II SA/Wr 302/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia WSA Olga Białek po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 30 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. S. na zarządzenie pokontrolne D. Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia 29 stycznia 2014 r., nr [...] w przedmiocie zaprzestania przetwarzania zakaźnych odpadów medycznych postanawia: I. odrzucić skargę; II. nakazać zwrot z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na rzecz skarżącego S.S. kwoty 200 (dwieście) złotych uiszczonej tytułem wpisu od skargi, zaksięgowanej w dniu 27 lutego 2012 roku, pod poz. 2267/2014. W dniu 11 kwietnia 2014 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) S. S. - prowadzący działalność gospodarczą pod firmą A., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, za pośrednictwem D. Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska we W., skargę na zarządzenie pokontrolne tegoż organu z dnia 29 stycznia 2014 r. w przedmiocie zaprzestania przetwarzania zakaźnych odpadów medycznych. W uzasadnieniu skargi - reprezentujący skarżącego pełnomocnik podał, że zarządzenie pokontrolne doręczono skarżącemu w dniu 7 lutego 2014 r. Skarga została poprzedzona wezwaniem organu do usunięcia naruszenia prawa – pismo z dnia 21 lutego 2014 r. Organ udzielił odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, które doręczono skarżącemu w dniu 14 marca 2014 r. W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej. W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę wskazano m.in., że w dniu 21 lutego 2014 r. - będącym ostatnim dniem terminu, który został wyznaczony w zarządzeniu pokontrolnym z dnia 29 stycznia 2014 r. do podjęcia określonych w nim działań (w odpowiedzi na skargę organ błędnie podał datę 29 lutego 2014 r. – pod. Sądu), do organu wpłynęło faksem pismo skarżącego zawierające wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W trakcie wizyty w urzędzie, w ten sposób złożone wezwanie skarżący sygnował własnoręcznym podpisem. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z unormowaniem art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej w skrócie: "p.p.s.a.", warunkiem dopuszczalności skargi jest wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie czy wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, na mocy art. 52 § 3 p.p.s.a., skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa. Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Odrzucenie skargi równoznaczne jest z odmową rozpatrzenia sprawy i wydania rozstrzygnięcia o charakterze merytorycznym. Podkreślić należy, że z treści art. 12 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (t. jedn.: Dz. U. z 2013 r., poz. 686 ze zm.), wynika jednoznacznie, że zarządzenie pokontrolne jest odrębną od decyzji administracyjnej prawną formą działania inspektora ochrony środowiska. Wydanemu przez tego inspektora zarządzeniu pokontrolnemu, mimo że nie jest decyzją administracyjną, nie można odmówić charakteru aktu administracji publicznej, o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., ponieważ ma ono bez wątpienia charakter władczy i rozstrzyga indywidualną sprawę konkretnego podmiotu. Zarządzenie to wpływa na prawa i obowiązki kontrolowanego, gdyż niewykonanie tego zarządzenia lub niezgodne z prawdą poinformowanie o jego wykonaniu zagrożone jest odpowiedzialnością karną (art. 31a ust. 1 ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska). Skoro zatem przepisy ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska uprawniają wskazany w nich organ do wydawania zarządzeń pokontrolnych w oparciu o wyniki dokonanych kontroli, a jednocześnie nie przewidują środka zaskarżenia tych zarządzeń do organu wyższego stopnia, to zarządzenie pokontrolne, stwierdzające istnienie po stronie kontrolowanego podmiotu określonego obowiązku, a więc będące działaniem władczym w indywidualnej sprawie, podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 6 lutego 2008 r., sygn. akt II OSK 107/08; postanowienie NSA z dnia 28 lutego 2008 r., sygn. akt II OSK 216/08; wyrok NSA z dnia 2 czerwca 2009 r., sygn. akt II GSK 1009/08; postanowienie WSA w Poznaniu z dnia 15 listopada 2009r., sygn. akt II SA/Po 745/09). W związku z powyższym skargę do Sądu można wnieść po uprzednim wezwaniu, w trybie art. 52 § 3 p.p.s.a., na piśmie właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa w terminie 14 dni od dowiedzenia się o podjęciu takiej czynności. W niniejszej sprawie organ administracji w dniu 29 stycznia 2014 r. skierował do skarżącego zarządzenie pokontrolne nr [...]. Z adnotacji znajdującej się na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki zawierającej powyższe zarządzenie wynika, że zostało ono doręczone w dniu 31 stycznia 2014 r. - na podstawie upoważniania nr [...], J. Z.. W tym miejscu, do oceny skuteczności doręczenia wskazanej osobie, jako upoważnionej przez skarżącego do odbioru przesyłek pocztowych należy odwołać się do jednolitego stanowiska prezentowanego w orzecznictwie sądowoadministracyjnym w kwestii upoważnienia pocztowego. Należy przyjąć, że znajdujące uregulowanie w art. 26 ust. 1 i 2 ustawy z 12 czerwca 2003 r. Prawo pocztowe (Dz. U. Nr 130, poz. 1188 ze zm.), pełnomocnictwo pocztowe jest szczególnym rodzajem pełnomocnictwa zawieranym na gruncie prawa pocztowego i na jego mocy osoba wskazana w umowie o świadczenie usługi pocztowej działa w imieniu osoby zawierającej taką umowę. Osoba legitymująca się takim pełnomocnictwem uprawniona jest zatem do odbioru korespondencji kierowanej do adresata, ze wszystkimi prawem przewidzianymi skutkami, a to oznacza, że dzień odebrania przez nią korespondencji jest dniem odebrania pisma przez adresata (vide: wyroki NSA z dnia 19 lutego 2014 r., sygn. akt II OSK 2292/12 oraz z dnia 25 września 2009 r. sygn. akt II OSK 1474/08). W świetle powyższych rozważań należało przyjąć, że w przypadku zarządzenia pokontrolnego nr [...], jego odebranie w dniu 31 stycznia 2014 r. przez osobę widniejącą na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, która legitymuje się upoważnieniem do odbioru kierowanej do skarżącego korespondencji jest dniem odebrania zarządzenia pokontrolnego przez samego skarżącego. Wobec tego nie znajduje poparcia w przesłanym wraz ze skargą materialne aktowym twierdzenie autora skargi, że zarządzenie pokontrolne z dnia 29 stycznia 2014 r. zostało doręczone skarżącemu dopiero w dniu 7 lutego 2014 r. W aktach sprawy brak jest bowiem jakichkolwiek dowodów, które mogłyby wskazywać, że doręczenie zaskarżonego zarządzenia pokontrolnego nastąpiło w innej dacie niż w dniu 31 stycznia 2014 r. W konsekwencji dokonanych ustaleń należało przyjąć, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, które zostało skierowane do organu przez skarżącego - za pomocą faksu - pismem z dnia 21 lutego 2014 r., zostało wniesione już po upływie 14 dniowego terminu liczonego od dnia otrzymania zarządzenia pokontrolnego. W związku z powyższym przyjdzie stwierdzić, że strona nie zachowała terminu określonego w art. 52 § 3 p.p.s.a. W tej sytuacji, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu. O zwrocie wpisu od skargi Sąd postanowił na mocy art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a.