II SA/Wr 101/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Śnieżyński Sędziowie: Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis (spr.) Asesor WSA Malwina Jaworska-Wołyniak Protokolant: asystent sędziego Sławomir Mirowski po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 25 września 2025 r. sprawy ze skargi B. B. i Z. B. na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia 25 listopada 2024 r. Nr IF-O.7840.1.470.2024.MS w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego od decyzji zatwierdzającej projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany oraz udzielającej pozwolenia na budowę dwóch budynków mieszkalnych oddala skargę w całości. Wojewoda Dolnośląski decyzją z dnia 9 listopada 2024 r. (IF-O.7840.1.470.2024.MS), wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 Kpa, w zw. z art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2024 r. poz. 725, ze zm.), dalej jako Pb; po rozpatrzeniu odwołania B. B. oraz Z. B. od decyzji Starosty Powiatu Wrocławskiego nr 2201/2024 z dnia 17 października 2024 r., zatwierdzającej projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany oraz udzielającej - na rzecz K. sp. z o. o. z siedzibą w K. - pozwolenia na budowę dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych w zabudowie wolnostojącej (oznaczone na projekcie zagospodarowania terenu nr [...] i [...]) wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, na działce nr [...] w miejscowości B., gmina D., umorzył postępowanie odwoławcze. Na uzasadnienie organ wskazał, że Starosta Powiatu Wrocławskiego, decyzją nr 2201/2024 z dnia 17 października 2024 r., zatwierdził projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany oraz udzielił - na rzecz K. sp. z o. o. z siedzibą w K. - pozwolenia na budowę dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych w zabudowie wolnostojącej (oznaczone na projekcie zagospodarowania terenu nr [...] i [...]) wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, na działce nr [...] w miejscowości B., gmina D. Odwołanie od tej decyzji wnieśli B. B. oraz Z. B., zarzucając podjętemu rozstrzygnięciu naruszenie: 1) art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 Pb w zw. z art. 28 Kpa poprzez uznanie, że skarżącym nie przysługuje status strony postępowania, 2) art. 3 pkt 20 Pb poprzez niewłaściwą jego interpretacje, a tym samym nieprawidłowe wyznaczenie obszaru oddziaływania inwestycji; 3) art. 35 ust. 1 Pb poprzez brak analizy przez brak kontroli projektu zagospodarowania terenu z wymaganiami ochrony środowiska; 4) art. 113 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2024 r., poz. 54, ze zm.), § 1 i 2 rozporządzenie Ministra Środowiska z 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2014 r. poz. 112) w zw. z art. 3 pkt 20 Pb, w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 9 Pb w zw. z art. 7, 77 i 80 Kpa poprzez niezbadanie oddziaływania przedmiotowej inwestycji na środowisko w kontekście dopuszczalnych poziomów hałasu;5) art. 33 ust. 1 Pb w zw. z art. 7, 75 § 1, 77 § 1 Kpa poprzez zaniechanie organu zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego; 6) art. 5 ust. 1 pkt 9 Pb poprzez brak poszanowania w procesie inwestycyjnym uzasadnionych interesów osób trzecich; 7) § 323 i § 327 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2022 r. poz. 1225) poprzez brak kontroli rozwiązań technicznych i oceny inwestycji pod kątem ochrony przed hałasem; 8) art, 123 Kpa w zw. z art. 63 ust. 1, art. 66 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2024 r., poz. 1112) poprzez brak sprawdzenia czy wymagana była ocena oddziaływania inwestycji na środowisko; 9) art. 8 Kpa polegające na prowadzeniu postępowania w sposób budzący brak zaufania do władzy publicznej. Na podstawie akt sprawy Wojewoda Dolnośląski zważył, że zgodnie z art. 127 § 1 Kpa od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji. Oznacza to, że rozpatrzone może być jedynie odwołanie, które pochodzi od strony postępowania. Organ odwoławczy po otrzymaniu odwołania obowiązany jest zatem w pierwszej kolejności zbadać, czy odwołanie pochodzi od strony postępowania. Odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał zaskarżoną decyzję w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia stronie (art. 129 § 1 i 2 Kpa), która brała udział w postępowaniu. Podmiot, który nie brał udziału w postępowaniu przed organem pierwszej instancji, może wnieść odwołanie, jeśli otwarty jest termin do wniesienia odwołania dla strony, której doręczono odwołanie, a w przypadku wielości stron postępowania, jeśli otwarty jest termin do wniesienia odwołania chociażby dla jednej ze stron, którym doręczono decyzję. Trzeba zaznaczyć, że wniesienie odwołania przez podmiot, który nie brał udziału w postępowaniu pierwszej instancji jako strona, w terminie przewidzianym dla stron postępowania, obliguje organ odwoławczy do jego rozpatrzenia. Jak wynika z akt sprawy, B. B. oraz Z. B. nie brali udziału w postępowaniu przed organem pierwszej instancji i nie została im doręczona kwestionowana decyzja Starosty Powiatu Wrocławskiego nr 2201/2024 z dnia 17 października 2024 r. Zgodnie z potwierdzeniami odbioru zawartymi w aktach sprawy, decyzja Starosty Powiatu Wrocławskiego nr 2201/2024 z dnia 17 października 2024 r. została doręczona pierwszej ze stron w dniu 21 października 2024 r. (inwestor). Nadto ostatnia ze stron odebrała kwestionowaną decyzję w dniu 25 października 2024 r. Tym samym termin na wniesienie odwołania dla podmiotów, które nie brały udziału w postępowaniu pierwszej instancji upływał z dniem 8 listopada 2024 r. Wobec powyższego odnotować należy, iż odwołanie przedłożone przez Odwołujących się (złożone osobiście w siedzibie organu pierwszej instancji w dniu 29 października 2024 r.) zostało złożone w terminie dla stron postępowania. W tym miejscu należy jednak zauważyć, iż zarówno inwestor, jak i R. H. oraz H. H. złożyli w siedzibie organu pierwszej instancji oświadczenia o zrzeczeniu się prawa do odwołania. Mając powyższe na uwadze tutejszy organ w pierwszej kolejności jest zobligowany ustalić, czy złożenie przez K. sp. z o. o. z siedzibą w K., R. H. oraz H. H., uznanych przez organ pierwszej instancji za jedyne strony postępowania, oświadczeń o zrzeczeniu się prawa do odwołania ma wpływ na możliwość wniesienia odwołania przez podmioty, którym obiektywnie przysługiwał przymiot strony w postępowaniu przed organem pierwszej instancji, ale którym nie zapewniono w tym postępowaniu udziału i w konsekwencji nie doręczono decyzji. Podstawę prawną instytucji zrzeczenia się prawa do wniesienie odwołania statuuje art. 127a Kpa. W myśl § 1 tegoż artykułu, przed upływem terminu do wniesienia odwołania strona może zrzec się prawa do wniesienia odwołania wobec organu administracji publicznej, który wydał decyzję. Z dniem doręczenia organowi administracji publicznej oświadczenia o zrzeczeniu się prawa do wniesienia odwołania przez ostatnią ze stron postępowania, decyzja staje się ostateczna i prawomocna (§ 2). Literalna wykładnia przytoczonych przepisów prowadzi do wniosku, że dopiero zrzeczenie się odwołania przez wszystkie ze stron postępowania powoduje, iż decyzja administracyjny uzyskuje przymiot ostateczności i nie może być kwestionowana na drodze zwyczajnego środka zaskarżenia, czyli odwołania. Kluczowe w analizowanym zagadnieniu pozostaje zatem pojęcie strony postępowania. Jak stanowi art. 28 Kpa, stroną postępowania jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Do uzyskania w postępowaniu statusu strony niezbędne jest obowiązywanie normy materialnego prawa administracyjnego, która kwalifikuje interes faktyczny danego podmiotu jako interes prawny. W postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę taką normę kreuje art. 28 ust. 2 Pb, stanowiący, że stronami w tym postępowaniu są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Należy podkreślić, że zarówno sam art. 28 Kpa, jak i art. 28 ust. 2 Pb wskazują, iż stroną postępowania jest się po spełnieniu określonych w tych regulacjach przesłanek i nie wprowadzają dodatkowych warunków, w szczególności w postaci podjęcia względem takiego podmiotu konkretnej czynności organu administracji publicznej (np. uznania takiego podmiotu za stronę i powiadomienia go o toczącym się postępowaniu). W konsekwencji, w postępowaniu administracyjnym (w tym w sprawie pozwolenia na budowę) przymiot strony ma charakter obiektywny i nie został w żaden sposób powiązany z uznaniem za stronę przez organ prowadzący postępowanie. Status strony przysługuje zatem niezależnie od tego, czy dany podmiot brał udział w postępowaniu czy też takiego udziału nie brał. Powyższa okoliczność wpływa z kolei na interpretację art. 127a § 2 Kpa w ten sposób, że niezbędnym do uzyskania przez decyzję administracyjną cechy ostateczności i prawomocności na skutek złożenia oświadczenia o zrzeczeniu się prawa do wniesienia odwołania jest złożenie takiego oświadczenia przez wszystkie podmioty, którym obiektywnie przysługiwał przymiot strony w danym postępowaniu, bez znaczenia, czy zostały one uznane za strony przez organ prowadzący to postępowanie i czy zapewniono im w nim czynny udział. Naturalnym następstwem takiego stanu rzeczy jest więc to, iż do czasu złożenia wzmiankowanego oświadczenia przez wszystkie ze stron postępowania decyzja nie staje się ostateczna i prawomocna, a strony, które nie złożyły tego oświadczenia mogą skutecznie wnieść odwołanie. Nie jest bowiem dopuszczalne, aby skutki oświadczenia o zrzeczeniu się prawa do odwołania wpływały na prawa procesowe stron, które takiego oświadczenia nie złożyły. Powyższe stanowisko jest jednolicie prezentowane w orzecznictwie sądów administracyjnych, gdzie podnosi się, że pominięcie strony postępowania przez organ pierwszej instancji i wskutek tego złożenie oświadczenia o zrzeczeniu się odwołania przez wadliwie uznaną za jedyną stronę postępowania nie może wywoływać związanego z takim oświadczeniem skutku dla strony ewidentnie pominiętej przez organ, a będącej stroną. Oświadczenie o zrzeczeniu się prawa odwołania będzie skuteczne gdy wniosły je wszystkie strony. Ujawnienie się pominiętej strony postępowania na etapie odwołania już po wniesieniu przez inne strony oświadczenia jest powodem odmowy skuteczności wniesionych dotychczas oświadczeń (tak m.in.: wyrok NSA z dnia 20 lipca 2022 r., sygn. akt II OSK 2202/19, wyrok NSA z dnia 16 kwietnia 2021 r., sygn. akt II OSK 547/21, wyrok NSA z dnia 1 października 2021 r., sygn. akt II OSK 169/21, wyrok NSA z dnia 6 listopada 2020 r., sygn. akt II OSK 2674/20, wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 29 grudnia 2022 r., sygn. akt II SA/Wr 447/22, wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 21 października 2021 r., sygn. akt II SA/Wr 260/21 ). Zważywszy na powyżej wskazane okoliczności należy podkreślić, że skoro złożenie przez K. sp. z o. o. z siedzibą w K., R. H. oraz H. H. oświadczeń o zrzeczeniu się prawa do wniesienia odwołania nie mogło wykluczyć dopuszczalności wniesienia odwołania przez inne podmioty, którym przysługiwał przymiot strony, a które nie brały udziału w postępowaniu, to w następnej kolejności należy ocenić, czy Odwołującym się przysługuje status strony w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę dla przedsięwzięcia wnioskowanego przez Inwestorów. Analizując legitymację strony do wniesienia odwołania od decyzji należy zwrócić uwagę, że podstawowe znaczenie przy ustalaniu stron w postępowaniu o pozwolenie na budowę ma art. 28 ust 2 Pb, w którym pojęcie strony zostało zawężone do inwestora oraz właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządców nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Nie budzi żadnych wątpliwości, że przywołany przepis ma na celu ograniczenie katalogu stron - ustalanego dotąd wyłącznie w oparciu o unormowanie art. 28 Kpa - w postępowaniach w sprawie pozwolenia na budowę. Choć artykuł ten stanowi wyjątek od zasady ogólnej wyrażonej w art. 28 Kpa, to w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę przymiot strony nadal powiązany jest z istnieniem interesu prawnego. Cechami interesu prawnego jest to, że jest on indywidualny, konkretny, aktualny i sprawdzalny obiektywnie, a jego istnienie znajduje potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, będących przesłankami stosowania przepisu prawa materialnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 grudnia 1998 r., sygn. akt II SA 1355/98). Od tak rozumianego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, czyli sytuację, w której dany podmiot jest co prawda bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, jednakże nie może tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa, mającego stanowić podstawę skierowanego żądania w zakresie podjęcia stosownych czynności przez organ administracji (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 grudnia 2007 r., sygn. akt VII SA/Wa 1550/07). Lokalizacje nieruchomości w sferze oddziaływania obiektu w rozumieniu art. 28 ust. 2 Pb należy rozumieć w ten sposób,· iż przez oddziaływanie to zastosowanie znajdują konkretne normy prawa materialnego np. przepisy techniczno-budowlane, z których dany podmiot wywodzi swój interes prawny jako strona postępowania. Zgodnie z definicją, zawartą w art. 3 pkt 20 Pb, obszar oddziaływania obiektu to teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zabudowie tego terenu. W tym miejscu należy zauważyć, że obecne brzmienie tego przepisu obowiązuje od dnia 19 września 2020 r. i zostało wprowadzone ustawą z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r., poz. 471). W uzasadnieniu projektu powyższej ustawy zmieniającej (Sejm RP IX Kadencji, Nr druku 121) wskazano, że cyt. (. ..) ustalanie obszaru oddziaływania obiektu budowlanego staje się niezwykle trudne, gdyż w ocenie różnych wyroków pojęcie to odnosi się do różnych wartości i bliżej niedookreślonych oddziaływań (wibracje, zanieczyszczenia), w tym immisji, co do których granice nie mogą być ustalane jednoznacznie zwłaszcza przez organy administracji architektoniczno-budowlanej czy projektantów. Z uwagi na to, że obszar oddziaływania obiektu jest podstawą ustalania stron w postępowaniu o pozwolenie na budowę, pojęcie to musi być jednoznaczne. (.. .). Dlatego też w przepisie pozostanie jedynie wyrażenie "w zabudowie". Ograniczenia w zabudowie są jednoznaczne do ustalenia. Ograniczenia w zabudowie odnoszą się do takiego wpływu na nieruchomość, który uniemożliwia lub ogranicza wykonywanie robót budowlanych (w tym budowę obiektów budowlanych) z uwagi na niespełnianie przepisów techniczno-budowlanych i innych przepisów szczególnych, które stawiają wprost wymogi dotyczące zabudowy (przede wszystkim wymogi dotyczące odległości jednych obiektów budowlanych od innych obiektów budowlanych). Tym samym uznano, że konieczne jest doprecyzowanie definicji obszaru oddziaływania obiektu, aby dostosowana była do materii regulowanej przez Prawo budowlane. Inne formy ograniczenia zagospodarowania terenu niż zabudowa (np. hałas, spaliny) wykraczają poza zakres przedmiotowy Prawa budowlanego. Dotychczas, w definicji obszaru oddziaływania obiektu, zamiast wprowadzonego nowelizacją zwrotu "w zabudowie" figurował zwrot o szerszym znaczeniu "w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu", który skutkował większym wachlarzem ograniczeń, niż ograniczenia dotyczące wyłącznie zabudowy. Wprowadzona zmiana definicji obszaru oddziaływania obiektu miała na celu jej zawężenie i ograniczenie ilości stron postępowania w przedmiocie uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Zatem działka znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji wyłącznie wtedy, kiedy inwestycja powoduje ograniczenia w jej zabudowie. Ograniczenia w zagospodarowaniu działki nie powodują już jej objęcia obszarem oddziaływania. Pojęcie obszaru oddziaływania obiektu musi być doprecyzowane przy każdej inwestycji na podstawie cech indywidualnych obiektu oraz jego przeznaczenia w odniesieniu do przepisów odrębnych. Wobec braku wyraźnego wskazania przez ustawodawcę przepisów, na podstawie których dochodzi do wyznaczenia obszaru oddziaływania inwestycji, przyjąć należy, że są to wszystkie powszechnie obowiązujące przepisy prawa, wprowadzające określonego rodzaju ograniczenia w zabudowie nieruchomości, w tym przepisy techniczno-budowlane, przepisy z zakresu ochrony środowiska oraz przepisy z zakresu planowania i zagospodarowania przestrzennego. Z przedstawionej powyżej definicji obszaru oddziaływania wynika, że - o ile nie jest się inwestorem - warunkiem koniecznym uznania za stronę w postępowaniu w sprawie o pozwolenie na budowę jest posiadanie tytułu prawnego do nieruchomości znajdującej się w obszarze oddziaływania inwestycji. Z uwagi na bardzo ogólną definicję przyjmuję się, iż pojęcie "obszaru oddziaływania obiektu" będzie się materializować, gdy na podstawie konkretnych indywidualnych parametrów danej inwestycji będą się również konkretyzować odpowiednie normy wynikające z odrębnych przepisów, które będą wytyczać pewną strefę wobec projektowanego obiektu. Jak stwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w wyroku z dnia 7 maja 2009 r. sygn. akt II SA/Wr 631/08 oraz z dnia 15 lutego 2022 r., sygn. akt VII SA/Wa 2337/21, wyznaczenie obszaru oddziaływania obiektu winno nastąpić, biorąc pod uwagę funkcję, formę, konstrukcję projektowanego obiektu i inne jego cechy charakterystyczne oraz sposób zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanej inwestycji, uwzględniając treść nakazów i zakazów zawartych w przepisach odrębnych. Mając na względzie powyższe uwagi, należy stwierdzić, że właściciele, użytkownicy wieczyści, zarządcy nieruchomości sąsiadujących z projektowaną budową, aby uzyskać status strony w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę, w tym w postępowaniu odwoławczym, muszą wskazać konkretny przepis, przewidujący w konkretnej sytuacji ograniczenie w swobodnym korzystaniu z ich nieruchomości wprowadzone ze względu na powstanie w ich sąsiedztwie określonego obiektu budowlanego. Takie ograniczenie oznacza, że osoby trzecie (w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 9 Pb) mogą skutecznie kwestionować zamierzenie inwestycyjne inwestora jedynie wówczas, gdy mają w sprawie interes prawny i tylko w takim zakresie, w jakim zamierzenie to koliduje z ich uzasadnionym interesem (por. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie: z dnia 17 czerwca 2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 284/08, z dnia 15 lutego 2011 r., sygn. akt VII SA/Wa 2057/10 oraz z dnia 27 lutego 2018 r., sygn. akt VIII SA/Wa 631/17). Pojęcie interesu prawnego powinno być przy tym rozumiane jako obiektywna, czyli rzeczywiście istniejąca potrzeba ochrony prawnej, związana z interesem osobistym skarżącego, który musi być konkretny – dający się obiektywnie stwierdzić, aktualny- nie ewentualny oraz prawny- oparty na obowiązujących przepisach prawa. Od tak pojmowanego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, to jest sytuację, w której dany podmiot jest wprawdzie zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, ale nie może tego zainteresowania poprzeć wskazaniem przepisu prawa materialnego, którego naruszenie dotyczyłoby bezpośrednio praw i obowiązków tego podmiotu. W związku z powyższym, przymiotu strony nie posiada osoba, która żądanie wszczęcia postępowania administracyjnego opiera na potrzebie ochrony lub zaspokojenia interesu publicznego. Należy zatem stwierdzić, że interes prawny ma charakter materialnoprawny. Oparty jest więc na normach administracyjnego prawa materialnego, gdzie musi istnieć norma prawa przewidująca w określonym stanie faktycznym i w odniesieniu do konkretnego podmiotu możliwość wydania określonego aktu prawnego (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 30 listopada 2010 r., sygn. akt II SA/Łd 430/10 lub w Gliwicach z dnia 10 września 2019 r., sygn. akt II SA/Gł 1474/19). W świetle powyższego, brak jest podstaw do uznania B. B. oraz Z. B. za strony postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę. Przedmiotowa inwestycja nie oddziałuje na nieruchomość Odwołujących się. Planowana inwestycja polega na budowie dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych w zabudowie wolnostojącej (oznaczone na projekcie zagospodarowania terenu nr [...] i [...]) wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, na działce nr [...] w miejscowości B., gmina D. Jak wynika z akt sprawy, Odwołujący się, tj. B. B. oraz Z. B. są właścicielami działki nr [...]. Przedmiotowa działka budowlana bezpośrednio graniczy z terenem zainwestowania. Działka budowlana Odwołujących się, podobnie jak teren zainwestowania jest objęta ustaleniami uchwały nr [...] Rady Gminy D. z dnia [...] października 2005 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obrębu wsi B. (Dz. Urz. Woj. Doln. z 2005 r., nr 264, poz. [...]), dalej jako Mpzp. Powyższe tereny zostały oznaczone na rysunku planu symbolem MN. Jak wynika z § 4 ust. 1 pkt 1 Mpzp, podstawowym przeznaczeniem opisywanych terenów jest zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna oraz zabudowa zagrodowa. Z przedłożonego projektu budowlanego wynika, że objęta analizowanym zamierzeniem budowa dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych w zabudowie wolnostojącej (9,87 m - budynek nr [...], 9,97 m - budynek nr [...]) zaplanowana została w odległości: - 3,1 m. od granicy z działką nr [...]; - 3,11 m. od granicy z działką nr [...]; - ok. 34 m. od granicy z działką nr [...] (należącą do Odwołujących się). Wnioskowane roboty budowlane będą, swoim zasięgiem ograniczone do działki inwestora, w związku z tym, należy odnotować, iż nie będą przeprowadzane na działce, należącej do Odwołujących się. Wojewoda Dolnośląski stwierdza, iż B. B. oraz Z. B. nie można uznać za strony przedmiotowego postępowania ze względu na odległość planowanej inwestycji od granicy należącej do nich działki budowlanej. Co przy tym ważne, aktem normatywnym, który reguluje warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i związane z nimi urządzenia, a także m.in. ich usytuowanie na działce budowlanej, jest rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2022 r. poz. 1225), dalej jako rozporządzenie. Zgodnie z § 12 ust. 1 rozporządzenia, budynek na działce budowlanej należy sytuować od granicy tej działki w odległości nie mniejszej niż: 1) 4 m w przypadku budynku zwróconego ścianą z oknami lub drzwiami w stronę tej granicy; 2) 3 m w przypadku budynku zwróconego ścianą bez okien i drzwi w stronę tej granicy. Z kolei w przepisach§ 12 ust. 2-4 rozporządzenia uregulowane zostały wyjątki dopuszczające możliwość usytuowania obiektu budowlanego w odległościach mniejszych od granicy działki budowlanej od tych, o których mowa w § 12 ust. 1 rozporządzenia. Oznacza to, że pod warunkiem spełnienia przewidzianych w rozporządzeniu przesłanek możliwe jest usytuowanie obiektu budowlanego na działce budowlanej w odległości np. 1,5 m od granicy tej działki czy bezpośrednio przy niej (por. np.§ 12 ust. 2 rozporządzenia). Konsekwencją jednak usytuowania obiektu budowlanego na działce budowlanej zgodnie z § 12 ust. 2 - 4 rozporządzenia jest obowiązek objęcia działki sąsiedniej obszarem oddziaływania obiektu w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, o czym to stanowi § 12 ust. 5 rozporządzenia. Oznacza to jednocześnie, że w sytuacji usytuowania obiektu budowlanego na działce budowlanej zgodnie z cytowanym już § 12 ust. 1 rozporządzenia nie dochodzi do automatycznego przyjęcia, że działka sąsiednia (wobec tej objętej zamierzeniem budowlanym) znajduje się w obszarze oddziaływania projektowanej inwestycji.{z rysunku planu zagospodarowania terenu zawartego w przedłożonym projekcie budowlanym wynika, że planowana budowa obiektów budowlanych zostanie usytuowana w odległości ok. 34 mod granicy z działką, należącą do Odwołujących się. Skutkiem powyższego jest więc to, że działka Odwołujących się, z uwagi na przywołane przepisy techniczne nie znajduje się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji, spełnione zostały bowiem wymogi określone w§ 12 ust. 1 rozporządzenia. Ze względu na wzajemne położenie przedmiotowych działek, przedstawioną wysokość planowanego obiektu budowlanego (9,87 m - budynek nr [...], 9,97 m - budynek nr [...]) oraz odległość do działki Odwołujących się, należy uznać, iż nie występuje oddziaływanie w postaci przesłaniania lub zacieniania, a więc zostały spełnione, także przepisy, dotyczące naturalnego oświetlenia pomieszczeń (§ 13 rozporządzenia) oraz minimalnego czasu nasłonecznienia pomieszczeń (§ 60 rozporządzenia), co zostało potwierdzone w ramach analizy nasłonecznienia (s. 17 projektu zagospodarowania terenu). Dalej, co do oddziaływań dotyczących odległości od miejsc postojowych na samochody do okien budynków oraz do granicy działki budowlanej (§ 19 rozporządzenia), Wojewoda Dolnośląski stwierdza, że także w tym przypadku nie zachodzi ryzyko powstania jakichkolwiek ograniczeń w zabudowie działki należącej do Odwołujących się. Projekt zagospodarowania terenu (rys. nr [...]) stanowiący element projektu budowlanego wskazuje, że jakiekolwiek immisje powiązane z projektowanymi miejscami postojowymi na działce inwestora nie będą miały żadnego wpływu na zabudowę działki Odwołujących się. Jednocześnie, jak odnotowano na s. 7 projektu zagospodarowania terenu - ,,Odprowadzenie wód opadowych i roztopowych pochodzących z terenów utwardzonych (dojścia, dojazdy, miejsca pod pojemniki na odpady) odbywać się będzie powierzchniowo na teren biologicznie czynny dzięki zaprojektowaniu odpowiednich spadków poprzecznych oraz podłużnych 2%. Spadki nawierzchni utwardzonej "płaskiej" należy ukształtować w sposób zapobiegający wydostaniu się wody opadowej z działki inwestora poza nią". Tym samym, uznać należy, iż projektowane zamierzenie budowlane nie narusza § 29 rozporządzenia, stanowiącego, że dokonywanie zmiany naturalnego spływu wód opadowych w celu kierowania ich na teren sąsiedniej nieruchomości jest zabronione, a co za tym idzie projektowana inwestycja nie oddziałuje na działkę Odwołujących się. Nadto, brak jest przepisów prawa, z których wynikałby zakaz wykorzystywania danej nieruchomości np. na cele mieszkaniowe w sytuacji, gdy na nieruchomość tę dociera hałas o określonym poziomie, czy też przepisów, z których wynikałby np. zakaz określonego sposobu wykorzystywania nieruchomości w sytuacji, gdy na tę nieruchomość docierają zapachy z sąsiedniej nieruchomości. Podkreślić należy, że hałas oraz inne podobne immisje, o których mowa w art. 144 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2024 r. poz. 1061, ze zm.), dalej jako: Kc; powstające w wyniku korzystania z przedmiotowych budynków nie mogą być podstawą do uznania, iż działka Odwołujących się znajduje się w obszarze oddziaływania projektowanego obiektu budowlanego. Przywołany przepis stanowi, że właściciel nieruchomości powinien przy wykonywaniu swego prawa powstrzymywać się od działań, które by zakłócały korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych. Co warte podkreślenia, przepis art. 144 Kc określa wyłącznie granice prawa własności, jednakże nie wynika z niego żadne ograniczenie w możliwości zabudowy należącej do Odwołujących się nieruchomości w związku z inwestycją, której dotyczy decyzja o pozwoleniu na budowę. !Wojewoda Dolnośląski podnosi następnie, że projektowane obiekty budowlane usytuowane są w odległości ok. 34 m od granicy z działką Odwołujących się. Wobec tego, przywołać należy§ 271 ust. 1 rozporządzenia, stanowiący o obowiązku zachowania minimalnych dopuszczalnych odległości między ścianami zewnętrznymi budynków w związku z ochroną i bezpieczeństwem pożarowym, przy czym w przypadku zabudowy jednorodzinnej odległość taka winna wynosić minimum 8 m. Oceniając zachowanie powyższej odległości, wskazać należy na brak podstaw do uznania istnienia ograniczeń w zabudowie działki Odwołujących się. Z dokumentacji projektowej spornej inwestycji wynika, że realizacja zaplanowanego przedsięwzięcia nie pozbawi nieruchomości Odwołujących się dostępu do mediów (woda, ciepło, prąd, telekomunikacja), nie wpłynie też na warunki ochrony przeciwpożarowej (§ 271 i nast. rozporządzenia) oraz na warunki sanitarne. Jednocześnie odnotowania wymaga, że przyłącza wodociągowe nie stanowią przedmiotu niniejszego postępowania, gdyż zostały objęte odrębnym opracowaniem. Jak stwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w wyroku z dnia 7 maja 2009 r. sygn. akt II SA/Wr 631/08, wyznaczenie obszaru oddziaływania obiektu winno nastąpić, biorąc pod uwagę funkcję, formę, konstrukcję projektowanego obiektu i inne jego cechy charakterystyczne oraz sposób zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanej inwestycji, uwzględniając treść nakazów i zakazów zawartych w przepisach odrębnych. Biorąc pod uwagę funkcję, formę, jego cechy charakterystyczne, program użytkowy, układ komunikacyjny oraz potencjalne immisje, np. hałas czy emisje zanieczyszczeń powstałe w związku z wnioskowanym obiektem budowlanym, nie można stwierdzić, że planowane przedsięwzięcie ogranicza nieruchomość B. B. oraz Z. B. w możliwości jej zabudowy. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 10 stycznia 2023 r., sygn. akt II OSK 2403/21 wskazuje, iż przymiotu strony postępowania administracyjnego w sprawie o wydanie pozwolenia na budowę nie daje jakiekolwiek oddziaływanie inwestycji na nieruchomości sąsiednie, lecz jedynie oddziaływanie określone w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, czyli powodujące ograniczenia w zagospodarowaniu otoczenia wynikające z odrębnych przepisów. Z przepisu art. 144 Kc tego rodzaju ograniczenie w kontekście Prawa budowlanego nie wynika. Ograniczenia takiego nie można bowiem upatrywać tylko w następstwie potencjalnych obciążeń czy uciążliwości dla otoczenia związanych z przyszłym użytkowaniem obiektu budowlanego. Okoliczność występowania tzw. immisji (pośrednich) może rodzić określone roszczenia jedynie na gruncie cywilnoprawnym, lecz nie daje praw strony postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3pkt 20 Prawa budowlanego. Tenże sąd w wyroku z dnia 23 czerwca 2022 r., sygn. akt II OSK 978/21, podniósł dodatkowo, iż uprawnienia właściciela wyprowadzone z art. 144 Kc same w sobie nie stanowią o interesie prawnym w postępowaniu administracyjnym, a ochrona własności przed immisjami, które zakłóca korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę, może być dochodzona na drodze cywilnej przed sądami powszechnymi. Jednocześnie, nadmienić należy, że wyrok ten dotyczył sprawy sprzed nowelizacji art. 3 pkt 20 Pb, stanowiącego o obszarze oddziaływania, a więc w sytuacji gdy przymiot strony wyznaczano z uwagi na .ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy". Tym samym, skoro bowiem immisje pośrednie (w tym hałas) nie umożliwiały już wtedy występowania w charakterze strony postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, tym bardziej w obecnym stanie prawnym nie ma ku temu podstaw. Dodatkowo pamiętać należy, iż występujący hałas jest związany z użytkowaniem przedmiotowej inwestycji. Natomiast, zadaniem organów administracji architektoniczno-budowlanej jest, m. in. udzielanie pozwoleń na budowę, z uwzględnieniem zapewnienia zgodności przedłożonych projektów budowlanych z przepisami powszechnie obowiązującymi, w myśl regulacji art. 35 ust. 1 Pb. W postępowaniu o pozwolenie na budowę, zamierzenia budowlane są oceniane, z uwagi na projektowane usytuowanie z uwzględnieniem zawartych w nich rozwiązań konstrukcyjnych, a nie na przyszłe, potencjalne oddziaływania płynące z użytkowania danego obiektu budowlanego. Co przy tym istotne projektowana zabudowa mieszkaniowa nie jest zaliczona do przedsięwzięć, których użytkowanie powodowałoby przekroczenie poziomów hałasu w środowisku stosownie do rozporządzenie Ministra Środowiska z 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2014 r. poz. 112), określającym dopuszczalne poziomy hałasu w środowisku. Dodatkowo odnotowuje się, że planowane przedsięwzięcie, biorąc pod uwagę przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 201 O r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r. poz. 183 9, ze zm.), nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Z uwagi na powyższe, wnioskowana inwestycja nie wymaga uzyskania decyzji środowiskowej, a w konsekwencji w niniejszej sprawie nie ma zastosowania art. 28 ust. 4 Pb, stanowiący, że przepisów ust. 2 i 3 nie stosuje się w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę wymagającym udziału społeczeństwa zgodnie z przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Tym samym krąg stron w tym postępowaniu ustalany jest wyłącznie na podstawie wcześniej opisanego art. 28 ust. 2 Pb. Jednocześnie organ podkreśla, że rodzaj projektowanej inwestycji jest tożsamy z przeznaczeniem działki budowlanej Odwołujących się. Tym samym ewentualne dźwięki związane z pracą pomp ciepła, zasilających wnioskowane obiekty budowlane nie mogą stanowić podstawy przyznania statusu strony postępowania w sprawie wnioskowanej inwestycji Odwołującym się. Dodatkowo podkreślić należy, iż w przedmiotowym postępowaniu organ administracji architektoniczno-budowlanego nie ma podstaw do nałożenia na inwestora obowiązku zaprojektowania konkretnych rozwiązań projektowych dotyczących, m. in. pomp ciepła. Tym samym z uwagi na wzajemne położenie omawianych działek, ich odległość od siebie, brak jest podstaw do uznania, iż potencjalny hałas wynikający z użytkowania wnioskowanej inwestycji prowadziłby do ograniczeń w zabudowie działki Odwołujących się. Jednocześnie zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 kwietnia 2024 r., sygn. akt VII SA/Wa 136/24 wskazać należy, iż faktyczna uciążliwość w korzystaniu z prawa własności sąsiedniej nieruchomości, będąca wpływem nadmiernych immisji sąsiedzkich nie stanowi prawnego ograniczenia w sposobie zagospodarowania, w tym zabudowy nieruchomości. Przekroczenie dopuszczalnego poziomu tych immisji rodzi określone roszczenia cywilnoprawne, lecz nie daje praw strony w rozumieniu art. 3 pkt 20 Pb. Hałas pochodzący z inwestycji nie kreuje zatem przymiotu strony w postępowaniu w sprawie uzyskania pozwolenia na budowę. Przekroczenie natomiast dopuszczalnych norm hałasu, jeśli ma miejsce, podlega kompetencjom organów środowiskowych w tym inspekcji sanitarnej. To przed tymi organami, lub przed sądem powszechnym w postępowaniu związanym z immisjami, skarżąca może domagać się przeprowadzenia badań akustycznych. Nadto zgodnie z najnowszym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego (wyrok z dnia 5 grudnia 2023 r., sygn. akt II OSK 2282/23) stwierdzić należy, iż przymiot strony w postępowaniu dotyczącym uzyskania pozwolenia na budowę występuje w przypadku, gdy w związku z realizacją danej inwestycji występują realne prawne ograniczenia w możliwości zabudowy innej nieruchomości, a nie tylko potencjalna możliwość jakiegokolwiek oddziaływania danego obiektu. Wprowadzane ograniczenia muszą być rzeczywiste a nie hipotetyczne (spekulatywne). Potencjalne oddziaływanie nie może zostać sprowadzone do spekulacji. Dokonanie przeciwnej wykładni przez tut. organ w świetle powyższych rozważań byłoby nieuprawnionym rozszerzeniem definicji pojęcia obszaru oddziaływania z art. 3 pkt 20 Pb. Mając na względzie powyższą argumentację, brak jest podstaw do stwierdzenia jakichkolwiek ograniczeń w zabudowie działki Odwołujących się w związku z projektowaną inwestycją. Odnosząc się do podniesionej przez Odwołujących się kwestii etapowania inwestycji należy wyjaśnić, że przedmiotowe zamierzenie budowlane nie było jednym z etapów inwestycji, w myśl art. 33 ust. 1 Pb. Etapowanie inwestycji jest możliwe gdy całe zamierzenie inwestycyjne obejmuje więcej niż jeden obiekt budowlany, a objęte danym etapem zamierzenie może samodzielnie funkcjonować zgodnie ze swoim przeznaczeniem. Dodatkowo, w takiej sytuacji inwestor jest zobowiązany do przedstawienia projektu zagospodarowania działki dla całego zamierzenia budowlanego (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 lipca 2020 r., sygn. akt II OSK 908/20). Z treści wniosku o pozwolenie na budowę, złożonego w siedzibie organu pierwszej instancji w dniu 22 sierpnia 2024 r. przez inwestora ani też z przedłożonego projektu budowlanego nie wynika chęć rozpoczęcia, przez inwestora procedury administracyjnej na podstawie, m. in. art. 33 ust. 1 Pb. Nadto, jak wynika z akt sprawy, inwestycja dotyczy samodzielnych obiektów budowlanych, tj. mogących samodzielnie funkcjonować i nie stanowi części większego zamierzenia budowlanego. Zgodnie z obowiązującym porządkiem prawnym, inwestor określa przedmiot zamierzenia budowlanego, a tym samym przedmiot postępowania przed organem administracji architektoniczno-budowlanej. Wskazać należy, że w myśl art. 33 ust. 1 Pb, ocena czy dana inwestycja oddziałuje na usprawiedliwione interesy osób trzecich, dokonana powinna być z uwzględnieniem całego zamierzenia, a nie tylko poszczególnych jego etapów bądź jednostronnie wskazanych przez inwestora elementów zamierzenia inwestycyjnego. Jednakże, w tym przypadku tzw. etapowanie nie miało miejsca - jak odnotowano powyżej, wybór procedury administracyjnej zależny jest od wniosku inwestora. Niniejsze postępowanie, jak i postępowanie Starosty Powiatu Wrocławskiego, zakończone kwestionowaną decyzją dotyczyły budowy dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych w zabudowie wolnostojącej. Pozostałe zamierzenia budowlane inwestora znajdujące się w sąsiedztwie terenu zainwestowania nie mają wpływu dla rozstrzygnięcia podjętego w niniejszym postępowaniu. Organ przypomina, co już powiedziano powyżej, że warunkiem koniecznym uznania za stronę w postępowaniu w sprawie o pozwolenie na budowę jest posiadanie tytułu prawnego do nieruchomości znajdującej się w obszarze oddziaływania inwestycji oraz wprowadzenie przez tą inwestycję ograniczeń w jej zabudowie. Tylko takie ograniczenia w zabudowie nieruchomości, które są związane z konkretnym przepisem prawa wprowadzającym je, dają właścicielowi, zarządcy lub użytkownikowi wieczystemu nieruchomości prawo do uczestnictwa w charakterze strony w postępowaniu administracyjnym dotyczącym pozwolenia na budowę. Jak wskazano wyżej takie ograniczenia w zabudowie działko należącej do Odwołujących się nie występują. Postępowanie administracyjne dotyczy interesu prawnego konkretnej osoby wówczas, gdy w tym postępowaniu wydaje się decyzję, która rozstrzyga o prawach i obowiązkach tej osoby, lub rozstrzygnięcie o prawach i obowiązkach innego podmiotu wpływa na prawa i obowiązki tej osoby. Interes prawny jako własny i konkretny należy odróżnić od interesu faktycznego, tj. sytuacji w której określony podmiot jest wprawdzie zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy, nie może jednak wskazać naruszenia prawa dotyczącego sfery jego praw czy obowiązków. Zgodnie z art. 138 § 1 pkt 3 Kpa, stwierdzenie przez organ odwoławczy, iż wnoszący odwołanie nie jest stroną postępowania w rozumieniu art. 28 ust. 2 Pb następuje w drodze decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego. Bezprzedmiotowość postępowania może mieć charakter podmiotowy lub przedmiotowy. O braku przesłanki podmiotowej do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy można mówić wówczas, gdy osoba, która zainicjowała postępowanie, nie posiada przymiotu strony, a tym samym - interesu prawnego w uzyskaniu rozstrzygnięcia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 czerwca 2016 r., sygn. akt II GSK 176/15; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 21 września 2017 r., sygn. akt II SA/Bk 485/17). Wobec powyższej kwestii formalnej, Wojewoda Dolnośląski nie miał podstaw do merytorycznej oceny decyzji Starosty Powiatu Wrocławskiego m 2201/2024 z dnia 17 października 2024 r. w niniejszym postępowaniu. Skargę na ostateczną decyzję złożyli Z. B. i B. B., reprezentowani przez pełnomocnika r.pr M. T., zarzucając jej I. naruszenie przepisów postępowania tj.: obrazę art. 138 § 2 kpa poprzez odstąpienie od uchylenia skarżonej decyzji w całości i przekazania sprawy temu organowi do ponownego rozpoznania. 1. w sytuacji dokonania przez ten organ błędnej wykładni przepisu art. 28 ust. 2 w związku z art 3 pkt 20 ustawy z 7 lipca 1994 Prawo Budowlane, skutkującej pozbawieniem skarżących przymiotu strony w postępowaniu, podczas gdy zgodnie z powołanymi przepisami ustawy Prawo budowlane, stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu, co, w związku z nieprecyzyjną definicją obszaru oddziaływania obiektu, oraz ugruntowanym na tym tle poglądem, że przy wyznaczaniu obszaru oddziaływania konkretnej inwestycji znaczenie ma szerokie spektrum przepisów, winno powodować - z uwzględnieniem słusznego interesu skarżących przywołanym w art. 7 kpa oraz zasadą pogłębiania zaufania, wynikającą z art 8 § 1 kpa - umożliwienie im wykazania istnienia własnego interesu prawnego w odniesieniu do tej konkretnej inwestycji i tych konkretnych okoliczności sprawy a nie poprzestanie przez organ I instancji na wyłącznie teoretycznych i nieweryfikowalnych przez skarżących rozważaniach co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy z uwagi na oczywiście mniejszą znajomość Organu sytuacji w terenie z jednej strony i odpowiadającą jej oczywiście szczątkową znajomość zamierzenia budowlanego po stronie skarżących. 2. z uwagi na naruszenie przez ten organ art 7, 77 i 80 kpa, a to w taki sposób, że nie dopełnił on obowiązku podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, nie zebrał i rozpatrzył całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący oraz błędnie uznał okoliczności podane przez inwestora za udowodnione, podczas gdy wedle powołanych przepisów postępowania winien był przeanalizować cały dostępny mu materiał dowodowy - także ten zgłoszony przez Skarżących. Organ II instancji ograniczył natomiast analizę materiału dowodowego do już posiadanych dokumentów, w szczególności do wniosków i dokumentacji projektowej zamierzenia budowlanego objętego skarżoną decyzją, nie pogłębiając tej analizy w żadnym z kierunków wskazanych przez skarżących a także samodzielnie nie przeprowadził żadnych dowodów w celu zbadania zasadności podnoszonych przez nich okoliczności, co łącznie doprowadziło do nieuprawnionego przyjęcia, że inwestycja lokalizowana obecnie na działce [...] nie jest etapem szerszego zamierzenia budowlanego na tej działce, obejmującego wpierw jej kolejny podział geodezyjny a następnie zlokalizowanie kolejnych budynków już w bezpośrednim sąsiedztwie nieruchomości skarżących i w konsekwencji błędnym oznaczeniem obszaru oddziaływania - co oczywiście ma istotny wpływ na wynik sprawy; 3. a w konsekwencji zarzutów zgłoszonych w punkcie 1 i 2 powyżej, także na tle pozbawienia Skarżących możliwości udziału w postępowaniu przed organem pierwszej instancji co prowadzi do wadliwości wydanej przez ten organ decyzji wynikającej z naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania wyrażonej w art. 15 k.p.a. co stanowi rażące naruszenie prawa. 4. z ostrożności procesowej zarzucam także naruszenie art 64 § 2 w związku z art 63 § 2 kpa poprzez samodzielne zakwalifikowanie i następnie rozpoznanie wniosku skarżących zawartych w piśmie z dnia 28 października jako odwołania, podczas gdy jego treść mogła wskazywać na zgłoszenie wniosku o wznowienie postępowania w oparciu o art. 145 § 1 pkt 4 kpa, zaś z treści wskazanych przepisów kodeksu wynika obowiązek - w sytuacji gdy wniosek żądania nie zawiera albo też gdy żądanie to jest nieprecyzyjne – wezwania wnoszącego do usunięcia braków a niedopuszczalne jest takie działanie organu administracji publicznej, w którym jednostronnie decyduje on o intencji wnioskodawcy, co jako zależne od stanowiska skarżących mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania. II. naruszenie przepisów prawa materialnego tj: 1. art 33 ust. 1 zdanie trzecie ustawy Prawo budowlane, poprzez błędne przyjęcie, że na podstawie tego przepisu dopuszczalne jest wydanie pozwolenia na budowę z pominięciem projektu zagospodarowania działki lub terenu dla całego zamierzenia budowlanego w sytuacji, w której rozmiar tego zamierzenia, choć niewskazany wprost we wniosku o pozwolenie na budowę w sposób oczywisty daje się zrekonstruować na podstawie wszystkich okoliczności sprawy, a przecież zgodnie z powołaną normą zakres sprawy administracyjnej winien być wyznaczany w oparciu o całe zamierzenie budowlane, co w konsekwencji doprowadziło do bezpodstawnego ograniczenia obszaru oddziaływania planowanych obiektów na warunki zabudowy w nieruchomości skarżących i ostatecznie wydania skarżonej decyzji; 2. art. 63 ust 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez nieuzasadnione przyjęcie, że organ I instancji posiada kompetencje do samodzielnego rozstrzygnięcia czy w niniejszej sprawie nie zachodzi potrzeba przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania inwestycji na środowisko, podczas gdy zgodnie z art. 63 ust 1 wskazanej ustawy obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach; 3. art. 35 ust. I pkt 1 ppkt b) Ustawy Prawo budowlane poprzez bezpodstawne pominięcie w postępowaniu obowiązku ustalenia i oceny spełnienia wymagań ustawy o ochronie środowiska wynikającymi z ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, podczas gdy z ustawy tej wynika, co ma znaczenie w kontekście bliskości obszaru Natura 2000, obowiązek uwzględnienia w ramach postępowania o pozwolenie na budowę oceny, czy przedsięwzięcie może potencjalnie znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000 wydanej na warunkach wskazanych w dziale V rozdział 5 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. 4 art-J57Jst:--l-pkr-"l--ppkt:-a) tJ-stawy-Prawo-budowlarre----wzwtą-zlrrrz--rretci,r§-4--rrsri---pki-5 uchwały nr [...] Rady Gminy D. z dnia [...] listopada 2005r. w sprawie: uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obrębu wsi B., poprzez bezpodstawne przyjęcie, że zgodne z zapisami planu jest przedsięwzięcie budowlane zamierzone na działce [...], podczas gdy stosownie do treści wskazanej uchwały, minimalna powierzchnia działki mieszkaniowej powinna wynosić 900 m2, natomiast przedsięwzięcie budowlane zakłada budowę 2 domów dwulokalowych (4 mieszkań) a zatem wymaga działki o powierzchni 3600 m2 (4x 900 1112) a nie jak w tej sprawie zaledwie ok 2300 m2. 5. art. 35. ust. 1. pkt l ppkt. b poprzez błędne stwierdzenie, że przedsięwzięcie budowlane na działce [...] jest zgodne z wymaganiami ochrony środowiska, podczas gdy przedmiotowa działka położona jest w obszarze cennym przyrodniczo - tj. projektowanym obszarem chronionego krajobrazu "[...]" oraz w obrębie działki zlokalizowane są siedliska zwierząt chronionych a wskazany przepis nakłada obowiązek sprawdzenia zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska, natomiast organ nie przeprowadził postępowania w celu ustalenia wpływu przedsięwzięcia budowlanego na środowisko. Skarżący wnoszą o: 1. dopuszczenie dowodów z dokumentów: a) dokumentacji fotograficznej działki [...] na wykazanie niezwiązanej z zakresem formalnie zgłoszonego zamierzania budowlanego, wycinki całej roślinności na tej działce i wskazującej na zdecydowanie szersze plany inwestora zabudowy terenu; b) map geodezyjnych działek położonych w obrębie ulic [...] i [...] w miejscowości B. w postaci wydruku z portalu https://mapy.geoportal.gov.pl/ oraz w wersji elektronicznej na płycie CD – z oznaczeniem istniejących na działkach instalacji wodno-kanalizacyjnych oraz melioracyjnych na wykazanie takiego ulokowania elementów instalacji ściekowej w na działce [...] który wskazuje na zamiar późniejszego jej wykorzystania do odprowadzenia ścieków z nieujawnionych jeszcze kolejnych budynków na działce [...]; c) wydruków przedstawiających obecne i historyczne kształty działek w obrębie ulic [...] i [...] w miejscowości B. w zakresie podziałów działki nr [...] na działki nr [...] oraz nr [...] a następnie kolejnego go podziału działki nr [...] na działki nr [...], [...] i nr [...]; d) mapy stanowiącej załącznik do uchwały Rady Gminy D. z [...] listopada 2005 nr [...] z zaznaczonymi obszarami szczególnej ochrony krajobrazu oraz siedlisk zwierząt chronionych 2. zobowiązanie przez Sąd Starosty Powiatu Wrocławskiego do przedstawienia akt postępowań w sprawie: a) zatwierdzenia projektu budowlanego zakończonego wydaniem decyzji Starosty Powiatu Wrocławskiego nr 3778/2021 z 17 listopada 2021 roku oraz postępowania zmieniającego tę decyzję, zakończonego wydaniem decyzji nr t8nt2023-z-23-paźclziernika 2023-roku; b) zatwierdzenia projektu budowlanego zakończonego wydaniem decyzji Starosty Powiatu Wrocławskiego nr 1146/2024 z 11 czerwca 2024 roku i dopuszczenie dowodów z tych akt na wykazanie instrumentalnego wykorzystania przez inwestora przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami w relacji do ograniczeń wynikających z planu zagospodarowania przestrzennego, objawiającym się praktyką uzyskiwania przez inwestora wpierw pozwolenia na budowę i budową jedynie części z zamierzonych obiektów, następnie dokonywanie wydzielenia części działki niewykorzystanej bezpośrednio pod zabudowę tymi budynkami w osobną nieruchomość oraz uzyskiwanie pozwolenia na budowę i zabudowę nieruchomości obiektem od początku planowanym, co stanowi właściwie o:.(.cie przepisów i czyni martwym zapisy planu zagospodarowania przestrzennego. W konsekwencji, skarżący wnoszą o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Staroście Powiatu Wrocławskiego. IV. z ostrożności procesowej i na wypadek nieuwzględnienia zarzutów skargi, w oparciu o art. 134 i 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga wnosi o zastosowanie wobec zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Starosty Powiatu Wrocławskiego, przewidzianych ustawą środków w celu usunięcia naruszenia prawa obejmującego: 1. wydanie decyzji z naruszeniem § 3 ust 2 pkt 1 uchwały Rady Gminy D. z [...] listopada 2005 m [...] w zakresie zachowania minimalnych pasów wolnych od zainwestowania w celu zapewnienia możliwości prac konserwacyjnych, przy ciekach wodnych i rowach melioracyjnych. 2. wydanie decyzji z naruszeniem § 3 ust 2 pkt 13 uchwały Rady Gminy D. z listopada 2005 nr [...] w zakresie braku oceny, czy zatwierdzona inwestycja znajduje się na terenach zdrenowanych oraz czy zachodzi konieczność przebudowy takiego systemu. 3. wydanie decyzji z naruszeniem § 3 ust 2 pkt 14 uchwały Rady Gminy D. z [...] listopada 2005 nr [...] w zakresie braku ustaleń w zakresie odprowadzenia wód opadowych oraz kolizji z urządzeniami wodno-melioracyjnymi. 4. wydanie decyzji z naruszeniem § 3 ust 2 pkt 20 uchwały Rady Gminy D. z ·listopada 2005 nr [...] w zakresie minimalnych linii zabudowy; 5. wydanie decyzji z naruszeniem § 3 ust 2 pkt 24 uchwały Rady Gminy D. z [...] listopada 2005 nr [...] w zakresie zapewnienia niezbędnej ilości miejsc postojowych na terenie własnym; 6. wydanie decyzji z naruszeniem § 3 ust 2 pkt 25 uchwały Rady Gminy D. z [...] listopada 2005 nr [...], w zakresie zgodnego z planem zarurowania oraz przekształcenia w kanalizację deszczową rowów znajdujących się w liniach rozgraniczających dróg, ulic i ciągów pieszo-jezdnych (po uzyskaniu pozytywnego uzgodnienia od zarządcy cieku); 7. wydanie decyzji z naruszeniem § 3 ust 2 pkt 28 uchwały Rady Gminy D. z 17liststopada 2005 w zakresie zgodności zamierzenia z ustaleniami dotyczącymi kąta nachylenia połaci dachowych. Ostatecznie w skardze wniesiono też 1. na podstawie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w całości, w związku z niebezpieczeństwem wywołania, w razie wykonania decyzji, trudnych do odwrócenia skutków; 2. w oparciu o art. 200 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi o zasądzenie od Organu na rzecz skarżących zwrotu kosztów postępowania w tym wraz z kosztami zastępstwa pełnomocnika. W uzasadnieniu wskazano, że Wojewoda Dolnośląski umorzył postępowanie odwoławcze od decyzji Starosty Powiatu Wrocławskiego nr 2201/2024 z 17 października 2024 roku w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę jako niepochodzące od strony postępowania. Z takim postępowaniem organu, zdaniem strony, nie sposób się zgodzić. Ad. 1.1 Zgodnie z powołanymi przepisami ustawy Prawo budowlane, stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Tak skonstruowany przepis, zawierający odniesienie do art. 3 pkt 20 ustawy prawo budowlane w zakresie definicji obszaru oddziaływania obiektu, wymaga - zgodnie z ugruntowanym poglądem - aby analiza statusu strony w postępowaniu została oparta o wszystkie przepisy mogące skutkować wystąpieniem po stronie skarżących interesu prawnego. Organ odwoławczy, umarzając postępowanie uniemożliwił skarżącym wykazanie takiego interesu w stosunku do planowanego zamierzenia. Nie sposób wszak oczekiwać od skarżących aby bez jakiejkolwiek znajomości zgłoszonego Organom zamierzenia budowlanego Inwestora byli w stanie przewidzieć i wskazać wszystkie możliwe jego skutki i wpływ na prawo zabudowy ich terenu. Skarżący wykazali daleko idącą rzetelność w zakresie uczestnictwa w postępowaniu, w którym, ze względu na postępowanie organu I instancji nie zostali uwzględnieni. Takiej samej rzetelności nie sposób jednak przypisać organowi II instancji, który wskutek niezastosowania się do zasad prowadzenia postępowania wynikających z art. 7 i 8 kpa, błędnie wywiódł, że skarżący nie są stroną postępowania stosowanie do treści art 28 ust.' 2 w związku z art 3 pkt 20 Pb i niesłusznie umorzył postępowanie odwoławcze. Wskazać wszak należy, że zgodnie z powołanymi wyże przepisami kodeksu w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli a nadto winny prowadzić postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności I równego traktowania. Tymczasem w postępowaniu organu I instancji oczywiście zabrakło uwzględnienia słusznego interesu skarżących, zaś organ ten postawił się w roli podmiotu autorytarnie rozstrzygającego o prawach skarżących, nie dając im żadnej kompletnie możliwości, by swe racje wyłuszczyli, złożyli adekwatne do stanu zgłoszonego organowi zamierzenia budowlanego i własnej sytuacji wnioski dowodowe a stan ten został zaaprobowany przez Organ Odwoławczy. Z niezrozumiałych jednocześnie względów Organ II instancji podejmuje próby nieweryfikowalnego przez Skarżących z ich obecnej pozycji procesowej, twierdzenia, że nie znalazł przepisów wskazujących na pozostawanie ich nieruchomości w obszarze oddziaływania, o którym mowa w art 3 pkt 20 Pb. Takie rozpoznanie sprawy oczywiście nie realizuje zasad postępowania administracyjnego bowiem w istocie sprowadza się do swego rodzaju "ubezwłasnowolnienia procesowego" skarżących, za których decyzje dotyczące ich praw do zabudowy własnego gruntu podejmuje arbitralnie organ i co także zarzucić należy czyni to właściwie w postępowaniu jednoinstancyjnym, bowiem jedyną wiedzę o zgłoszonym zamierzeniu budowalnym i to istotnie pobieżną mogą oni czerpać z uzasadnienia zaskarżonej decyzji. W tym układzie w żadnym razie nie ma mowy o realizacji zasady pogłębiania zaufania do organu ani też możliwości uwzględnienia słusznego interesu obywateli. Postępowanie wszak toczy się zupełnie obok osób jak najbardziej zainteresowanych jego wynikiem, czym oczywiście uniemożliwia się im wykazanie opartego na przepisach prawa interesu prawnego. Nie może zatem podlegać aprobacie próba ułożenia w sprawie takiej kolejności zdarzeń że o ograniczeniach w możliwości zabudowy własnego terenu skarżący będą dowiadywać się w chwili kiedy te już zaistnieją w relacji z budynkami inwestora. Takie ułożenie stosunków z pewnością nie było intencją ustawodawcy wprowadzającego nowelizację przepisu art 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane, przepisami ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. zmieniającej tę ustawę z dniem 19 września 2020 r. Ad, I. 2. Organ odwoławczy swoim postępowaniem, pomijając naruszenie przez Starostę Powiatu Wrocławskiego art. 7, 77 § l i 80 kpa, które nakazują organowi administracji publicznej podjąć wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy oraz dokonać oceny udowodnienia okoliczności w oparciu o całokształt materiału dowodowego, doprowadził do ostania się w obrocie prawnym decyzji wydanej w błędnie ustalonym stanie faktycznym. Pomimo wskazania mu przez skarżących kierunków w których należałoby pogłębić analizę stanu faktycznego, oraz okoliczności wymagających wyjaśnienia, Organ I instancji (co umknęło uwadze Wojewody) nie dokonał żadnych dodatkowych czynności i nie przeprowadził własnych dowodów a sam Organ Odwoławczy postąpił podobnie uznając wskazane we wniosku o pozwolenie na budowę zamierzenie na działce [...] za jedyne planowane przez inwestora na tej działce. Tymczasem jak wskazują zawnioskowane przed Sadem dowody, zamierzenia inwestora pozostają zupełnie inne co, oczywiście powinno podlegać ocenie i znaleźć odzwierciedlenie w decyzjach obu organów. Podkreślenia wszak w pierwszej kolejności wymaga, że inwestor już teraz dokonał wycinki wszelkiej roślinności w tym drzew uprzedni rosnących na terenie całej działki [...] a więc także tej przy granicy nieruchomości skarżących. Ponadto sposób rozlokowania elementów instalacji ściekowej w na działce [...] również wskazuje na zamiar późniejszego jej wykorzystania do odprowadzenia ścieków z nieujawnionych jeszcze kolejnych budynków· na działce _ [...]. Zgodnie bowiem z dołączoną do skargi mapą z portalu maps.geoportal.gov.pl na działce [...] - do której części położonej za budynkami, dostęp jest możliwy jedynie przez działkę [...] znajdują się znaczniki świadczące o istnieniu instalacji kanalizacyjnej, co nie jest niezbędne, jeżeli zamierzenie objęte decyzją 2201/2024 miałoby zostać ograniczone do planowanych budynków. Wreszcie przywołać trzeba już wprost zadziwiające postępowania inwestora, który w zakresie inwestycji lokalizowanych na działkach obecnie oznaczonych numerami [...], [...] i [...] (przed podziałem będących jedną działką oznaczoną numerem [...]) wpierw zgłosił zamiar wybudowania trzech budynków i zgodę uzyskał w postępowaniu zakończonym decyzją nr 3778/2021, następnie wniósł o zmianę pozwolenia na jedynie dwa budynki (na działkach o obecnych nr [...] i [...]) na co też uzyskał zgodę decyzją nr 1892/2023 a po ich wybudowaniu i wydzieleniu kolejnej działki nr [...], na tą ostatnią uzyskał zgodę nr 1146/2024 i wybudował ów trzeci budynek, z którego wcześniej rzekomo zrezygnował. W tym stanie rzeczy ustalenia Organów co do zamierzenia budowlanego inwestora wobec działki [...] oczywiście nie przystają do rzeczywistości stąd zasadne jest stwierdzenie, że wedle całokształtu sprawy, złożony wniosek o pozwolenie na budowę dotyczy jedynie wybranych obiektów zaś organy nie uznały w ogóle z zasadne przeprowadzenie jakiegokolwiek w tym zakresie postępowania, bo próżno szukać w aktach sprawy choćby wezwania Inwestora do złożenia projektu zagospodarowania działki dla całego zamierzenia budowlanego. Organ nie ocenił też w kontekście powyższych okoliczności możliwości uzyskania przez nieujawnione dotychczas budynki dostępu do drogi publicznej, który co pozostaje niezmiernie istotne możliwy będzie albo pomiędzy zgłoszonymi w organach budynkami albo też, w razie braku takiej fizycznej możliwości w warunkach zabudowy, wyłącznie przez obciążenie nieruchomości skarżących służebnością drogi koniecznej, co powinno podlegać ocenie także z perspektywy spełnienia wymogu wskazanego w § 3 ust 2 pkt 24 MPZP tj. obowiązku zapewnienia przez inwestora niezbędnej ilości miejsc postojowych na terenie własnym. Z tak daleko posuniętą krótkowzrocznością Organów skarżący nie mogą się zgodzić a dopiero przeprowadzenie dogłębnej analizy zamierzenia budowlanego, pozwoli na weryfikację, czy faktycznie ma się ono ograniczyć do ujawnionych 2 budynków dwulokalowych, czy też, ze względu na ich rozmieszczenie inwestor przewiduje kontynuowanie inwestycji w drugiej linii zabudowy. Ad. I. 3. Ponadto, wskutek uchybień wskazanych w pkt 1.1 i 1.2 niniejszej skargi, a także pozbawienia skarżących możliwości udziału w postępowaniu przed organem I instancji, organ swoim działaniem naruszył zasadę dwuinstancyjności postępowania wyrażoną w mi 15 kpa. Organ wszak umarzając postępowanie odwoławcze, de facto rozstrzygnął kwestię stron postępowania wyłącznie w jednej instancji i to ani nie przeprowadzając analizy sprawy pod kątem wskazywanych przez skarżących okoliczności, ani też nowych dowodów. Takie naruszenie stanowi rażące naruszenie przepisów prawa w tym nie tylko zasady dwuinstancyjności ale i pozostałych zasad postępowania administracyjnego. Ad. I. 4. Zgodnie z ugruntowanym poglądami judykatury, organy administracji publicznej me mogą jednostronnie określać intencji strony wniesionej wnioskiem, a w sytuacji wątpliwości co do takiej intencji winny upewnić się co do nich wzywając stronę do uzupełnienia braków wniosku. W niniejszej sprawie skarżący pismem z 28 października 2024 roku wskazali że nie zgadzają się z decyzją organu I instancji wnosząc o wznowienia postępowania w sprawie w oparciu o art. 145 § 1 pkt 4, nad czym Organ bezpodstawnie przeszedł do porządku rozstrzygając tylko w zakresie odwołania, czym dopuścił się obrazy art 64 § 2 kpa i co w zależności od sposobu sprecyzowania wniosku mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Ad. II. 1. Opierając rozstrzygnięcie na wniosku o pozwolenie na budowę z 22 sierpnia 2024 roku Organ bezpodstawnie ograniczył rozpoznanie sprawy do zakresu wynikającego wprost z tego wniosku, podczas gdy winien rozstrzygnąć ją całą uwzględniając rzeczywisty zakres. Norma wszak art 33 ust 1 ustawy prawo budowlane nakazuje rozpoznawać sprawę w zakresie całego zamierzenia budowalnego. Ponownie przywołać w tym miejscu należy niewłaściwie zbudowaną ocenę stanu faktycznego sprawy, w której pominięte zostało, że inwestor dokonał wycinki drzew na terenie całej działki - do skargi dołączona jest dokumentacja fotograficzna tych działań, Ponadto wcześniejsze postępowanie inwestora przy zamierzeniach realizowanych na przylegających działkach - mapy geodezyjne dokonywanych podziałów sąsiednich działek są dołączone do skargi, a także wnioskowane dowody z dokumentów - uzasadniają pewność że złożony wniosek nie dotyczy kompletnego zamierzenia inwestora wobec działki [...]. Całokształt sprawy świadczy, że złożony wniosek o pozwolenie na budowę dotyczy jedynie wybranych obiektów, a więc inwestor winien był przedstawić projekt zagospodarowania działki dla całego zamierzenia budowlanego. Tym samym zakres rozpoznania sprawy wyznaczonej przez obowiązujące przepisy winien być szerszy i obejmować całe zamierzenie. Kolejno wskazania wymaga, że dotychczasowe postępowanie inwestora przy wcześniejszych przedsięwzięciach na działkach sąsiednich, wprost świadczy o instrumentalnym traktowaniu pozwoleń na budowę w celu obejścia prawa i MPZP. W postępowaniu dotyczącym działki nr [...] (sprzed podziału) inwestor pierwotnie wystąpił o pozwolenie na budowę trzech budynków dwulokalowch. Następnie dokonał podziału działki [...] na działki [...] i [...] i wystąpił o zmianę decyzji w sprawie projektu zagospodarowania terenu. Decyzja 3 778/2021 została zmieniona decyzją nr wpierw zgłosił zamiar wybudowania trzech budynków i zgodę uzyskał w postępowaniu zakończonym decyzją nr 3778/2021, następnie wniósł o zmianę pozwolenia na jedynie dwa budynki (na działkach o obecnych nr [...] i [...]) na co też uzyskał zgodę decyzją nr 1892/2023 a po ich wybudowaniu i wydzieleniu kolejnej działki nr [...], na tą ostatnią uzyskał zgodę nr 1146/2024 i wybudował ów trzeci budynek, z którego wcześniej rzekomo zrezygnował. W tym stanie rzeczy ustalenia Organów co do zamierzenia budowlanego inwestora wobec działki [...] oczywiście nie przystają do rzeczywistości stąd zasadne jest stwierdzenie, że wedle całokształtu sprawy, złożony wniosek o pozwolenie na budowę dotyczy jedynie wybranych obiektów zaś organy nie uznały w ogóle z zasadne przeprowadzenie jakiegokolwiek w tym zakresie postępowania, bo próżno szukać w aktach sprawy choćby wezwania Inwestora do złożenia projektu zagospodarowania działki dla całego zamierzenia budowlanego. Organ nie ocenił też, w kontekście powyższych okoliczności możliwości uzyskania przez nieujawnione dotychczas budynki dostępu do drogi publicznej, który co pozostaje niezmiernie istotne możliwy będzie albo pomiędzy zgłoszonymi w organach budynkami albo też, w razie braku takiej fizycznej możliwości w warunkach zabudowy, wyłącznie przez obciążenie nieruchomości skarżących służebnością drogi koniecznej, co powinno podlegać ocenie także z perspektywy spełnienia wymogu wskazanego w § 3 ust 2 pkt 24 MPZP tj. obowiązku zapewnienia przez inwestora niezbędnej ilości miejsc postojowych na terenie własnym. Z tak daleko posuniętą krótkowzrocznością Organów skarżący nie mogą się zgodzić a dopiero przeprowadzenie dogłębnej analizy zamierzenia budowlanego, pozwoli na weryfikację, czy faktycznie ma się ono ograniczyć do ujawnionych 2 budynków dwulokalowych, czy też, ze względu na ich rozmieszczenie inwestor przewiduje kontynuowanie inwestycji w drugiej linii zabudowy. Ad. I. 3. Ponadto, wskutek uchybień wskazanych w pkt 1.1 i 1.2 niniejszej skargi, a także pozbawieni skarżących możliwości udziału w postępowaniu przed organem I instancji, organ swoim działaniem naruszył zasadę dwuinstancyjności postępowania wyrażoną w mi 15 kpa. Organ wszak umarzając postępowanie odwoławcze, de facto rozstrzygnął kwestię stron postępowania wyłącznie w jednej instancji i to ani nie przeprowadzając analizy sprawy pod kątem wskazywanych przez skarżących okoliczności, ani też nowych dowodów. Takie naruszenie stanowi rażące naruszenie przepisów prawa w tym nie tylko zasady dwuinstancyjności ale i -pozostałych zasad postępowania administracyjnego. Ad. I. 4. Zgodnie z ugruntowanym poglądami judykatury, organy administracji publicznej me mogą jednostronnie określać intencji strony wniesionej wnioskiem, a w sytuacji wątpliwości co do takiej intencji winny upewnić się co do nich wzywając stronę do uzupełnienia braków wniosku. W niniejszej sprawie skarżący pismem z 28 października 2024 roku wskazali że nie zgadzają się z decyzją organu I instancji wnosząc o wznowienia postępowania w sprawie w oparciu o art. 145 § 1 pkt 4, nad czym Organ bezpodstawnie przeszedł do porządku rozstrzygając tylko w zakresie wskazali że nie zgadzają się z decyzją organu I instancji wnosząc o wznowienia postępowania w sprawie w oparciu o art. 145 § 1 pkt 4, nad czym Organ bezpodstawnie przeszedł do porządku rozstrzygając tylko w zakresie odwołania, czym dopuścił się obrazy art 64 § 2 kpa i co w zależności od sposobu sprecyzowania wniosku mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Ad. II. 1. Opierając rozstrzygnięcie na wniosku o pozwolenie na budowę z 22 sierpnia 2024 roku Organ bezpodstawnie ograniczył rozpoznanie sprawy do zakresu wynikającego wprost z tego wniosku, podczas gdy winien rozstrzygnąć ją całą uwzględniając rzeczywisty zakres. Norma wszak art 33 ust 1 ustawy prawo budowlane nakazuje rozpoznawać sprawę w zakresie całego zamierzenia budowalnego. Ponownie przywołać w tym miejscu należy niewłaściwie zbudowaną ocenę stanu faktycznego sprawy, w której pominięte zostało, że inwestor dokonał wycinki drzew na terenie całej działki - do skargi dołączona jest dokumentacja fotograficzna tych działań. Ponadto wcześniejsze postępowanie inwestora przy zamierzeniach realizowanych na przylegających działkach - mapy geodezyjne dokonywanych podziałów sąsiednich działek są dołączone do skargi, a także wnioskowane dowody z dokumentów - uzasadniają pewność że złożony wniosek nie dotyczy kompletnego zamierzenia inwestora wobec działki [...]. Całokształt sprawy świadczy, że złożony wniosek o pozwolenie na budowę dotyczy jedynie wybranych obiektów, a więc inwestor winien był przedstawić projekt zagospodarowania działki dla całego zamierzenia budowlanego. Tym samym zakres rozpoznania sprawy wyznaczonej przez obowiązujące przepisy winien być szerszy i obejmować całe zamierzenie. Kolejno wskazania wymaga, że dotychczasowe postępowanie inwestora przy wcześniejszych przedsięwzięciach na działkach sąsiednich, wprost świadczy o instrumentalnym traktowaniu pozwoleń na budowę w celu obejścia prawa i MPZP. W postępowaniu dotyczącym działki nr [...] (sprzed podziału) inwestor pierwotnie wystąpił o pozwolenie na budowę trzech budynków dwulokalowch. Następnie dokonał podziału działki [...] na działki [...] i [...] i wystąpił o zmianę decyzji w sprawie projektu zagospodarowania terenu. Decyzja 3 778/2021 została zmieniona decyzją nr 1892/2023 w taki sposób, że na nowo powstałej działce [...] powstaną 2 budynki. Należy podkreślić, że obecnie z działki pierwotnie oznaczonej jako [...] zostały wydzielone działki [...], [...], [...] i [...], z tym, że na działkach [...], [...] i [...] stoją budynki tożsame z zamierzeniem objętym decyzją 3778/2021 z 17 listopada 2021 roku, z tym zastrzeżeniem, że działki [...] i [...] O swoją powierzchnią odbiegają od wymaganej w § 5 ust. 5 MPZP minimalnej powierzchni działki, która powinna wynosić 900m2, Do wydzielenia bowiem przez Inwestora zawsze dochodzi w oparciu o art. 95 ust 7 ustawy o gospodarce nieruchomościami, co ma taki skutek, że ograniczenie przewidziane tym dokumentem skutecznie jest obchodzone. Ostatecznie dla działki zaś [...], została wydana nowa decyzja nr 1146/2024, powtarzająca część pierwotnego zamierzenia zatwierdzonego decyzją nr 3778/2021 z którego to zamierzenia rzekomo inwestor zrezygnował, starając się o zmianę tej decyzji. Takie działanie inwestora świadczy o instrumentalnym traktowaniu przepisów prawa budowlanego i MPZP w celu obejścia prawa. Do niniejszej skargi dołączono wydruki, obrazujące dokonywane przez inwestora kolejne podziały działki [...] jako obrazujące takie działanie. Ponadto, wnosząc po dotychczasowej praktyce inwestora, uznać należy, że wniosek obejmujący zamierzenie budowalne z decyzji nr 2201/2024 z 17 października 2024 roku stanowi jedynie pierwszy etap dalszych planów inwestora w stosunku do działki [...]. W opinii skarżących, organ skupił się jedynie na fakcie zachowania zgodnych z przepisami odległości planowanych budynków od bocznych granic działki, co rodzi wątpliwości, co do zagospodarowania powierzchni znajdującej się za planowanymi budynkami, a bliżej granicy działki skarżących. Mając na uwadze dotychczasową praktykę inwestora, w szczególności instrumentalne stosowanie wniosków o pozwolenie na budowę w celu ominięcia ustaleń MPZP, należy zwrócić uwagę, że działka [...] jest zdecydowanie większa niż ustaleń MPZP, należy zwrócić uwagę, że działka [...] jest zdecydowanie większa niż dotychczas wydzielane przez inwestora, co w opinii skarżących może świadczyć o zamiarze podjęcia kolejnych inwestycji. Takie wnioski pogłębia także dotychczasowe zachowanie inwestora, który dokonał wycinki drzew na działce, na co dokumentację fotograficzną dołączam do niniejszej skargi. Wątpliwości te tylko pogłębia fakt, że w zależności od położenia planowanych na działce [...] budynków dostęp do położonego za nimi terenu przylegającego do działki skarżących prowadziłby pomiędzy nimi, lub przez działkę skarżących w przypadku ustanowienia służebności. Przeprowadzenie dogłębnej analizy zamierzenia, pozwala na weryfikację, czy zamierzenie faktycznie ma się ograniczyć do 2 budynków dwulokalowych, czy też, ze względu na ich rozmieszczenie możliwe będzie kontynuowanie inwestycji w drugiej linii zabudowy. Wątpliwości takie wzmaga ponadto rozmieszczenie instalacji wodnokanalizacyjnych na działce [...] w kontekście odprowadzenia ścieków. Zgodnie z dołączoną do skargi mapą z portalu maps.geoportal.gov.pl na działce [...] - do której części położonej za budynkami, dostęp jest możliwy jedynie przez działkę [...] znajdują się znaczniki świadczące o istnieniu instalacji kanalizacyjnej, co nie wydaje się niezbędne dla budynków zlokalizowanych na działce [...],jeżeli zamierzenie objęte decyzją 2201/2024 miałoby zostać ograniczone do planowanych budynków. Podobnie kwestia ma się do wymogu wskazanego w § 3 ust 2 pkt 24 MPZP tj. obowiązku zapewnienia przez inwestora niezbędnej ilości miejsc postojowych na terenie własnym. Przy braku dostępu do postępowania i projektu budowlanego, skarżący nie są w stanie zapewnić sobie ochrony własnego interesu i skazani są na domniemania czy miejsca te będą dostępne od frontu planowanych budynków czy z tyłu, co z kolei rodzi wątpliwości, czy inwestor planuje drogę dojazdową do części działki za planowanymi budynkami, co ma także znacznie na tle omijania MPZP przy podziale działek następującym zawsze w oparciu o art. 95 ust 7 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Organ II instancji błędnie określił zakres rozpoznania sprawy, jako ograniczony do zagadnienia objętego wnioskiem strony - w tym przypadku wniosku o zatwierdzenie projektu i pozwolenie na budowę. Organ zawsze związany jest normą prawa materialnego i to zgodnie z nią powinien sprawę rozstrzygnąć, nawet wychodząc poza wątki podniesione przez stronę. W niniejszej sprawie takie, błędne, postępowanie organu doprowadziło do nieprawidłowego określenia zamierzenia budowlanego, w konsekwencji do błędnego wyznaczenia obszaru oddziaływania przedsięwzięcia i ostatecznie do umorzenia postępowania. Ad. II. 2. Organ II instancji, błędnie przyjął, że Starosta Powiatu Wrocławskiego posiada kompetencje do samodzielnego rozstrzygnięcia czy w niniejszej sprawie nie zachodzi potrzeba przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania inwestycji na środowisko, podczas gdy zgodnie z art. 63 ust 1 wskazanej ustawy obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. To państwowy powiatowy inspektor sanitarny, a nie Starosta jest organem właściwym do stwierdzenia obowiązku przeprowadzenia oceny, tym samym - uznając że taka potrzeba nie zachodzi oparta na nieuprawnionym domniemaniu, że organ bez przeprowadzenia postępowania posiada wiedzę, że takie oddziaływanie nie występuje. Podtrzymując to stanowisko, organ II instancji naruszył wskazany w zarzucie przepis. Ad. II. 3. Podobnie za naruszenie prawa należy uznać pominięcie przez organ obowiązku rozważenia, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę czy przedsięwzięcie może potencjalnie znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000, zgodnie z art 96 § l Ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w kontekście bliskości obszarów Natura 2000, położenia działki w planowanym obszarze chronionego krajobrazu i występowania obrębie działki [...] siedliska zwierząt chronionych. Niewątpliwie w związku z bliskością terenów uznanych za cenne przyrodniczo czyli projektowanego obszaru [...] oraz bliskością obszaru Natura 2000, [...], występujące na nich gatunki będą się przenikać i między nimi migrować. Powinno to zgodnie z art 96 przywołanej ustawy zobligować organ do rozważenia, czy przedsięwzięcie może potencjalnie znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000, nawet w przypadku przedsięwzięcia innego niż mogące znacząco wpływać na środowisko, które nie jest bezpośrednio związane z ochroną obszaru Natura 2000 lub nie wynika z tej ochrony. Tak mało ograniczony zakres zastosowania przywołanego przepisu nie pozostawia wątpliwości, że za wypełniające jego przesłanki należy rozumieć przedsięwzięcie objęte skarżoną decyzję, tym samym obligując organ do rozważenia takiego wpływu, czego ten nie zrobił i czym naruszył art. 35 ust 1 pkt 1 ppkt b. Ad. II. 4 działka [...] objęta jest w przyjętym Uchwalą Rady Gminy D. nr [...] z [...] listopada 2005 miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, który stawia szereg warunków dla inwestycji na terenach nim objętych. Zgodnie z MPZP, działka [...] znajduje się w obszarze oznaczonym symbolem MN, który dopuszcza zgodnie z § 4 ust 1 pkt 3 ppkt b) lokalizację zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej do dwóch mieszkań w jednym budynku z zastrzeżeniem pkt 5, zgodnie z którym przy wydzielaniu nowych działek, docelowa powierzchnia działki mieszkaniowej powinna wynosić min. 900m2. W związku z powyższym podnoszę, że organ wydając decyzję o pozwoleniu na budowę nieprawidłowo ocenił przedsięwzięcie budowlane jako zgodne z MPZP, gdyż uznał za prawidłowe zamierzenie budowy 4 mieszkań na działce o powierzchni około 2300 1112, podczas gdy zgodnie z MPZP powinna ona wynosić minimum 3600 m2 (4 x 900 m2) . Tym samym doszło do naruszenia art. 35 ust 1 p1 pp 2, a co powinno skutkować uchyleniem decyzji. Ad. II. 5. Podobnie naruszenie prawa, art. 35 ust. 1 pkt 1 ppkt b) Ustawy Prawo budowlane, stanowi uznanie przedsięwzięcia za zgodne z wymaganiami ochrony środowiska. Przywołania wymagają wymagają ogólnie obowiązujące przepisy o ochronie środowiska, oraz zawarte w MPZP szczególne obostrzenia obowiązujące dla działki [...]. W rozdziale IV "Zasady Ochrony Środowiska" § 11 w ustępie 9 wskazano obszary i obiekty cenne przyrodniczo, w tym granice projektowanego- obszaru chronionego "[...]" (zielona przerywana linia) oraz (zielona przerywana linia) oraz oznaczono orientacyjne lokalizacje stanowisk zwierząt chronionych (czerwony trójkąt). Należy podkreślić, że działka [...] znajduje się wewnątrz planowanego obszaru, oraz w jej obrębie oznaczono stanowisko zwierząt chronionych. Zgodnie z ust 12 MPZP ustala się bezwzględną ochronę stanowisk zwierząt chronionych natomiast zgodnie z ust. 10 na obszarze projektowanego obszaru chronionego krajobrazu "[...]" obowiązuje zakaz niszczenia lub uszkadzania zadrzewień i zakrzaczeń śródpólnych, przydrożnych i nawodnych. Należy podkreślić, że kwestie te nie zostały przeanalizowane w postępowaniu. Ponadto, zgodnie z § 6 ust. 2 pkt. 7 i 8 rozporządzenia ministra środowiska w sprawie ochrony gatunkowej zwierząt, zabrania się niszczenia siedlisk lub ostoi, będących ich obszarem rozrodu, wychowu młodych, odpoczynku, migracji lub żerowania (pkt 7.) oraz niszczenia, usuwania lub uszkadzania gniazd, mrowisk, nor, legowisk, żeremi, tam, tarlisk, zimowisk lub innych schronień pkt 8). Niewątpliwie ingerencja poprzez przedsięwzięcie budowlane w takim miejscu nie pozostaje bez wpływu na objęte ochroną gatunki zwierząt występujące na tym, obszarze, co oprócz regulacji ogólnie obowiązujących, zostało dodatkowo podkreślone w MPZP. Niezbędne w takim stanie jest zatem przeprowadzenie postępowania w celu ustalenia skutków takiej ingerencji oraz jej zgodności z przepisami. Do niniejszej skargi zostaje ponadto dołączona dokumentacja fotograficzna działki [...] z której wynika, że inwestor dokonał wycinki drzew znajdujących się na działce, czym mógł się dopuścić naruszenia przepisów rozporządzenia oraz MPZP. Jednocześnie w tym miejscu, pełnomocnik wnosi o wystąpienie przez Sąd do Gminy D. o wyjaśnienie, czy były prowadzone postępowania w celu uzyskania przez inwestora zgód na wycinkę, lub czy taka wycinka została zgłoszona odpowiednim instytucjom. Resumując autor skargi wskazuje, że całokształt przedstawionych powyżej zarzutów, oraz ich uzasadnienie, świadczy o tym, że decyzja Wojewody Dolnośląskiego nr IF-O.7840.1.470.2024.MS z 25 listopada 2024 roku została wydana z naruszeniem art 138 §2 kpa oraz szeregu przepisów prawa materialnego. Organ odwoławczy nie uchylił i nie skierował sprawy do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji, zamiast tego niezasadnie umarzając postępowanie odwoławcze "w oparciu o błędne ustalenia Starosty Powiatu Wrocławskiego. Na wypadek jednak, gdyby skarga nie odniosła skutku wnoszę o zastosowanie wobec decyzji przewidzianych ustawą środków a to wobec naruszenia zapisów MPZP szczegółowo wskazanych w pkcie IV skargi. Ostatecznie wniesiono także o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w oparciu o przesłankę wywołania trudnych do odwrócenia skutków. Jeśli bowiem, wobec oświadczeń o zrzeczeniu się prawa do odwołania przez wszystkie dopuszczone do postępowania osoby, Inwestor przystąpi do wykonywania prac z pewnością nie tylko naruszy podlegające ochronie siedlisko środowiskowe, ale i utrwali ograniczenia w rozbudowie nieruchomości skarżących a także dozwolone decyzją naruszenie MPZP. Dodatkowo inwestor poniesie też jakieś koszty, których odzyskanie na wypadek uchylenia decyzji będzie oczywiście skomplikowane. Skutki zatem jakie może wywołać przystąpienie do wykonania zaskarżonej decyzji w sposób oczywisty pozostają trudne do odwrócenia a w pewnych przypadkach mogą być i niemożliwe. W dręczonej sądowi odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Uczestnik postępowania w piśmie procesowym wniósł także o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Przy czym w myśl art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm., dalej jako u.p.p.s.a.), rozstrzygając w granicach danej sprawy sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną jednakże powyższe regulacje nie pozwalają sądowi na stosowanie przy orzekaniu zasad współżycia społecznego lub zasad słuszności. Uchylenie decyzji lub postanowienia, względnie stwierdzenie ich nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów postępowania lub prawa materialnego, odpowiednio mogących mieć lub mających wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 u.p.p.s.a.). Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia czy Wojewoda prawidłowo uznał, że skarżący nie posiadają przymiotu strony w kontrolowanym postępowaniu, bowiem ta przesłanka przesądziła o nierozpatrzeniu przez organ argumentów zawartych w złożonym odwołaniu, a w konsekwencji do wydania decyzji umarzającej postępowanie odwoławcze. Wyjaśnić należy zatem, że stroną postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę może być, zgodnie z art. 28 ust. 2 u.P.b., inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Definicję obszaru oddziaływania obiektu zawiera art. 3 pkt 20 tej ustawy, który w obecnie obowiązującym brzmieniu stanowi, że jest to teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zabudowie tego terenu. Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 6 maja 2021 r. zapadłym w sprawie II SA/Po 687/20, (LEX nr 3185215) "odwołanie wniesione przez podmiot, który twierdzi, iż zaskarżona decyzja dotyczy jego interesu prawnego lub obowiązku, powinno być rozpoznane przez organ odwoławczy. W przypadku stwierdzenia w toku badania dopuszczalności tego odwołania, że podmiot ten nie ma jednak interesu prawnego w sprawie, organ na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odwoławczego". Sąd w niniejszym składzie pogląd ten podziela. Kluczowe znaczenie dla przyznania statusu strony postępowania ma pojęcie "obszaru oddziaływania obiektu". Obecnie obowiązujące brzmienie art. 3 pkt 20 u.P.b. zostało nadane ustawą z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 471). Co istotne ustawodawca zdecydował się zawęzić definicję obszaru oddziaływania obiektu. W wyniku dokonanej zmiany u.P.b., która weszła w życie w dniu 19 września 2020 r., przy określaniu obszaru oddziaływania inwestycji, brane są pod uwagę "ograniczenia w zabudowie terenu", a nie jak przed wskazaną zmianą "ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu". Podmioty posiadające prawnorzeczowy tytuł do nieruchomości (z reguły sąsiadującej bezpośrednio), która stanowi teren wyznaczony w zasięgu obiektu budowlanego, mogą obecnie powoływać się wyłącznie na wąsko rozumiane ograniczenie zabudowy zawarte w przepisach odrębnych stanowiących zasadniczo przepisy materialnego prawa administracyjnego (zob. wyrok NSA z dnia 15 grudnia 2021 r., sygn. akt II OSK 34/19 - dostępny w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl, podobnie jak i pozostałe orzeczenia sądów administracyjnych powołane w niniejszym uzasadnieniu). Obszarem oddziaływania budowanego obiektu budowlanego będzie obszar, w stosunku do którego ten obiekt wprowadzi ograniczenia możliwości budowy innych obiektów budowlanych ze względu na wymogi przepisów odnoszące się do zabudowy, a nie ze względu na to, że obiekt wprowadzi jakiekolwiek subiektywne uciążliwości (por. wyrok NSA z dnia 11 marca 2025 r., sygn. akt II OSK 1789/22). Należy podkreślić, że Wojewoda w zaskarżonej decyzji wykazał, że projekt spornej inwestycji nie wpływa na możliwość zabudowy działki skarżących. W ocenie Sądu organ odwoławczy prawidłowo przeanalizował kwestię oddziaływania planowanej inwestycji na działkę skarżących w kontekście r.w.t. Wojewoda uwzględnił charakter inwestycji, jej usytuowanie, a także parametry. Uwzględniono także jej położenie względem nieruchomości skarżącej (zamierzenie budowlane zostało zaplanowane w odległości ok. 34 m do granicy z działką skarżącej). Ze względu na odległość planowanej inwestycji od działki skarżącej nie zostały naruszone także normy bezpieczeństwa przeciwpożarowego budynków z § 271, § 272 i § 273 r.w.t. zatem budowa inwestycji w przewidzianej w projekcie budowlanym formie nie spowoduje ograniczeń dla ewentualnej zabudowy na działce skarżących. Stosownie do treści § 12 ust. 1 rozporządzenia, budynek na działce budowlanej należy sytuować od granicy tej działki w odległości nie mniejszej niż: 1) 4 m w przypadku budynku zwróconego ścianą z oknami lub drzwiami w stronę tej granicy; 2) 3 m w przypadku budynku zwróconego ścianą bez okien i drzwi w stronę tej granicy. Nadto § 12 ust. 2-4 rozporządzenia dopuszcza wyjątki od tej zasady dając możliwość usytuowania obiektu budowlanego w odległościach mniejszych od granicy działki budowlanej od tych, o których mowa w § 12 ust. 1 rozporządzenia. W świetle tych unormowań możliwe jest sytuowanie obiektu budowlanego na działce budowlanej w odległości 1,5 m od granicy tej działki, a nawet bezpośrednio przy granicy. Jednakże, wobec faktu, że planowana budowa ma być usytuowana w odległości ok. 34 m od granicy z działką skarżących nie mamy tu do czynienia z taką sytuacją. Zgromadzona dokumentacja projektowa potwierdza, że nieruchomość skarżącej nie zostanie pozbawiona dostępu do mediów. Wykorzystując projekt zagospodarowania terenu trafnie stwierdzono, że również jakiekolwiek immisje związane z projektowanymi miejscami postojowymi nie będą miały wpływu na działkę skarżących. Słusznie zatem w ramach tej analizy organ odwoławczy wywiódł, że z projektu zagospodarowania terenu wynika, że nie zachodzi ryzyko powstania jakichkolwiek ograniczeń w zagospodarowaniu działki należącej do skarżących. Wskazane ustalenia potwierdza dokumentacja projektowa. Reasumując, brak jest podstaw do uznania B. B. oraz Z. B. za strony postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę dla uczestnika postępowania; inwestycja nie oddziałuje na nieruchomość skarżących. W związku z tym (zdaniem sądu) Wojewoda Dolnośląski ma rację, uznając, że B. i Z. B. nie legitymują się przymiotem strony w kontrolowanym postępowaniu Ze względu na wzajemne położenie działek, planowaną wysokość budynków (9,87 m - budynek nr [...], 9,97 m - budynek nr [...]) oraz odległość do działki skarżących należy uznać, iż także pozostałe wymogi rozporządzenia zostały zachowane, a Wojewoda Dolnośląski, dokonując szczegółowej analizy akt postępowania organu pierwszej instancji prawidłowo uznał, że nie zachodzi ryzyko powstania jakichkolwiek ograniczeń w zabudowie działki należącej do skarżących, badając także immisje z projektowanych miejsc postojowych, ani także gospodarki wodami opadowymi i roztopowymi pochodzącymi z terenów utwardzonych. W konsekwencji uznano, że projektowane zamierzenie budowlane nie narusza § 29 r.w.t. W zakresie zarzutów dotyczących dalszej możliwości budowlanego wykorzystania działki inwestorów, czy kwestii wcześniejszych jego planów inwestycyjnych, cy działań budowlanych na terenie gminy, takie zarzuty nie mogą odnieść zamierzonego skutku. Ani organy, ani następnie sąd administracyjny nie może brać pod uwagę ani wcześniejszych działań inwestora, ani tym bardziej antycypować jego ewentualne, przyszłe zamiary w tym zakresie. Jeśli będzie kolejne postępowanie, to nie można wykluczyć, że skarżący będą tam posiadać przymiot strony. Odnosząc się także do zarzutów merytorycznych skargi należy zaznaczyć W myśl bowiem art. 145 § 1 pkt 1 lit. c u.p.p.s.a., sąd administracyjny uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tymczasem w okolicznościach sprawy skarżąca nie wykazała, że zapewnienie jej możliwości wypowiedzenia się co do przeprowadzonego dowodu mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z przedłożonej przez inwestora analizy (sporządzonej przez uprawnione osoby) wynika bezsprzecznie, że nie nastąpi naruszenie norm technicznych dotyczących minimalnego nasłonecznienia oraz przesłaniania w odniesieniu do nieruchomości odwołujących się (w tym skarżącej). Nie ma w takich warunkach podstaw do uznania, że uchybienie Wojewody mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przechodząc z kolei do merytorycznych aspektów oceny przedłożonej analizy stwierdzić należy, że organ odwoławczy wskazał, że nie zachodzi oddziaływanie w postaci przesłaniania lub zacieniania (§ 13 i § 60 r.w.t.). W ocenie Sądu brak było jednocześnie podstaw prawnych do kwestionowania analizy wykonanej przez projektanta z odpowiednimi uprawnieniami budowlanymi. Znajdująca się w aktach sprawy analiza przesłaniania i nasłonecznienia, potwierdza brak ograniczeń w zabudowie działki skarżącej. Przyjdzie jeszcze raz podnieść, że skarżąca nie podała jakichkolwiek okoliczności wskazujących na istnienie takich ograniczeń. Jeśli chodzi o zarzut, że organ II instancji nieprawidłowo zakwalifikował pismo skarżących z dnia 28 X 2024 (złożone osobiście w Starostwie Powiatowym w we Wrocławiu), to nie podziela sąd także poglądu, iż organ winien rozważyć, czy w istocie nie jest to wniosek o wznowienie postępowania. Pismo zostało nazwane "odwołaniem". Nadto autorzy pisma w treści wskazali, że "zaskarżają przedmiotową decyzję w całości i wnoszą o uchylenie zaskarżonej decyzji i skierowanie sprawy do ponownego rozpatrzenia". Wprawdzie istotnie strona napisała także, że "na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 kpa (....) wnosimy o wznowienie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę", jednakże organ poświęcił cały szeroki passus uzasadnienia kwestionowanej decyzji z jakiej przyczyny złożone pismo zostało potraktowane jako "odwołanie" i sąd uznał, że po pierwsze rozumowaniu organu trudno odmówić prawidłowości i nadto uchybienie przepisom postępowania może doprowadzić do uchylenia zaskarżonego aktu jedynie wtedy, gdy miałoby to wpływ na ostateczny wynik kontrolowanego postępowania, a takiej zależności sąd nie znalazł (art. 145 § 1 pkt 1c ppsa). Zgodnie z treścią art. 145 § 1 kpa z wznowieniem postępowania możemy mieć do czynienia w sytuacji, gdy mamy do czynienia z próbą zakwestionowania decyzji ostatecznej, a Wojewoda Dolnośląski prawidłowo wywiódł, że w momencie złożeni pisma z 28 X 2024 r decyzja organu I szej instancji nie była decyzją ostateczną. Na koniec trzeba dodać, że decyzja o umorzeniu postępowania odwoławczego powoduje jedynie skutek procesowy w postaci uznania, że nie ma przesłanek do merytorycznego orzekania co do istoty sprawy. W przypadku zaskarżenia takiej decyzji skargą, rolą sądu administracyjnego jest jedynie ocena, czy stanowisko organu II instancji o braku przymiotu strony w postępowaniu administracyjnym jest prawidłowe. Kontrola przez sąd administracyjny zgodności z prawem decyzji organu o umorzeniu postępowania odwoławczego nie obejmuje więc badania prawidłowości decyzji organu I instancji (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 31 października 2019 r., II SA/Wr 444/19). W związku z tym Sąd nie był uprawniony w niniejszej sprawie do odnoszenia się do tych zarzutów skargi, które miały charakter zarzutów merytorycznych. Nadto należy pamiętać, że decyzja o pozwoleniu na budowę jest decyzją związaną, co oznacza, że wobec spełnienia kryteriów normatywnych kompetentny organ nie może odmówić inwestorowi jej wydania.Podsumowując Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie naruszała przepisów prawa, w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Skoro zatem podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, to na podstawie art. 151 u.p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.