowiązku (na tym etapie) prowadzić postępowania dowodowego, w tym przesłuchania Strony, bowiem to Strona winna wykazać we wniosku, że nie ponosi winy w uchybieniu terminu. Strona nie była przy tym ograniczona w przedstawieniu różnorodnych dowodów na wykazanie swoich racji. W ocenie Sądu – sprawa została rozstrzygnięta prawidłowo a przesłanki wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania zostały zbadane z poszanowaniem przepisów prawa, co doprowadziło do wydania prawidłowego postanowienia, zawierającego w tym zakresie stosowne uzasadnienie. 3.11.3. Jako równie bezzasadny Sąd ocenił zawarty w skardze wniosek o przesłuchanie Strony, którego Sąd nie tylko nie uznał za zasadny, ale też nie mógł uwzględnić z uwagi na art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., P.p.s.a.), który tylko wyjątkowo dopuszcza w postępowaniu sądowym włączenie dowodów z dokumentów a takim dowodem nie jest przesłuchanie strony. 3.11.4. Równie bezzasadny jest zarzut dotyczący nie zastosowania zasady "in dubio pro tributario". Zasada ta – wynikająca z art. 2a Ordynacji podatkowej, może mieć zastosowanie jedynie w sytuacji niedających się usunąć wątpliwości co do treści przepisów prawa podatkowego. Nie jest to zatem sytuacja, w której do oczywistego, bo wynikającego z dokumentów stanu faktycznego, organ zastosował nie budzące wątpliwości, jednoznacznie brzmiące przepisy procesowe i wywiódł z nich prawidłowe skutki prawne (art. 162 § 1 i § 2 OP). Bezpodstawny jest przy tym zarzut, że organ oczekiwał od Strony udowodnienia a nie jedynie uprawdopodobnienia braku winy w uchybieniu terminu. Twierdzenie to jest całkowicie niezasadne, a przy tym całkowicie niezrozumiałe w kontekście zarzutu "nie zastosowania zasady "in dubio pro tributario". 3.12. Mając na uwadze powyższe rozważania i wynikającą z nich ocenę - Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu nie znalazł podstaw do uwzględnienia zarzutów skargi. Uznanie zarzutów skargi za bezzasadne, skutkowało jej oddaleniem w całości na podstawie art. 151 wskazanej wyżej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.