II SA/Wr 359/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Ireneusz Dukiel Sędzia WSA Władysław Kulon Protokolant: Starszy asystent sędziego Katarzyna Grott po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 29 listopada 2012 r. sprawy ze skargi W.P. na uchwałę Rady Miejskiej S.Ś. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy S.Ś. oddala skargę. Pan W.P. pismem z dnia 15 czerwca 2011 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na uchwałę Rady Miejskiej w S.Ś. z dnia [...] r. Nr [...] w sprawie regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy S.Ś., domagając się stwierdzenia nieważności tej uchwały w części, w której jest ona niezgodna z prawem i zasądzenia od organu na jego rzecz kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu skargi, podobnie jak w uprzednim wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa z dnia 5 maja 2011 r., skarżący wskazał, że skarga jest dopuszczalna, gdyż uchwała mieści się w zakresie administracji publicznej. W skarżonej uchwale wydanej na podstawie ustawy o utrzymaniu porządku i czystości w gminach: w § 3 wskazano, że "na terenie gminy S.Ś., mając na uwadze zasady utrzymania czystości i porządku, zabrania się: magazynowania odpadów komunalnych, gruzu na terenie posesji". Skarżący uważa, że zapis ten narusza jego uprawnienia. Wskazuje, że Rada Miejska w S.Ś. uchwałą Nr [...] w sprawie rozstrzygnięcia wezwania do usunięcia naruszenia prawa uznała wezwanie za bezzasadne, w uzasadnieniu wklejając komentarz do art. 63 o odpadach. Zdaniem strony posiada ona czynną legitymację do wniesienia skargi, gdyż zaskarżona uchwała stanowi pozbawioną podstaw prawnych ingerencję w uprawnienia skarżącego, jako właściciela gospodarstwa rolnego S., położonego w gminie S.. Pozostawanie zaskarżonej uchwały w obrocie prawnym uniemożliwia właścicielowi gromadzenie odpadów przed ich transportem [zgodnie z definicją zawartą w ustawie o odpadach z 27 kwietnia 2001 r. (Dz. U. Nr 62, poz.628) przez magazynowanie odpadów rozumie się czasowe przetrzymywanie lub gromadzenie odpadów przed ich transportem, odzyskiem lub unieszkodliwieniem]. Ustawa o odpadach w art. 63 pkt 1 upoważnia: magazynowanie odpadów może odbywać się na terenie, do którego posiadacz odpadów ma tytuł prawny. Skarżący wskazuje, że zgodnie z wyrokiem WSA w Bydgoszczy z 6 stycznia 2009 r. II SA/Bd 611/08: "w art. 4 ust. 1 ustawy dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 236 poz. 2008 z późn. zm.) nałożono na radę gminy obowiązek uchwalenia, po zasięgnięciu opinii państwowego powiatowego inspektora sanitarnego, regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie gminy, który to regulamin w myśl tego przepisu jest aktem prawa miejscowego. Określać ma on szczegółowe zasady utrzymania czystości i porządku na terenie gminy (art. 4 ust. 2). Zasady te muszą dotyczyć jedynie tych kwestii, które zostały wymienione w art. 4 ust. 2 pkt 1-8 u.c.p.g. Przepis art. 4 u.c.p.g. stanowi bowiem delegację ustawową dla wydania aktu prawa niższej rangi, ściśle określając zakres spraw, które mogą być przedmiotem unormowania uchwały rady gminy. Nie daje on radzie gminy prawa do stanowienia aktów prawa miejscowego regulujących zagadnienia inne niż wymienione w tym przepisie, ani podejmowania regulacji w inny sposób niż wskazany przez ustawodawcę, gdyż oznaczałoby to wykroczenie poza zakres delegacji ustawowej". Uchwała Rady Miejskiej w S.Ś. (jak podnosi skarżący) narusza zakres regulacji wyznaczony przez upoważnienie zawarte w ustawie o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, zawiera rozstrzygnięcia niezgodne z ustawą o odpadach i narusza uprawnienia strony wynikające z art. 63 ustawy o odpadach. W doręczonej sądowi odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie, tj. stanowisko zawarte w uzasadnieniu uchwały z dnia [...] r., (Nr [...]) uznającej za bezzasadne wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Wyrokiem z dnia 2 grudnia 2011 r. sygn. akt II SA/Wr 475/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę skarżącego. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd wskazał, że przeprowadzona kontrola skarżonej uchwały pod kątem naruszenia interesu prawnego strony, takiego naruszenia nie wykazała. Skarżącemu przysługuje prawo współwłasności (w zakresie wspólności małżeńskiej majątkowej) nieruchomości, stanowiącej gospodarstwo rolne. Posiadanie tytułu prawnego do gospodarstwa rolnego nie daje uprawnienia dla właściciela do magazynowania na jego terenie odpadów. Podmiot mający tytuł prawny do gospodarstwa rolnego może pobierać pożytki z tego gospodarstwa, które są wynikiem prawidłowo prowadzonej gospodarki rolnej. Skarżona uchwała nie narusza uprawnień właścicielskich do gospodarstwa rolnego skarżącego i uprawnień wynikających z art. 140 k.c., w których nie mieści się magazynowanie odpadów. Unormowanie ustawowe art. 63 ustawy o odpadach wskazuje, że pojęcie "magazynowanie odpadów" wiąże się ściśle i wyłącznie z prowadzeniem działalności gospodarczej w zakresie odzysku, unieszkodliwiania, zbierania lub transportu odpadów. Skarżący nie legitymuje się ani nawet nie twierdzi, że prowadzi działalność gospodarczą w zakresie określonym w art. 63 ust. 6 pkt 6 przywołanej ustawy, dlatego nie sposób przyjąć, aby (wbrew twierdzeniom skargi) uchwała naruszała interes prawny skarżącego, rozumiany jako naruszenie konkretnego przepisu prawa materialnego. W wyniku wniesionej przez skarżącego skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 8 maja 2012 r. sygn. akt II OSK 469/12 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiego Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu. W wyroku tym Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że Sąd I instancji wyszedł z błędnego założenia przyjmując, iż zaskarżony przepis uchwały Rady Miejskiej w S.Ś. nie prowadzi do naruszenia interesu prawnego skarżącego, bowiem skarżący nie legitymuje się, ani nawet nie twierdzi, że prowadzi działalność gospodarczą polegającą na magazynowaniu odpadów. Należy bowiem zauważyć, że kwestionowany przez skarżącego przepis § 3 ust. 1 uchwały w brzmieniu przyjętym przez Radę Miejską w S.Ś. uniemożliwi mu podjęcie działalności gospodarczej w tym zakresie. Jest to co prawda, jak zasadnie zauważył Sąd I instancji, zagrożenie potencjalne, niemniej jednak zważywszy na przepis art. 101 ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.jedn. Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.), należało wziąć pod uwagę, iż oddalenie skargi w tej sprawie uniemożliwi skarżącemu ponowne wniesienie skargi na ten przepis uchwały nawet wówczas, gdy podejmie on taką działalność gospodarczą. Przyjmując zatem, iż W.P. posiada interes prawny w zaskarżeniu § 3 ust. 1 uchwały Rady Miejskiej w S.Ś. w sprawie regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy S.Ś., należało zauważyć, iż z przepisu art. 4 ust. 1 i 2 ustawy dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t.jedn. Dz.U. z 2005 r. Nr 236, poz. 2008 ze zm.) nie wynika, by rada gminy została upoważniona do wydania generalnego zakazu magazynowania odpadów rozumianego jako element prowadzenia działalności gospodarczej. Kwestię tę reguluje przepis art. 63 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (t.jedn. Dz.U. z 2010 r. Nr 185, poz. 1243), który w ust. 1 stanowi, że magazynowanie odpadów może odbywać się na terenie, do którego posiadacz odpadów ma tytuł prawny. Skarżący zaś jest właścicielem gruntu stanowiącego w części nieużytki, które mógłby, i chce (jak wynika z jego oświadczenia), wykorzystać do prowadzenia działalności gospodarczej regulowanej przepisem art. 63 ustawy o odpadach. Z tych względów uznać należało za zasadne zarzuty skargi kasacyjnej. Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy Sąd I instancji będzie zatem zobowiązany do uwzględnienia powyższych uwag. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (jeżeli ustawy nie stanowią inaczej). W granicach tak określonych kompetencji, wojewódzki sąd administracyjny w toku podjętych czynności rozpoznawczych ocenia prawidłowość zastosowania w postępowaniu administracyjnym przepisów obowiązującego prawa materialnego i procesowego oraz trafność ich wykładni. Wykonywana przez sądy administracyjne kontrola administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 5 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm - zwanej dalej p.p.s.a.). Po myśli art. 147 § 1 tej ustawy, Sąd uwzględniając skargę na uchwałę stwierdza nieważność tej uchwały w całości lub w części albo stwierdza, że została wydana z naruszenie prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. W razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala na podstawie art. 151 przywołanej wyżej ustawy. Zgodnie z art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Oznacza to, że ocena prawna rozstrzygnięcia wiąże się przede wszystkim z dokonaną przez Sąd II instancji wykładnią prawa. Przez pojęcie "ocena prawna" rozumie się "wyjaśnienie (...) istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym wypadku w związku z rozpoznawaną sprawą" (W. Siedlecki, w D. Dobrzański i inni: Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz, Warszawa 1975, str. 637). A zatem, przepis ten należy tak rozumieć, że jeżeli sąd odwoławczy nie dokonał wykładni prawa w uzasadnieniu wyroku, to zawarte w nim stwierdzenia nie wiążą sądu I instancji, za wyjątkiem oczywiście wskazań co do dalszego postępowania. Należy podkreślić, że sąd nie jest związany oceną NSA co do stanu faktycznego sprawy, ocena ta nie jest bowiem wykładnią przepisów prawa. Pojęcie "wykładnia prawa" użyte w art. 190 p.p.s.a. NSA zaleca rozumieć wąsko jako ustalenie znaczenia przepisów prawa. Związanie sądu I instancji wykładnią dokonaną przez NSA nie obejmuje zatem kwestii będących jej przedmiotem, lecz wykraczających poza przesłanki pozytywnego lub negatywnego ustosunkowania się do podstaw kasacyjnych, poglądów prawnych wypowiedzianych na marginesie orzeczenia, a także ocen dotyczących stanu faktycznego sprawy (por. wyrok NSA z 4.09.2007 r., I FSK 1130/06, Lex nr 384165). Sąd orzekający w niniejszej sprawie uznaje za zbyt daleko odchodzący od przedstawianej wyżej interpretacji art. 190 p.p.s.a. pogląd wyrażony przez NSA w wyroku z 3/09.2008 r. (I OSK 1311/07, Lex nr 510043), że przez ocenę prawną, o której mowa w art. 190 p.p.s.a., należy rozumieć osąd o prawnej wartości sprawy, a ocena prawa może dotyczyć zarówno stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak i kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania takiej, a nie innej decyzji. Omawiany przepis art. 190 p.p.s.a. mówi bowiem o związaniu "wykładnią prawa" a nie "oceną prawną", co nie jest, jak już wspomniano wcześniej pojęciem tożsamym. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd poczynił nowe ustalenia faktyczne, które zostaną omówione w dalszej części niniejszego wyroku. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest uchwała podjęta w sprawie regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie gminy S.Ś., podjęta na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15, art. 7 ust. 1 pkt 3, art. 40 ust. 1 i art. 41 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. j. Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) oraz art. 4 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku gminy (Dz. U. z 2005 r., Nr 236, poz. 2008 ze zm.). Należy dodać, że skarżącym jest osoba fizyczna, która po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa uchwałą rady gminy, podjętą w sprawie z zakresu administracji publicznej, wniosła o jej wyeliminowanie z obrotu prawnego przez sąd, wskazując na naruszenie interesu prawnego strony poprzez podjęcie uchwały o kwestionowanej treści. Zdaniem sądu, przeprowadzona ponownie na skutek wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego kontrola uchwały rady gminy, pod kątem naruszenia interesu prawnego strony, takiego naruszenia nie wykazała. Artykuł 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym stanowi, że "Każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego". Prawo do wniesienia skargi do sądu przysługuje podmiotowi, który wykaże naruszenie przez zaskarżoną uchwałę własnego interesu prawnego lub uprawnienia, a zatem w przypadku gdy zaskarżona uchwała godzi w sferę prawną podmiotu przez wywołanie negatywnych następstw prawnych, np. przez zniesienie, ograniczenie, czy też uniemożliwienie realizacji jego uprawnienia lub interesu prawnego. Naruszenie zatem interesu prawnego lub uprawnienia to naruszenie przysługującej podmiotowi z mocy prawa ochrony. Podstawą do wyprowadzenia tej ochrony są przepisy prawa materialnego, które regulują treść działania organów administracji publicznej, na mocy których kształtowane są uprawnienia lub obowiązki jednostki. Przepisy prawa procesowego stanowią podstawę do wyprowadzenia interesu prawnego lub uprawnienia tylko w razie gdy występuje bezpośredni związek z autorytatywną konkretyzacją uprawnienia lub obowiązku (wyrok NSA z 19.06.2012 r., II OSK 790/12, Lex nr 1212683). Wymienione przepisy nie precyzują, czym jest wspomniany interes prawny. Brak również definicji interesu prawnego w przepisie art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270). W orzecznictwie i doktrynie ugruntowany jest jednak pogląd, że interes prawny winien być rozumiany jako zobiektywizowana, czyli realnie istniejąca potrzeba ochrony prawnej (wyrok NSA z dnia 26 października 1999 r., sygn. akt IV SA 1693/97 - Lex nr 48702). Stwierdzenie tego interesu sprowadza się do ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym między powszechnie obowiązującą normą prawa materialnego (niekoniecznie administracyjnego), a sytuacją prawną konkretnego podmiotu, polegającą na tym, że akt stosowania normy materialnoprawnej może mieć wpływ na sytuację prawną tego podmiotu (wyrok NSA z dnia 14 kwietnia 2000 r., sygn. akt III SA 1876/99 - Lex nr 47938). Podkreśla się przy tym, że jest to interes o charakterze osobistym przez to, że jest własny, zindywidualizowany i konkretny (wyrok NSA z dnia 4 września 2010 r sygn. akt II SA 1410/01 - Lex nr 53376). Naruszenie tego interesu musi zatem wynikać ze skarżonego właśnie aktu. Dopiero jeśli skarżący wykazałby, że jego interes prawny został naruszony – Sąd przystępuje do następnego etapu kontroli, tj. legalności samej uchwały. Poza tym należy stwierdzić, że samo hipotetyczne, potencjonalne zagrożenie naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia opartego na prawie w związku z pozostawaniem w obrocie prawnym innego aktu prawa miejscowego nie stwarza legitymacji skargowej na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym oraz art. 87 ust. 1 ustawy o samorządzie powiatowym. Wskazać więc trzeba, że samo kwestionowanie legalności uchwały nie stanowi o naruszeniu interesu prawnego lub uprawnienia (por. wyrok NSA z dnia 7 kwietnia 2011 r., sygn. akt II OSK 2534/10 - Lex nr 992527). Aczkolwiek pogląd ten, z którym należy się zgodzić, Naczelny Sąd Administracyjny wypowiedział w sprawie dotyczącej aktu prawa miejscowego jakim jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, to jednak stanowisko i argumentację odnieść należy również do skarżonej w niniejszej sprawie uchwały (por. wyrok WSA w Gliwicach z 22.03.2012 r., II SA/Gl 65/12, Lex nr 1138432). Należy zgodzić się ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w niniejszej sprawie, że przepis art. 101 ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym pozbawia skarżącego uprawnienia do zaskarżenia do sądu uchwały organu gminy, jeżeli w sprawie orzekał już sąd administracyjny i skargę oddalił, to jednak nie może to świadczyć samo przez się o naruszeniu interesu prawnego lub uprawnienia takiego skarżącego tylko z tego powodu. Ta ostatnia konstatacja jest konieczna, albowiem w wyroku kasacyjnym wytknięto Sądowi I instancji, że nie wziął pod uwagę tej okoliczności, a w każdym razie jej nie rozważył, co rzecz jasna nie jest jeszcze wykładnią prawa w rozumieniu przedstawionym w niniejszym wyroku wcześniej. Dokonując ponownie oceny naruszenia interesu prawnego skarżącego przez skarżoną uchwałę, po uzupełnieniu wypisów z rejestru gruntów skarżącego, Sąd w niniejszym składzie przyjął, co nie zostało zakwestionowane przez Naczelny Sąd Administracyjny w omawianym wyroku z 8 maja 2012 r. sygn. akt II OSK 469/12, że definicję gospodarstwa rolnego zawiera art. 553 kc, stanowiąc, że za gospodarstwo rolne uważa się grunty rolne wraz z gruntami leśnymi, budynkami lub ich częściami, urządzeniami i inwentarzem, jeżeli stanowią lub mogą stanowić zorganizowaną całość gospodarczą, oraz prawami związanymi z prowadzeniem gospodarstwa rolnego. Przytoczna definicja wskazuje wprost, że posiadanie tytułu prawnego do gospodarstwa rolnego nie daje uprawnienia dla właściciela do magazynowania na jego terenie odpadów. Podmiot mający tytuł prawny do gospodarstwa rolnego może pobierać pożytki z tego gospodarstwa, ale pożytki te ograniczają się do tych, które są wynikiem prawidłowo prowadzonej gospodarki rolnej. Uchwała nie narusza uprawnień skarżącego jako współwłaściciela nieruchomości, bowiem według art. 140 k.c. w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, w szczególności może pobierać pożytki i inne dochody z rzeczy. W tych samych granicach może rozporządzać rzeczą. W przypadku skarżącego, zgodnie z ustawą i przywołaną definicją, posiada on prawo do pobierania pożytków i dochodów, jakie przynosi gospodarstwo rolne. Także i w uprawnieniu ukonstytuowanym art. 140 kc. nie mieści się magazynowanie odpadów. W myśl ustawy o odpadach (art. 63) magazynowanie odpadów jest to czasowe przetrzymywanie lub gromadzenie odpadów przed ich transportem odzyskiem lub unieszkodliwieniem. Na magazynowanie odpadów nie jest wymagane odrębne zezwolenie. Jednakże pkt 6 przywołanego artykułu wskazuje, że określenie miejsca i sposobu magazynowania odpadów następuje w: 1) pozwoleniu zintegrowanym, o którym mowa w przepisach o ochronie środowiska; 2) pozwoleniu na wytwarzanie odpadów, o którym mowa w art. 17 ust. 2; 3) decyzji zatwierdzającej program gospodarki odpadami niebezpiecznymi, o której mowa w art. 17 ust. 1 pkt 1; 4) informacji o wytwarzanych odpadach oraz o sposobach gospodarowania wytworzonymi odpadami, o której mowa w art. 17 ust. 1 pkt 2; 5) zezwoleniu na prowadzenie odzysku lub unieszkodliwiania odpadów, o którym mowa w art. 26 ust. 1; 6) zezwoleniu na prowadzenie działalności w zakresie zbierania lub transportu odpadów, o którym mowa w art. 28 ust. 1; 7) zgłoszeniu do rejestru, o którym mowa w art. 33 ust. 5. Przytoczone unormowania ustawowe wskazują jednoznacznie, czego sąd kasacyjny nie zakwestionował, że pojęcie "magazynowania odpadów" wiąże się ściśle i wyłącznie z prowadzeniem działalności gospodarczej w zakresie odzysku, unieszkodliwiania, zbierania lub transport odpadów. Skarżący nawet nie twierdzi, że prowadzi działalność gospodarczą w zakresie wyliczenia ujętego w poprzednim zdaniu, dlatego nie sposób przyjąć, aby (wbrew twierdzeniom skargi) uchwała naruszała interes prawny skarżącego, rozumiany jako naruszenie konkretnego przepisu prawa materialnego. Tego rodzaju wniosek jest uprawniony tym bardziej, że skarżący powołał się przed Naczelnym Sądem Administracyjnym na posiadanie gruntów stanowiących w części nieużytki, które mógłby i chce w przyszłości wykorzystać do prowadzenia działalności gospodarczej regulowanej przepisem art. 63 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach i co przyjął Sąd II instancji jako ustalony stan faktyczny. Tymczasem okazało się, że skarżący (co sam określił na mapie przy piśmie z dnia 23 lipca 2012 r., k. 114-115) chciałby wykonywać planowaną działalność, na gruntach rolnych zabudowanych i pastwiskach (działka nr 22/5-B-PsV – k. 115 akt); skarżący posiada wprawdzie części gruntów stanowiących nieużytki (działki nr 79/2 i 22/7), jednakże leżą one na terenach objętych obszarem Natura 2000 i na terenie Ś. Parku Krajobrazowego, do których obowiązują szczególne uregulowania prawne. I tak na terenie parku krajobrazowego obowiązują zakazy wykonywania działalności, które mają na celu ochronę tych obszarów, a które zawarte są w art. 17 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. Nr 92, poz. 880 z późn. zm.) oraz w Rozporządzeniu Nr 6 Wojewody D. z dnia 27 lutego 2008 r. w sprawie Ś. Parku Krajobrazowego (Dziennik Urzędowy Województwa D. Nr 63, poz. 809). Natomiast obszary Natura 2000 podlegają ochronie przewidzianej w art. 29-33 i nast. przywołanej wyżej ustawy o ochronie przyrody. Te nowe ustalenia Sądu pozwalają tym bardziej stwierdzić brak po stronie skarżącego naruszenia jego interesu prawnego skarżoną uchwałą. Należy nadto odnotować, że w chwili wydawania wyroku w niniejszej sprawie, skarżona uchwała obowiązywała, aczkolwiek w dniu 26 listopada 2012 r. Rada Miejska w S.Ś. wydała uchwałę Nr [...] w sprawie wprowadzenia Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy S.Ś.. W § 23 uchwalono utratę mocy skarżonej uchwały. Według § 24 nowa uchwała wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia jej ogłoszenia w dzienniku urzędowym. Jednakże treść tej uchwały, tak jak legalność treści zaskarżonej uchwały, nie były przedmiotem rozważań Sądu. Z tych też powodów skargę należało oddalić na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.