II SA/Wr 273/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Julia Szczygielska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA - Ireneusz Dukiel, Sędzia WSA - Mieczysław Górkiewicz, , Protokolant asystent sędziego - Wojciech Śnieżyński, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 24 maja 2012 r. sprawy ze skargi W.F. sp. z .o.o. w W. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu wobec zgłoszenia zamiaru instalacji nośnika reklamowego wraz z czterema lampami halogenowymi I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta W. z dnia [...] r. Nr [...]; II. uchyla decyzję Wojewody D. z dnia [...]r., Nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta W. z dnia [...]r., Nr [...]; III. uchyla decyzję Wojewody D. z dnia [...]r., Nr [...]; IV. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; V. zasądza od Wojewody D. na rzecz strony skarżącej kwotę 757,00 zł (słownie: siedemset pięćdziesiąt siedem) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W dniu 14 lipca 2008r. skarżąca Spółka z o.o. W.F. złożyła w organie I instancji zgłoszenie zamiaru wykonania robót budowlanych, polegających na montażu banera reklamowego wraz z czterema lampami halogenowymi na nieruchomości przy ul. [...] we W. /działka nr 88/4/. Decyzją z dnia [...]r., Nr [...] wydaną na podstawie art.30 ust.6 pkt.1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane – Prezydent W. wniósł sprzeciw wobec zamiaru instalacji nośnika reklamowego przy ul. [...] we W., AM-37 działka ewid.88/4, obręb S.M., w części robót budowlanych dotyczących budowy instalacji elektrycznej. Uzasadniając swe rozstrzygnięcie, organ stwierdził, ze zgłoszone roboty budowlane polegające na budowie instalacji elektrycznej nie są ujęte w katalogu robót w art.29 Prawa budowlanego, na które nie jest wymagane pozwolenie na budowę. Równocześnie w tym samym dniu, tj. 18 lipca 2008r. postanowieniem wydanym w oparciu o przepis art. 30 ust.2 ustawy – Prawo budowlane, Prezydent W. nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia zgłoszenia o wskazane dokumenty, w terminie do dnia 31 lipca 2008r. Wobec niewywiązania się przez inwestora z nałożonego powyższego obowiązku, Prezydent W. decyzją z dnia [...]r., Nr [...] powołując się na przepis art. 30 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane, wniósł sprzeciw wobec zamiaru instalacji nośnika reklamowego przy ul. [...] we W., AM-37, działka nr ewid.88/4 obręb S.M.. W wyniku odwołania od w/w decyzji Prezydenta W. z dnia [...]r., Nr [...], Wojewoda D. decyzją z dnia [...] r. nr [...] uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, stwierdzając, że postanowienie nakładające obowiązek uzupełnienia zgłoszenia zostało inwestorowi skutecznie doręczone, natomiast z powodu upływu wskazanego w nim terminu było ono niewykonalne już w chwili doręczenia. W wyniku ponownego rozpoznania, decyzją z dnia [...] r. nr [...] Prezydent W. powołując się na przepis art.30 ust.6 pkt.1 ustawy Prawo budowlane wniósł sprzeciw do zamiaru instalacji nośnika reklamowego wraz z czterema lampami halogenowymi przy ul. [...] we W., AM-37, działka nr ewid.88/4 obręb S.M.. Po rozpatrzeniu kolejnego odwołania inwestora, decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Wojewoda D. uchylił w/w decyzję Prezydenta W. z dnia [...]r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazano, że pomimo stwierdzenia braków w zgłoszeniu, organ pierwszej instancji nie nałożył na inwestora obowiązku uzupełnienia zgłoszenia, lecz "od razu" wydał decyzję, wyrażającą sprzeciw. Prowadząc ponownie postępowanie Prezydent W. postanowieniem z dnia [...]r. nr [...] nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia zgłoszenia o pozwolenie konserwatorskie na prowadzenie robót budowlanych na obszarze wpisanym do rejestru zabytków oraz opis określający rodzaj, zakres i sposób wykonywania robót elektrycznych - w terminie do dnia 14 września 2009r. Następnie, wobec braku wywiązania się przez inwestora z nałożonego w/w postanowieniem obowiązku, decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Prezydent W. powołując się na przepis art. 30 ust.2 ustawy Prawo budowlane - wniósł sprzeciw wobec zamiaru instalacji nośnika reklamowego wraz z czterema lampami halogenowymi przy ul. [...] we W., AM-37, działka nr ewid.88/4 obręb S.M.. Zaskarżoną decyzją z dnia [...]r., Nr [...] wydaną w oparciu o przepis art.138 § 2 k.p.a. - Wojewoda D. uchylił opisaną wyżej decyzję organu I instancji z dnia [...]r., Nr [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Powołując się na art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane oraz art. 10 § 1 k.p.a. organ II instancji zwrócił uwagę, że nałożony na inwestora postanowieniem z dnia 8 września 2009 r. obowiązek uzupełnienia w terminie do dnia 14 września 2009 r. zgłoszenia, w dacie doręczenia inwestorowi postanowienia - w dniu 16 września 2009r. był niewykonalny. Zatem postanowienie to nie mogło wywoływać skutków prawnych, a zwłaszcza skutków negatywnych dla strony. W skardze wniesionej na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, skarżąca Spółka zarzuciła organowi odwoławczemu naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisu art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane poprzez nieuwzględnienie faktu, iż w terminie 30 dni od dnia złożenia zgłoszenia skarżącemu nie zostało doręczone żadne pismo w sprawie oraz, że po upływie terminu właściwy organ stracił kompetencje do działania, a Skarżący uzyskał "milczącą zgodę" na realizację zgłoszonej inwestycji. Strona skarżąca zarzuciła także naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, w szczególności art. 6, art. 7, art. 8, art. 11, art. 107 oraz art. 138 § 2 k.p.a. poprzez wadliwe ustalenie stanu faktycznego i prawnego sprawy, co spowodowało błędne zastosowanie normy prawa materialnego, brak ustosunkowania się do większości zarzutów wskazanych w odwołaniu, brak powołania się na jakiekolwiek ustalenia, mające na celu wyjaśnienie stronie zasadności podjętych czynności przez organ, nienależyte uzasadnienie decyzji oraz poprzez nie rozpatrzenie sprawy co do istoty. Uzasadniając zarzuty skargi, Spółka powołując się na orzecznictwo sądowo-administracyjne i stanowisko doktryny dotyczące interpretacji art. 30 ust. 1 i ust. 5 Prawo budowlane wskazała, że w przypadku zgłoszonej inwestycji termin 30-dniowy upłynął zanim strona skarżąca otrzymała postanowienie w sprawie uzupełnienia braków zgłoszenia. Zatem organ nie miał już wówczas kompetencji do działania w sprawie. Skarżący zaś, zgodnie z przepisem art. 30 ust. 5 Prawo budowlane z dniem 13 sierpnia 2008r. uzyskał zgodę na przystąpienie do wykonywania robót budowlanych, bowiem organ administracji w terminie 30 dni od dnia doręczenia mu zgłoszenia nie wniósł w drodze decyzji sprzeciwu wobec planowanych robót budowlanych, jak również nie przerwał biegu terminu poprzez doręczenie postanowienia wzywającego do uzupełnienia braków. Zdaniem strony skarżącej, 30-dniowy termin rozpoczął swój bieg w dniu 14 lipca 2008 r., a upłynął w dniu 13 sierpnia 2008r. Dopiero w dniu 18 sierpnia 2008r., czyli 5 dni po upływie przepisanego terminu stronie skarżącej doręczono decyzję z dnia 11 sierpnia 2008 r. w przedmiocie sprzeciwu. Organ administracji nie doręczając postanowienia oraz nie wnosząc i nie doręczając w terminie 30 dni od zgłoszenia sprzeciwu, "milcząco" przyzwolił na realizację inwestycji. Uzasadniając zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, w części dotyczącej naruszenia art. 6 k.p.a. wskazano, że organ całkowicie pominął zarzut odwołania dotyczący naruszenia 30-dniowego terminu do wniesienia sprzeciwu, a także przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, mimo że nie zachodzą ku temu przesłanki wskazane w ustawie. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 7 k.p.a. podniesiono, że w sprawie organ zaniechał dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, zwłaszcza zbadania kwestii upływu 30-dniowego terminu oraz milczącej zgody organu na realizację inwestycji, ponieważ przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, mimo że ponowne przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego nie doprowadzi do zebrania nowych dowodów, zatem już z założenia jest zbędne i niecelowe. Zdaniem skarżącej strony organ naruszył przy tym przepis art. 8 k.p.a. poprzez bezzasadne uchylenie się od rozstrzygnięcia zarzutu naruszenia 30-dniowego terminu do wniesienia sprzeciwu. Ponadto zaskarżona decyzja nie spełnia wymogów z art. 107 k.p.a. poprzez brak należytego uzasadnienia. Uzasadniając zarzut naruszenia dyspozycji przepisu art. 138 § 2 k.p.a. wskazano, że w stanie faktycznym warunek, od którego ustawodawca uzależnia uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia nie został spełniony, bowiem ponowne przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego przyniesie taki sam rezultat jak dotychczas przeprowadzone postępowanie, dlatego podjęte przez organ II instancji rozstrzygniecie należy uznać za zbędne i niecelowe. Organ odwoławczy odpowiadając na skargę, wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wyrokiem z dnia 12 sierpnia 2010r., sygn.akt II S.A./Wr 204/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę. W uzasadnieniu Sąd stwierdził m.innymi, że organ odwoławczy w sposób prawidłowy zastosował przepis art.138 par.2 k.p.a. Nadto Sąd stwierdził, cyt.: "(...) że na kompetencję do wydania przez organ I instancji decyzji o sprzeciwie z art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane nie ma wpływu okoliczność uchylenia takiej decyzji w toku instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. W takim przypadku uznać należy, że po ponownym rozpoznaniu sprawy i dalszym niewywiązywaniu się przez wnioskodawcę z nałożonego obowiązku w zakresie uzupełnienia zgłoszenia organ I instancji zachowuje kompetencję do wniesienia sprzeciwu. Uznać tym samym należy, że ponowne rozpoznanie sprawy, w wyniku uchylenia sprzeciwu, w żaden sposób nie narusza 30 dniowego terminu o którym mowa w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego. Organ I instancji zobowiązany jest ponownie do oceny złożonego zgłoszenia. Odmienne stanowisko sprowadzałoby się w konsekwencji do błędnego przyjęcia, że całe postępowanie administracyjne, aż do wydania decyzji ostatecznej, musi zostać przeprowadzone w ciągu 30 dni, a do takiego wniosku nie uprawnia konstrukcja przepisu art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego, który w tej kwestii zawiera tylko uregulowanie materialnoprawne, nie uwzględniając przepisów postępowania administracyjnego (por wyrok NSA z dnia 24 marca 2009 r., Sygn. akt II OSK 198/08). Można jeszcze podkreślić, że po pierwsze, korzystając z daleko uproszczonego i odformalizowanego trybu, jaki wprowadził ustawodawca w omawianym przepisie na korzyść inwestora, inwestor ten winien zadbać o to aby złożony wniosek był kompletny i spełniać wszystkie wymogi ustawowe, z drugiej zaś organ musi mieć realną możliwość ewentualnej ingerencji w przedsięwzięci, co do którego ma wątpliwości. W przeciwnym przypadku ustawowe kompetencje organów publicznych z zakresu Prawa budowlanego, mogłyby okazać się iluzoryczne. Odnosząc się do kolejnego, z podnoszonego w skardze, zarzutu dotyczącego braku otrzymania przez stronę skarżącą postanowienia w sprawie uzupełnienia braków zgłoszenia zauważyć należy, że wbrew twierdzeniom pełnomocnika spółki, z przedstawionych wraz z odpowiedzią na skargę akt administracyjnych wynika, że postanowienie z dnia [...] r. nakładające na wnioskodawcę obowiązek uzupełnienia zgłoszenia o dokument upoważniający do reprezentowania spółki oraz podpisywania w imieniu wnioskodawcy oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a także przedstawienia pozwolenia konserwatorskiego na prowadzenie robót budowlanych na obszarze S.M. zostało wysłane w dniu 21 lipca 2008 r. na wskazany przez inwestora w zgłoszeniu adres. Jak wynika treści dokonanych przez podmiot doręczający adnotacji wskazane postanowienie po awizowaniu w dniach: 24 lipca 2008 r., 29 lipca 2008 r. i 6 sierpnia 2008 r. powróciło do organu z informacją, że korespondencja nie została podjęta w terminie. Wobec tego organ I instancji prawidłowo przyjął stosownie do przepisu art. 44 k.p.a., że z dniem 13 sierpnia 2008 r. doszło do skutecznego doręczenia postanowienia z dnia [...] r. Badając legalność zaskarżonej decyzji w świetle powołanych przepisów, w ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie, przyjmowana w orzecznictwie i powołana przez pełnomocnika skarżącego interpretacja treści art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego, zgodnie z którą 30 - dniowy termin na wniesienie sprzeciwu jest zachowany, jeżeli przed jego upływem decyzja została stronie doręczona, prowadzi do skutków sprzecznych z zamierzeniem ustawodawcy. Strony dokonujące zgłoszenia mogą bowiem przez swoje działania w zakresie odbioru korespondencji uniemożliwić wniesienie sprzeciwu. Dlatego też, w przypadku regulacji art. 30 ust.5 Prawa budowlanego, posługującej się pojęciem "wniesienia sprzeciwu", a nie jego "doręczenia", przy ocenie czy organ zachował termin do wniesienia sprzeciwu, celowe jest nawiązanie do treści art. 57 § 5 pkt 2 K.p.a. i na tej podstawie uznanie, że termin zostanie zachowany jeżeli przed jego upływem przesyłka zawierająca decyzję zostanie nadana w placówce pocztowej operatora publicznego. Z jednej strony zobliguje to organ do terminowego podejmowania czynności, a z drugiej będzie niezależne od strony, która może podejmować starania, aby na przykład nie odbierać korespondencji, czy też czynić to ze zwłoka, która będzie z kolei skutkowała uchybieniem tegoż terminu przez organ. Jednocześnie taki sposób obliczania 30 – dniowego terminu pozwoli na zachowanie dla organu stosownego czasu dla podjęcia określonej decyzji, a inwestorowi nie przedłuży to ponad dopuszczalna miarę okresu oczekiwania dla ewentualnego wniesienia sprzeciwu przez organ. Tym samym nie wpłynie na przedłużenie procesu inwestycyjnego, co jest podstawowym celem, dla którego wprowadzono możliwość dokonywania zgłoszenia. Dostrzec ponadto przyjdzie, iż w przepisie art. 30 ust. 6 Prawa budowlanego ustawodawca posłużył się zwrotem "wniesienie sprzeciwu" "doręczenie zgłoszenia". W sposób widoczny wskazuje to na rozróżnienie pojęć "wniesienia" i "doręczenia". Na przeszkodzie przyjętej interpretacji nie stoi brzmienie art. 110 K.p.a., zgodnie z którym organ wydający decyzję jest nią związany od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia, o ile kodeks nie stanowi inaczej. Z treści tego przepisu nie wynika aby ustawodawca utożsamiał wydanie decyzji z jej doręczeniem stronie. Przeciwnie jego brzmienie wyraźnie rozróżnia wydanie decyzji i związanie organu wydaną już decyzją, które następuje z momentem wprowadzenia jej do obrotu poprzez doręczenie lub ogłoszenie. Jeżeli zatem wydana w określonej dacie decyzja zostanie wprowadzona do obrotu, za datę jej wydania należy uznać datę, w której została przez organ podpisana. Podkreślić przy tym należy, że to właśnie data wydania decyzji ma wiążące znaczenie dla oceny prawidłowości działania organu. Przyjęcie, iż datą wydania decyzji jest data jej doręczenia, musiałoby bowiem prowadzić do uznania za wadliwe decyzji wydanych w oparciu o przepisy obowiązujące w dacie jej podpisania, które następnie na etapie doręczenia decyzji uległy zmianie. Uzależnienie możliwości wniesienia sprzeciwu od jego doręczenia, mogłoby bowiem uniemożliwić organowi wydanie decyzji pomimo zachowania przez niego należytej staranności w tym zakresie (por. wyrok NSA z dnia 12 grudnia 2006 r., sygn. akt II OSK 79/06, wyrok NSA z dnia 21 kwietnia 2009 r., sygn. akt II OSK 574/08, wyrok WSA w Opolu z dnia 29 marca 2010 r. II SA/Op 481/09)...". Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła Spółka z o.o. W.F. sp. z o.o. w W., wnosząc o uchylenie ww. wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu; ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi poprzez uchylenie decyzji Wojewody D. Nr [...] oraz decyzji Prezydenta W. Nr [...] oraz zwrot kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa procesowego, tj.: - art. 1 i 3 p.p.s.a., poprzez niewłaściwe przeprowadzenie kontroli działalności zarówno organu II, jak i I instancji, co skutkowało uchyleniem decyzji Prezydenta W. Nr [...] i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania (po raz 3 w tym samym stanie faktycznym i prawnym); - art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez brak oceny przez Sąd zgromadzonego materiału w sprawie, brak ustaleń faktycznych i ich zgodności z prawem oraz brak ustosunkowania się przez Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku do wszystkich zarzutów Skarżącej zawartych w skardze, co doprowadziło do jej oddalenia; - art. 134 § 1 w związku z art. 3 § 1 p.p.s.a., przez niedokonanie przez Sąd I instancji wszechstronnych ustaleń faktycznych sprawy i tym samym faktyczne, nierozpoznanie istoty sprawy, co doprowadziło do oddalenia skargi; - art. 135 w związku z art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 6 i 8 k.p.a., gdyż Sąd I instancji wydał orzeczenie sprzeczne z prawem, albowiem mimo powinności wyeliminowania z obiegu prawnego wadliwej decyzji Wojewody D. Nr [...], utrzymał ją w mocy, przez co naruszył zasadę praworządności oraz zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa wyrażoną w ww. przepisach; - art. 133 § 1 oraz art. 106 § 5 p.p.s.a., przez niedopełnienie obowiązku wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego na podstawie akt sprawy; - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 6, art. 7, art. 8, art. 10, art. 11, art. 44, art. 57 § 5, art. 75 § 1, art. 77, art. 79, art. 80, art. 81, art. 84, art. 85, art. 107, art. 138 oraz art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., poprzez oddalenie skargi mimo, iż organy administracji publicznej błędne ustaliły stan faktyczny i prawny sprawy, co spowodowało błędne zastosowanie normy prawa materialnego, uznanie, iż w niniejszej sprawie ma zastosowanie przepis art. 57 § 5 k.p.a. i uznanie, że termin do wniesienia sprzeciwu został zachowany, ponieważ pismo zostało nadane w placówce pocztowej operatora publicznego; - art. 151 p.p.s.a., poprzez jego zastosowanie i oddalenie skargi, w przypadku w którym z przeprowadzonego przez Sąd I instancji postępowania rozpoznawczego nie wynika, iż zaskarżony akt nie narusza prawa albo że narusza prawo, jednak nie w takim stopniu, który dawałby podstawę do uwzględnienia skargi. Ponadto zarzucono naruszenie prawa materialnego, poprzez błędną interpretację przepisów: - art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego polegającą na uznaniu, iż Skarżący jako profesjonalista powinien do zgłoszenia załączyć wszystkie wymagane prawem dokumenty, mimo, iż ww. przepis zdanie drugie wyraźnie wskazuje, że w razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia właściwy organ nakłada, w drodze postanowienia, na zgłaszającego obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów oraz uznaniu, iż mimo doręczenia postanowienia po upływie 30-dniowego terminu, Skarżący powinien te dokumenty przesłać do organu; - art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego polegającą na uznaniu, iż: termin wskazany w ww. przepisie nie jest przepisem prawa materialnego; organ I instancji zachował ww. termin poprzez wydanie decyzji zawierającej sprzeciw i nadanie jej w placówce operatora publicznego; organ II instancji w sposób prawidłowy dokonał wykładni ww. przepisu; a w konsekwencji wadliwej ocenie okoliczności sprawy i nieuwzględnienie faktu, iż w terminie 30 dni od dnia złożenia zgłoszenia Skarżącemu nie zostało doręczone żadne pismo w sprawie oraz, że po upływie ww. terminu organ stracił kompetencje do działania w sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 28 lutego 2012r., sygn.akt II OSK 2425/10 uchylił zaskarżony wyrok Sądu I instancji i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu do ponownego rozpoznania, stwierdzając, że skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie, choć nie wszystkie podniesione w niej zarzuty mają usprawiedliwione podstawy. W ocenie NSA, Sąd I instancji w zasadzie nie poddał ocenie podstawowych kwestii, które winny zostać wyjaśnione w związku z dokonanym przez inwestora zgłoszeniem przeprowadzenia montażu banera reklamowego wraz z 4 lampami halogenowymi na działce nr 88/4, przy ul. [...] we W.. Naczelny Sąd Administracyjny zgodził się z twierdzeniami zawartymi w skardze kasacyjnej, że zaskarżonym wyrokiem Sąd I instancji nie objął swoją oceną wszystkich postępowań prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Sąd I instancji odniósł się bowiem wyłącznie do jego ostatniego etapu, tj. zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. A zatem zasadnie kasator postawił zarzut naruszenia art. 135 p.p.s.a. Nie ulega wątpliwości, że brak objęcia oceną przez Sąd I instancji wszystkich toczących się w niniejszej sprawie postępowań mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji w ogóle nie odniósł się do ostatecznej decyzji Prezydenta W. z dnia [...] r., Nr [...], którą w zakresie ww. zgłoszenia organ wniósł sprzeciw w zakresie instalacji elektrycznej. Decyzja ta została skutecznie doręczona inwestorowi w trybie art. 44 k.p.a. ze skutkiem doręczenia w dniu 12 sierpnia 2008 r. Ta sama instalacja została następnie objęta kolejnymi decyzjami administracyjnymi wydawanymi w granicach tej samej sprawy, pomimo, że w aktach sprawy jest brak dowodu na okoliczność, że ostatecznie decyzja Nr [...] została wyeliminowana z obrotu prawnego. Sąd I instancji tych kwestii nie wyjaśnił, pomimo, że jak podkreślił NSA - istnieje uzasadniona podstawa by sądzić, iż zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji w części dotyczącej instalacji elektrycznej obarczone są wadą o jakiej mowa w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. W dalszej części uzasadnienia NSA podkreślił, że Sąd I instancji również nie wypowiedział się co do terminu, od którego należałoby liczyć bieg terminu, o jakim mowa w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego. To uchybienie jest wynikiem przyjętego przez Sąd stanowiska, co do prawidłowości zastosowania przez organ odwoławczy art. 138 § 2 k.p.a. W tym zakresie Sąd I instancji stanął na błędnym stanowisku, bowiem z uwagi na charakter prawny sprzeciwu i konstrukcję instytucji zgłoszenia w żadnej mierze nie można było przyjąć, iż "ponowne rozpoznanie sprawy, w wyniku uchylenia sprzeciwu, w żaden sposób nie narusza 30-dniowego terminu, o którym mowa w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego" oraz to, że przewidziany w tym przepisie termin "nie rozpoczął biegu". Na uwagę zdaniem NSA zasługuje fakt, że orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego w tej mierze jest jednolite i nie pozostawia żadnych wątpliwości, że w tego rodzaju sprawach nie ma zastosowania art. 138 § 2 k.p.a., chyba że w warunkach konkretnej sprawy zachodziłaby możliwość wydania po ponownym rozpoznaniu sprawy kolejnej decyzji o sprzeciwie z zachowaniem 30-dniowego terminu do jej wydania określonego w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego. W orzecznictwie prezentowany jest pogląd, zgodnie z którym w postępowaniu odwoławczym w sprawie wniesionego sprzeciwu możliwe jest utrzymanie w mocy decyzji bądź uchylenie decyzji i umorzenie postępowania organu I instancji bądź umorzenie postępowania odwoławczego. Sąd II instancji zauważył, że o prawidłowości wniesienia sprzeciwu przez organ decyduje bądź wydanie decyzji, o jakiej mowa w art. 30 ust. 5, bądź postanowienia w trybie art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego. Jak wynika z akt sprawy, do przedmiotowego zgłoszenia dokonanego w dniu 14 lipca 2008 r., Prezydent W. w dniu [...] r., Nr [...], wydał postanowienie w trybie art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego, wzywające inwestora do uzupełnienia zgłoszenia. Postanowienie to zostało wystosowane do inwestora na adres wskazany w zgłoszeniu i skutecznie doręczone w trybie art. 44 k.p.a. ze skutkiem doręczenia w dniu 12 sierpnia 2008 r. Sąd I instancji pominął ww. okoliczności, nie poddając ich swojej ocenie, w zakresie jakim mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dla zachowania terminu z art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego konieczne jest wydanie i wysłanie przed upływem tego terminu albo sprzeciwu, albo postanowienia o nałożeniu obowiązku uzupełnienia zgłoszenia (por. wyroki NSA: z dnia 21 kwietnia 2009 r" sygn. akt II OSK 574/08; z dnia 20 stycznia 2011 r. sygn. akt II OSK 105/10). Poza tym podkreślił dalej NSA, Sąd I instancji nie poddał ocenie, jaki wpływ na skuteczność ewentualnego sprzeciwu miał fakt, że żadne z wystosowanych do inwestora postanowień wydanych na podstawie art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego nie zostało doręczone w terminie, który pozwalałby na wykonanie wezwania w zakreślonym przez organ terminie. W konkluzji NSA stwierdził, że zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia art. 30 ust. 5 i art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego zawierają usprawiedliwione podstawy, ponieważ Sąd I instancji dokonał błędnej wykładni tych przepisów, co z kolei zdecydowało o błędnym uznaniu przez Sąd, że w sprawie prawidłowo zastosowano art. 138 § 2 k.p.a. Choć Sąd I instancji przytoczył prawidłowo wywody w zakresie zastosowania tego przepisu w ogólności, to błędnie stanął na stanowisku, że zaistniałe w sprawie uchybienia uprawniały organ odwoławczy do jego zastosowania. A zatem w okolicznościach niniejszej sprawy – w ocenie NSA - Sąd I instancji błędnie uznał legalność zastosowania art. 138 § 2 k.p.a., który zarówno ze względów procesowych, a tym bardziej materialnoprawnych nie mógł mieć zastosowania w sprawie. Ponadto, zasadnie w ocenie NSA kasator podniósł zarzut naruszenia art. 135 i 151 p.p.s.a. oraz art. 30 ust. 2 i 5 Prawa budowlanego, co oznacza, że skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwione podstawy do jej uwzględnienia. Natomiast pozostałe zarzuty nie zawierają usprawiedliwionych podstaw. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej (§ 1) przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 przywołanego przepisu). Sądy administracyjne kierując się kryterium legalności dokonują zatem oceny zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Godzi się również zauważyć, że rozstrzygając w granicach danej sprawy, Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. W celu usunięcia naruszenia prawa stosuje przewidziane ustawą środki w stosunku do wszystkich aktów lub czynności podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w graniach sprawy, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 134 i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. Nr 153, Nr 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a. Wyjaśniając motywy podjętego przez Sąd orzeczenia wskazać należy, że na tak dokonaną ocenę w istotny sposób rzutuje fakt, iż sprawa niniejsza była - na skutek skargi kasacyjnej - przedmiotem rozpoznania Naczelnego Sądu Administracyjnego, który opisanym wyżej wyrokiem z dnia 28 lutego 2012r., sygn.akt II OSK 2425/10 uchylił wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 12 sierpnia 2010r., sygn.akt II S.A./Wr 204/10 i przekazał temu Sądowi sprawę do ponownego rozpoznania. W takiej sytuacji, przy ponownym rozpoznaniu niniejszej sprawy przez tut. Sąd, zastosowanie znajduje art. 190 p.p.s.a. stanowiący, że wojewódzki sąd administracyjny, któremu sprawę przekazano, pozostaje związany wykładnią prawa dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny. Obowiązek przyjęcia wykładni Naczelnego Sądu Administracyjnego nie ma wprawdzie charakteru bezwzględnego, gdyż orzecznictwo i doktryna dopuszczają od niego odstępstwa, ale w bardzo ograniczonym zakresie. Omawiane wyjątki mogą występować wówczas, gdy stan faktyczny sprawy ustalony w wyniku ponownego jej rozpoznania ulegnie tak zasadniczej zmianie, że do nowo ustalonego stanu faktycznego należy stosować przepisy prawa odmienne od wyjaśnionych przez Naczelny Sąd Administracyjny lub gdy przy niezmienionym stanie faktycznym zmieni się stan prawny (por.T.Woś, H.Knysiak-Molczyk, M.Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. Prawnicze, W-wa 2005, str. 577; wyrok WSA w Warszawie z dnia 7 czerwca 2005 r., VI SA/Wa 2065/04, LEX nr 167124; wyrok NSA z dnia 28 listopada 2005 r. I FSK 294/05 LEX nr 187537). W kontekście przywołanych unormowań, orzekający ponownie w niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu został związany wykładnią wyrażoną w motywach wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 lutego 2012r., sygn.akt II OSK 2425/10, albowiem w okolicznościach tej sprawy nie zaistniały wymienione wcześniej przesłanki umożliwiające odstąpienie od oceny prawnej wyrażonej w tymże wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego. Tym samym dalsze rozważania na temat legalności zaskarżonej decyzji muszą być prowadzone na podstawie stanowiska Sądu wyższej instancji. Ustalenia Naczelnego Sądu Administracyjnego są o tyle istotne, iż z uwagi nadto na treść przepisu art. 153 p.p.s.a. w związku z art. 190 tej ustawy, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w cyt. wyżej wyroku NSA, wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia. Przepis art. 153 p.p.s.a. w związku z art. 190 w/w ustawy, stosowany jest odpowiednio w sytuacji, gdy uwzględniając skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu. Oznacza to, iż dokonując badania zasadności wniesionej skargi, wojewódzki sąd administracyjny związany jest ustaleniami poczynionymi przez Naczelny Sąd Administracyjny w przedmiocie naruszenia prawa i wynikającymi z niej wnioskami, co do dalszego postępowania. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, stwierdzić należy, że WSA we Wrocławiu, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia, związany jest tak wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny w opisanym wyżej wyroku z dnia 28 lutego 2012r., sygn.akt II OSK 2425/10, jak i zawartymi tam ustaleniami co do dalszego postępowania. Wydany w niniejszej sprawie wyrok odzwierciedla stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w wyroku tegoż Sądu z dnia 28 lutego 2012r., sygn.akt II OSK 2425/10, a którym to stanowiskiem, jak to już wyżej Sąd zauważył - w myśl cyt. wyżej art. 190 p.p.s.a. Sąd I instancji był związany. Powołany przepis w sposób jednoznaczny wyznacza kierunek postępowania Sądu pierwszej instancji, który nie posiada już, na tym etapie postępowania sądowoadministracyjnego, swobody w zakresie wykładni prawa, jak również nie może odstąpić od wskazań co do dalszego postępowania. Niewątpliwe jest w sprawie, że w niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest decyzja Wojewody D. z dnia [...]r., Nr [...], którą organ powołując się na przepis art.138 § 2 k.p.a. uchylił decyzję Prezydenta W. z dnia [...] r. nr [...] o wniesieniu sprzeciwu wobec zamiaru instalacji nośnika reklamowego wraz z czterema lampami halogenowymi przy ul. [...] we W. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Wskazać w tym miejscu należy, że w uzasadnieniu w/w wyroku kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, a tym samym przesądził, cyt. : "(...) że w tego rodzaju sprawach nie ma zastosowania art. 138 § 2 k.p.a., chyba że w warunkach konkretnej sprawy zachodziłaby możliwość wydania po ponownym rozpoznaniu sprawy kolejnej decyzji o sprzeciwie z zachowaniem 30-dniowego terminu do jej wydania określonego w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego. W orzecznictwie prezentowany jest pogląd, zgodnie z którym w postępowaniu odwoławczym w sprawie wniesionego sprzeciwu możliwe jest utrzymanie w mocy decyzji bądź uchylenie decyzji i umorzenie postępowania organu I instancji bądź umorzenie postępowania odwoławczego(...)".. Niesporne jest w sprawie, że zgłoszenie zamiaru wykonania robót budowlanych, polegających na montażu banera reklamowego wraz z czterema lampami halogenowymi na nieruchomości przy ul. [...] we W. /działka nr 88/4/, skarżąca Spółka złożyła w organie I instancji w dniu 14 lipca 2008r. Z akt sprawy niewątpliwie również wynika, że organ I instancji w kwestii przedmiotowego zgłoszenia wniósł sprzeciw, wydając dwie odrębne decyzje. I tak decyzją z dnia [...]r., Nr [...] wydaną na podstawie art.30 ust.6 pkt.1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane – Prezydent W. wniósł sprzeciw wobec zamiaru instalacji nośnika reklamowego przy ul. [...] we W., AM-37 działka ewid.88/4, obręb S.M., w części robót budowlanych dotyczących budowy instalacji elektrycznej. Z kolei decyzją z dnia [...]r., Nr [...] w/w organ I instancji powołując się na przepis art. 30 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane, wniósł sprzeciw wobec zamiaru instalacji nośnika reklamowego przy ul. [...] we W., AM-37, działka nr ewid.88/4 obręb S.M.. Wojewoda D. w wyniku wniesionego odwołania skarżącej Spółki od w/w decyzji Prezydenta W. z dnia [...]r., Nr [...], powołując się na przepis art.138 § 2 k.p.a. - uchylił tę decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, z tej to przede wszystkim przyczyny, że wprawdzie postanowienie nakładające obowiązek uzupełnienia zgłoszenia zostało inwestorowi skutecznie doręczone, jednakże z powodu upływu wskazanego w nim terminu było ono niewykonalne już w chwili doręczenia. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, organ I instancji decyzją z dnia [...] r. nr [...] Prezydent W. powołując się już na przepis art.30 ust.6 pkt.1 ustawy Prawo budowlane wniósł sprzeciw do zamiaru instalacji nośnika reklamowego wraz z czterema lampami halogenowymi przy ul. [...] we W., AM-37, działka nr ewid.88/4 obręb S.M.. Kolejną decyzją /kasacyjną/ z dnia [...] r. Nr [...] - wydaną przez Wojewodę po rozpatrzeniu odwołania inwestora od w/w decyzji z dnia [...]r., uchylono decyzję Prezydenta Wrocławia i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazano, że pomimo stwierdzenia braków w zgłoszeniu, organ pierwszej instancji nie nałożył na inwestora obowiązku uzupełnienia zgłoszenia, lecz "od razu" wydał decyzję, wyrażającą sprzeciw. Umknęło natomiast uwadze organowi odwoławczemu nie tylko to, że sprzeciw wniesiony został już po terminie określonym w art. 30 ust.5 Prawa budowlanego, jak i to, że wniesiony został tym razem z powołaniem się na inną podstawę prawną niż pierwotnie, a mianowicie przepis art.30 ust.6 pkt.1 Prawa budowlanego, a także to, że przedmiotowy sprzeciw organ I instancji wniósł do całego zamierzenia inwestycyjnego objętego zgłoszeniem z dnia 14 lipca 2008r., gdy z akt sprawy wynikałoby, iż w obrocie prawnym funkcjonuje opisana wyżej decyzja organu I instancji [...]r., Nr [...] - wnosząca sprzeciw do robót budowlanych w części dotyczącej budowy instalacji elektrycznej. Kolejną decyzją z dnia [...]r. Nr [...] Prezydent W. tym razem powołując się na przepis art.30 ust.2 Prawa budowlanego wniósł sprzeciw identycznie jak w opisanej wyżej decyzji z dnia [...]r. do całego zamierzenia inwestycyjnego objętego zgłoszeniem z dnia 14 lipca 2008r., czyli do zamiaru instalacji nośnika reklamowego wraz z czterema lampami halogenowymi przy ul. [...] we W., AM-37, działka nr ewid.88/4 obręb S.M.. Zaskarżoną decyzją z dnia [...]r., Nr [...] wydaną w oparciu o przepis art.138 § 2 k.p.a. - Wojewoda D. uchylił opisaną wyżej decyzję organu I instancji z dnia [...]r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Uzasadniając swe rozstrzygniecie, Wojewoda stwierdził jedynie, że organ I instancji naruszył przepis art. 30 ust. 1 pkt 2 Prawo budowlane oraz art. 10 § 1 k.p.a., jako, że nałożony na inwestora postanowieniem z dnia 8 września 2009 r. obowiązek uzupełnienia w terminie do dnia 14 września 2009 r. zgłoszenia, w dacie doręczenia inwestorowi postanowienia - w dniu [...]r. był niewykonalny, stąd postanowienie to nie mogło wywoływać skutków prawnych, a zwłaszcza skutków negatywnych dla strony. Mając na uwadze powyższe podkreślić należy, że w przepisie art. 30 ust. 5 ustawy - Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 r. (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.) określony został 30-dniowy termin dla ewentualnego wniesienia sprzeciwu od złożonego zgłoszenia. Oznacza to tyle, że po upływie 30-dniowego terminu, o którym mowa w w/w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może wydać decyzji stanowiącej sprzeciw od zgłoszenia zamiaru wykonania określonych robót budowlanych, bowiem poprzez upływ ustawowego terminu utracił podstawę prawną do wniesienia sprzeciwu. Nie budzi wątpliwości, że w sytuacji, gdy organ administracji architektoniczno-budowlanej nie znajduje potrzeby konieczności uzupełnienia zgłoszenia w trybie art. 30 ust. 2, to termin do ewentualnego wniesienia sprzeciwu liczy się od dnia następnego po złożeniu zgłoszenia. Termin ten liczony jest natomiast inaczej, gdy organ wzywa inwestora do uzupełnienia zgłoszenia. W takiej sytuacji, początkowym dniem biegu terminu jest dzień następny po dniu, w którym zgłoszenie zostało uzupełnione, lub dzień następny po bezskutecznym upływie terminu wskazanego w postanowieniu nadkładającym obowiązek uzupełnienia zgłoszenia. Takie stanowisko prezentowane jest w orzecznictwie (por. wyroki: IV SA/Po 321/11 z dnia 9 czerwca 2011 r., II SA/Ol 339/10 z 24 listopada 2010 r., II SA/Gd 339/10 z 24 listopada 2010 r., II OSK 1185/10 z 25 sierpnia 2011r.). W świetle powyższych rozważań, kluczową kwestią w niniejszej sprawie było ustalenie, czy wniesiony sprzeciw wniesiony został z zachowaniem określonego terminu. Zgłoszenie budowlane, jak to już wyżej Sąd zauważył - zostało złożone dnia 14 lipca 2008r. Postanowieniem z [...]r. wydanym na podstawie art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego organ I instancji wezwał inwestora do usunięcia jego braków wyznaczając termin uzupełnienia zgłoszenia do 31 lipca 2008r., pod rygorem wniesienia sprzeciwu. Wezwanie to zostało włączone do akt sprawy ze skutkiem doręczenia w trybie art.44 k.p.a. Wobec niewywiązania się przez inwestora z nałożonego przedmiotowego obowiązku, Prezydent W. decyzją z dnia [...]r., Nr [...] powołując się na przepis art. 30 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane, wniósł sprzeciw wobec zamiaru instalacji nośnika reklamowego. Od powyższej decyzji skarżąca Spółka wniosła odwołanie, które organ II instancji rozpoznał opisaną wyżej decyzją kasacyjną z dnia [...]r., Nr [...]. Mając na uwadze powyższe, a przede wszystkim ocenę prawną i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w opisanym w/w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 lutego 2012r., sygn.akt II OSK 2425/10, stwierdzić należy, że wszystkie wydane w sprawie niniejszej po 13 sierpnia 2008r. decyzje naruszają przepis art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego, jako wydane z przekroczeniem ustawowego terminu, stąd podlegały wyeliminowaniu z obrotu prawnego jako naruszające prawo. Będąc związanym stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w opisanym wyżej wyroku z dnia 28 lutego 2012r., sygn.akt II OSK 2425/10, to już pierwsze rozstrzygnięcie Wojewody z dnia [...]r., Nr [...] w takiej treści jaką zawierało (rozstrzygnięcie kasacyjne) nie mogło być wydane. Skoro bowiem już w wydania decyzji kasacyjnej -upłynął termin do wniesienia sprzeciwu, to organ II instancji nie mógł uchylić decyzji organu I instancji i przekazać sprawy do ponownego rozpoznania, gdyż organ pierwszoinstancyjny nie mógł już wydać kolejnej decyzji - sprzeciwu. Organ odwoławczy mógł w tej sytuacji - zgodnie z przytoczonym wyżej stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego /wyrok z dnia 28 lutego 2012r., sygn.akt II OSK 2425/10/ - orzec jedynie w sposób następujący: albo utrzymać w mocy sprzeciw (decyzja z dnia [...]r., Nr [...]), albo - znajdując podstawy do jego wzruszenia władny był uchylić decyzję pierwszoinstancyjną i umorzyć postępowanie w sprawie sprzeciwu. W świetle powyższego, konsekwencją wydania wadliwej decyzji organu odwoławczego z dnia z dnia [...]r., Nr [...], było wydanie kolejnych wadliwych decyzji, tj.: decyzji Prezydenta W. z dnia [...]r., Nr [...], decyzji Wojewody D. z dnia [...]r., Nr [...], decyzji Prezydenta W. z dnia [...] r. Nr [...] oraz zaskarżonej decyzji Wojewody z dnia [...]r., Nr [...]. W tym stanie rzeczy – mając na względzie wyrok kasacyjny Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 lutego 2012r., sygn.akt II OSK 2425/10, który obligował Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu do określonego działania, Sąd skargę uwzględnił, przyjmując, że opisane wyżej decyzje zostały wydane z naruszeniem prawa materialnego - art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego, stąd podlegały uchyleniu. Biorąc pod uwagę przedstawione wyżej okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a w związku z art.135 p.p.s.a. orzekł jak I, II i III sentencji wyroku. Podstawę do orzeczenia zawartego w pkt IV i V stanowił natomiast przepis art. 152 i art. 200 ww. ustawy. Na skutek niniejszego wyroku, organ odwoławczy obowiązany jest rozpatrzeć wniesione przez skarżącą Spółkę odwołania od w/w decyzji organu I instancji z dnia [...]r., Nr [...] i orzec zgodnie z wyżej przedstawioną oceną prawną. W sytuacji uznania podstaw do wniesienia sprzeciwu decyzją pierwszoinstancyjną z dnia [...]r. - utrzyma w mocy tę decyzję, zaś w przypadku jej dyskwalifikacji - uchyli decyzję organu I instancji i umorzy postępowanie. Istotne jest przy tym także i to, że organ odwoławczy rozstrzygając ponownie niniejszą sprawę winien mieć na względzie, że w obrocie prawnym funkcjonuje decyzja organu I instancji z dnia [...]r., Nr [...] – o wniesieniu sprzeciwu do przedmiotowych robót budowlanych w części dotyczącej budowy instalacji elektrycznej. H.B.18.06.2012r.