II SA/Wr 555/19

Dnia 21 stycznia 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alicja Palus (spr.) Sędzia NSA Halina Filipowicz - Kremis Sędzia WSA Władysław Kulon Protokolant: specjalista Marta Klimczak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 21 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi R. K. i L. K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we [...] z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki ogrodu zimowego (oranżerii) z podcieniem wykonanego jako rozbudowa hotelu I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; II. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we [...] na rzecz skarżących kwotę 980 zł (słownie: dziewięćset osiemdziesiąt) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] marca 2019 r. Nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...], działając na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 1186) oraz art. 104 kodeksu postępowania administracyjnego, nakazał L. K. i R. K. rozbiórkę ogrodu zimowego (oranżerii) z podcieniem, wybudowanego jako zabudowa hotelu w [...] przy ul. [...][...] na działce nr [...]. Decyzja wydana została po wcześniejszym dwukrotnym uchyleniu przez organ odwoławczy decyzji pierwszoinstancyjnych podjętych w tej sprawie w dniu [...] sierpnia 2017 r. (Nr [...]) i w dniu [...] kwietnia 2018 r. (Nr [...]) – odpowiednio – decyzjami z dnia [...] stycznia 2018 r. (Nr [...]) i z dnia [...] listopada 2018 r. (Nr [...]). Orzekając kasacyjnie w rozpoznawanej sprawie z jednoczesnym przekazaniem jej do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazywał na konieczność uzupełnienia materiału dowodowego poprzez ustalenie w sposób jednoznaczny rodzaju robót budowlanych, wykonanych na terenie nieruchomości przy ul. [...][...] w [...], podkreślając przy tym, że prawidłowa kwalifikacja robót budowlanych umożliwia prawidłowy wybór przepisów prawa, które powinny być zastosowane w sprawie. Uzasadniając opisaną na wstępie decyzję Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] wyjaśnił, że w toku prowadzonego w sprawie postępowania wyjaśniającego, w tym czterokrotnych oględzin nieruchomości dokonanych w dniach: [...] lutego 2017 r., [...] marca 2017 r., [...] lutego 2018 r. i [...] stycznia 2019 r. ustalono, że na przedmiotowej nieruchomości znajduje się pomieszczenie ogrodu zimowego o wymiarach 3,40 x 4,65 x 3,30 z podcieniem o wymiarach 2,70 x 3,40 x 3,30 m. Jest to konstrukcja drewniana, oszklona, a do powstałego pomieszczenia prowadzą drzwi z budynku hotelowego. Pomieszczenie zlokalizowane jest w odległości mniejszej niż 3 m od granicy działki. Podczas oględzin przeprowadzonych w dniu [...] lutego 2018 r., uczestniczący w nich inwestor – R. K. oświadczył, że przedmiotowe pomieszczenie jest używane przez gości hotelowych i turystów jako oranżeria (ogród zimowy) i zostało wybudowane w październiku 2016 r. bez pozwolenia na budowę lub zgłoszenia. Ponadto – jak wskazał powiatowy organ nadzoru budowlanego w uzasadnieniu – po dokonaniu analizy zapisów obowiązującego na terenie zainwestowania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, uchwalonego dla terenów w rejonie ulicy [...] i ulicy [...] w [...] uchwałą Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. Nr [...], uznał, że zrealizowana przez inwestorów rozbudowa nie może być przedmiotem legalizacji, gdyż w zakresie pochylenia dachu, jest niezgodna z opisanym powyżej obowiązującym aktem planistycznym, bowiem wymaga on dachów stromych o nachyleniu połaci 35-47 stopni, a dach nad przedmiotowym obiektem (rozbudową) na ok. 3 stopni. W ocenie organu orzekającego legalizację tego obiektu uniemożliwi również usytuowanie go z naruszeniem normy odległościowej od granicy działki określonej w § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz.U. z 2015 r. poz. 1422 z późn. zm.), tj. w odległości 1,6m a nie w odległości wymaganej przepisami techniczno-budowlanymi czyli 4m. W zakończeniu uzasadnienia Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] zwrócił uwagę, że nawet gdyby – jak twierdzą inwestorzy – przedmiotowy obiekt powstał poprzez nadbudowę tarasu, to mimo wybudowania jego ściany jako szklonej, odległość tej ściany od granicy działki powinna być zgodna z wymaganą w przepisie § 12 ust. 1 pkt 1 powołanego powyżej rozporządzenia. Dodatkowo organ wskazał, że w dniu oględzin przedmiotowe pomieszczenie użytkowano jako oranżerię, co nie wyklucza "jego użytkowania kilka dni później jako np. czytelni czy innego pomieszczenia do wypoczynku – inwestor może to zmienić i jest to dalej funkcja hotelowa", a przepis art. 48 ustawy – Prawo budowlane nie uzależnia nakazu rozbiórki od sposobu użytkowania samowoli budowlanej. Opisana powyżej decyzja została w toku instancyjnym zaskarżona przez L. i R. K., reprezentowanych przez pełnomocnika. W odwołaniu pełnomocnik inwestorów wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i – alternatywnie – umorzenie postępowania albo przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia w celu uzupełnienia materiału dowodowego. Po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] czerwca 2019 r. Nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ podał, że postępowanie w tej sprawie zostało przeprowadzone w związku z przekazanym Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w [...] w dniu [...] stycznia 2017 r. (elektronicznie) pismem, dotyczącym dobudowy do budynku hotelowego [...] przy ul. [...][...] w [...] obiektu drewnianego lub z płyty OSB, który został usytuowany bez zachowania należytej odległości od budynku hotelowego [...] przy ul. [...][...] w [...]. Następnie organ odwoławczy przedstawił w uzasadnieniu szczegółowy opis dotychczasowego przebiegu postępowania prowadzonego w rozpoznawanej sprawie przez organy nadzoru budowlanego właściwe w sprawie, uwzględniając w nim wszystkie podjęte przez te organy czynności orzecznicze. W dalszej części uzasadnienia [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wyjaśnił, że zgodnie z zasadą przyjętą w art. 28 ustawy – Prawo budowlane rozpoczęcie robót budowlanych powinno być – co do zasady – poprzedzone uzyskaniem pozwolenia na budowę z zastrzeżeniem art. 29-31 tej ustawy, które określają wyjątki od ogólnej zasady, wskazując budowy i roboty budowlane, których wykonanie nie wymaga pozwolenia na budowę, a jedynie w ustawowo wskazanych przypadkach wymaga dokonania zgłoszenia do właściwego organu. W ocenie organu odwoławczego zrealizowana przez L. i R. K. rozbudowa obiektu hotelowego przy ul. [...][...] w [...] nie należy do wyjątków, o których mowa w art. 29-31 powoływanej ustawy i wymagała uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Inwestorzy takim dokumentem nie dysponowali, a to oznacza, że wykonali przedmiotową rozbudowę w warunkach samowoli budowlanej. Organ odwoławczy uznał ponadto, że w przedmiotowej sprawie należy się zgodzić z kwalifikacją charakteru robót budowlanych dokonaną przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...], bowiem doszło do rozbudowy obiektu budowlanego - budynku hotelowego przez dobudowanie do niego nowego elementu w postaci ogrodu zimowego (oranżerii) z podcieniem, związanego funkcjonalnie z tym budynkiem (ogród zimowy jest powiązany funkcjonalnie z budynkiem hotelu poprzez drzwi, które łączą go z zespołem sauny, ogród zimowy posiada również drzwi prowadzące do podcienia i przestrzeni zewnętrznej). Niewątpliwie tego typu inwestycja jest objęta obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Zgodnie bowiem z treścią art. 3 pkt 6 ustawy – Prawo budowlane, budową jest wykonanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowa, rozbudowa, nadbudowa obiektu budowlanego. Organ odwoławczy wyjaśnił przy tym, że wobec braku definicji pojęcia "rozbudowa" w języku prawnym oraz niewypracowania jak dotychczas w pełni jednolitego rozumienia tego pojęcia w języku judykatury i doktryny zasadnym jest uwzględnienie znaczenia tego pojęcia w języku polskim. Przez "rozbudowę" należy rozumieć zmianę bryły budynku i jego granic przestrzennych, również jego powiększenie o nowe pomieszczenia, które stanowią część obiektu budowlanego. Wskazał też, że przepisy prawa budowlanego nie określają legalnej definicji "przydomowego ganku czy też oranżerii (ogrodu zimowego)", jednakże wykładnia językowa i celowościowa prowadzi do wniosku, iż określenie "przydomowy" odnosi się do budynku mieszkalnego. Kwestia charakteru budynku, którego dotyczy ten przepis nie budzi wątpliwości w orzecznictwie wojewódzkich sądów administracyjnych, jak i Naczelnego Sądu Administracyjnego. Organ odwoławczy w pełni podziela pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 lipca 2010 r., w sprawie o sygn. II OSK 1033/09 (CBOSA), w którym zdefiniowano przymiotnik "przydomowy" wskazując, iż "warunkiem uznania za indywidualną przydomową oczyszczalnię ścieków, jest nie tylko określona w tym przepisie maksymalna wydajność (do 7,50 m3 na dobę), ale i jej charakter określony jako "przydomowy" tj. znajdujący się w pobliżu indywidualnego domu (miejsca) przeznaczonego do zamieszkiwania osób". "Przydomowy ganek i oranżeria (ogród zimowy)" mają znajdować się przy budynkach z przeznaczeniem na stały pobyt ludzi, czyli budynkach mieszkalnych. Wzmiankowany przepis nie obejmuje natomiast innych budynków, jak w tym przypadku hotelu, który nie jest domem (miejscem) przeznaczonym do stałego zamieszkiwania osób tylko budynkiem służącym do czasowego pobytu turystów. Wobec powyższego organ odwoławczy nie podzielił stanowiska pełnomocnika skarżących, jakoby przedmiotowy ogród zimowy (oranżeria) stanowił przydomową suwerenną konstrukcję, nie wymagającą pozwolenia na budowę. Nawet gdyby przyjąć za prawidłową, przyjętą w odwołaniu kwalifikację rzeczonego obiektu, to wbrew przekonaniu pełnomocnika skarżących, rzeczona inwestycja stanowiłaby w dalszym ciągu samowolę budowlaną. Ponadto w ocenie organu odwoławczego Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] w sposób prawidłowy ustalił, iż dla tego rodzaju budowy wymagane jest uzyskanie przez inwestora decyzji o pozwoleniu na budowę. W niniejszej sprawie zachodziły zatem podstawy do przeprowadzenia postępowania w trybie art. 48 ustawy – Prawo budowlane, który określa postępowanie organu nadzoru budowlanego w celu doprowadzenia wykonanych samowolnie robót do stanu zgodnego z prawem. Z brzmienia tego przepisu wynika, iż ewentualny nakaz rozbiórki zostaje poprzedzony postępowaniem mającym na celu ustalenie istnienia możliwości doprowadzenia obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem. Nakaz rozbiórki obiektu może być jednak orzeczony dopiero wówczas, gdy okaże się, że nie ma prawnych możliwości jego legalizacji. Spełnienie zaś wskazanych przesłanek art. 48 ust. 2 ustawy Prawo budowlane powoduje, że organ nadzoru budowlanego powinien, w drodze postanowienia skierowanego do inwestora, rozpocząć procedurę legalizacyjną. Organ odwoławczy wyjaśnił następnie, że w związku z powyższym stwierdzić należy, iż przewidziana w art. 48 ust. 2 ustawy – Prawo budowlane legalizacja obiektu budowlanego jest niedopuszczalna m.in. w przypadku niezgodności budowy z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z czynności wyjaśniających Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] wynika, iż wykonana rozbudowa hotelu przy ul. [...][...] w [...] jest niezgodna z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów w rejonie ul. [...] i ul. [...] w [...], zatwierdzonego Uchwałą Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...]. Działka nr [...] obręb [...] oznaczona jest na rysunku planu w dużej części symbolem MP.3 - tereny zabudowy pensjonatowej oraz w małej części symbolem Z.1 - tereny zieleni nieurządzonej. Wśród zasad kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenów w odniesieniu do geometrii dachów wskazano, iż mają to być dachy - strome, symetryczne, dwu- lub wielospadowe w tym mansardowe, zamknięte szczytami, o kącie nachylenia połaci zawartym w zakresie 35-47 stopni, a w przypadku dachów mansardowych 35-75 stopni. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] ustalił, iż dach przedmiotowej rozbudowy ma około 3 stopnie. W tych okolicznościach w ocenie organu odwoławczego, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] prawidłowo uznał, iż przywołany powyżej miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, uniemożliwia wdrożenie procedury legalizacyjnej, w związku z czym przedmiotowa rozbudowa hotelu przy ul. [...][...] w [...] podlega rozbiórce. Ponadto organ orzekający wskazał, iż w orzecznictwie prezentowany jest pogląd, zgodnie z którym ogród zimowy, ze względu na rozwiązania konstrukcyjno-architektoniczne i funkcjonalne, powinien być traktowany jako obiekt budowlany, co do którego ma zastosowanie wymóg zgodności z przepisami techniczno- budowlanymi, (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 22 lutego 2007 r., sygn. akt II SA/Sz 1021/06 i wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 kwietnia 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 2849/12, CBOSA). Zdaniem organu odwoławczego z tych względów należy, podzielić stanowisko Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...], uznającego że skoro odległość przedmiotowej rozbudowy od granicy z sąsiednią działką nr [...] wynosi 1,6 m., to zrealizowana inwestycja na dzień wydania zaskarżonej decyzji narusza przepisy § 12 powołanego wyżej rozporządzenia. Zgodnie z przepisem § 1 tego rozporządzenia, ustala ono warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i związane z nimi urządzenia, ich usytuowanie na działce budowlanej oraz zagospodarowanie działek przeznaczonych pod zabudowę, zapewniające spełnienie wymagań art. 5 i 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane. W myśl § 2 rozporządzenia Ml przepisy rozporządzenia stosuje się również przy projektowaniu, budowie i przebudowie oraz przy zmianie sposobu użytkowania budynków oraz budowli nadziemnych i podziemnych spełniających funkcje użytkowe budynków, a także do związanych z nimi urządzeń budowlanych. Stąd też wymogi zawarte w § 12 ust. 1 powoływanego rozporządzenia miały zastosowanie w niniejszej sprawie. Przepis z § 12 ust. 1 powoływanego aktu wskazuje, że budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż: 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy i 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. Równocześnie ust. 2 powyższego paragrafu dopuszcza sytuowanie budynku w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Oznacza to, że o ile zasadą jest, że na działkach, sytuowanych w granicach z inną działką budowlaną możliwe jest lokalizowanie obiektów w odległościach określonych w § 12 ust. 1 rozporządzenia, to jednak gmina może zezwolić na lokalizację budynku w odległości mniejszej, w drodze planu miejscowego lub decyzji o warunkach zabudowy. Z taką sytuacją nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Odnosząc się do zgłoszonego w odwołaniu wniosku o zawieszenie niniejszego postępowania do czasu ostatecznego zakończenia wszczętego przez Burmistrza [...] postępowania rozgraniczeniowego pomiędzy nieruchomością położoną w [...] przy ul. [...][...] stanowiącą działkę nr [...] obręb [...] a nieruchomością położoną w [...] przy ul. [...][...] stanowiącą działkę nr [...] obręb [...] organ odwoławczy stwierdził, iż jest to niecelowe ze względu na ewidentny brak możliwości legalizacji spornej inwestycji z uwagi na naruszenie przepisów miejscowych. Prawidłowość decyzji wydanej w postępowaniu odwoławczym zakwestionowali L. i R. K. skargą skierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. W petitum skargi działająca imieniem skarżących pełnomocnik wniosła: o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji jako naruszających prawo w całości i umorzenie postępowania; o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na postawie art. 61 § 3 powołanej wcześniej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; o zawieszenie postępowania do czasu zakończenia postępowania o rozgraniczenie nieruchomości oraz o zwrot kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, i ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Przedstawiając powyższe zarzuty pełnomocnik skarżących zarzuciła zaskarżonej decyzji: • Błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia, poprzez sklasyfikowanie ogrodu zimowego znajdującego się na terenie działki nr [...], obręb [...], położonej przy ul. [...][...] w [...] jako rozbudowę hotelu • Błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia, poprzez nie przyjęcie, że konstrukcja znajdującego się na terenie działki nr [...], obręb [...], położonej przy ul. [...][...] w [...] stanowi ogród zimowy w rozumieniu art. 29 ust. 1 pkt. 2 prawa budowlanego. • Naruszenie przepisów prawa art. 29 ust. 1 pkt 2 prawa budowalnego poprzez błędną wykładnię, a w konsekwencji jego niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że konstrukcja oranżerii ( ogrodu zimowego) znajdująca się przy głównym budynku hotelowym od strony północnej na terenie działki nr [...], obręb [...], położonej przy ul. [...][...] w [...] stanowi rozbudowę budynku hotelowego. • Naruszenia art. 49 b prawa budowlanego, poprzez błędną jego wykładnię, a w konsekwencji jego niewłaściwe zastosowanie polegająca, na jego niezastosowaniu w niniejszej sprawie. • Naruszenie §12 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie nie ma zastosowania. • Naruszenie art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 KPA poprzez błędną ocenę zebranego materiału dowodowego. • Naruszenie art. 97 kpa poprzez niedokonanie zawieszenia niniejszego postępowania. W uzasadnieniu skargi przedstawiona została szczegółowa argumentacja, stanowiąca rozwinięcie zarzutów sformułowanych w jej petitum. Pełnomocnik skarżących wskazała w nim przede wszystkim na nieprawidłową kwalifikację obiektu zrealizowanego przez skarżących i w konsekwencji nieuzasadnione zarzucanie im samowolnych działań inwestorskich, stwierdzając że wykonany obiekt objęty jest regulacją art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy – Prawo budowlane. Ponadto – zdaniem pełnomocnik – w rozpatrywanej sprawie nie dokonano rozbudowy obiektu hotelowego, a organy nie podały żadnych elementów wskazujących, że jest to rozbudowa hotelu. Jedynym elementem, którym się posłużył są drzwi wejściowe, ale przedmiotowy ogród zimowy nie jest w żaden sposób powiązany z budynkiem, jako jedna całość. Nie ma wspólnej podłogi, możliwość otwierania drzwi prowadzących do budynku jest tylko po stronie budynku, nie można ich otworzyć ze strony ogrodu zimowego. Ponadto znajduje się roleta zewnętrzna oddzielająca ogród zimowy od budynku hotelu. W tym zakresie odwołujący nie dokonali przebudowy budynku, co prowadziłoby do zmiany przeznaczenia ogrodu zimowego. Budynek hotelu także ma odrębną konstrukcję. Ściana Hotelu do której przylega ogród zimowy nie jest otynkowana. Organ nie wskazał w swojej decyzji na żaden element potwierdzający rozbudowę hotelu. W ocenie pełnomocnika wobec powyższych spostrzeżeń w sprawie nie ma zastosowania art. 48 ust. 1 pkt. 1 prawa budowlanego, który stosuje się do obiektów jakie wymagają pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu pełnomocnik skarżących wskazała również, że zgodnie z § 12 ust. 2 powoływanego wcześniej rozporządzenia sytuowanie budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli plan miejscowy przewiduje taką możliwość. Organ w swojej decyzji wskazał, że posadowienie oranżerii zgodnie jest z przepisami o planowaniu przestrzennym. W przedmiotowej sprawie nie mówimy o otworach okiennych a część ściany oranżerii od strony granicy z nieruchomością, jest wykonana z szyby nieprzezroczystej i nie ma możliwości jej otwierania. Nie można więc tego oszklenia traktować jako otworów okiennych. Okoliczności tych organ w toku postępowania nie ustalał. Mimo tego organ w swojej decyzji pisze, że znajdują się w oranżerii otwory okienne, mimo, iż uznaje, że przedmiotowa budowla jest ogrodem zimowym. Organ więc sam sobie przeczy w swoich twierdzeniach. Mamy więc do czynienia z ogrodem zimowym, czy otworami okiennymi. W swojej decyzji organy wskazały, że przedmiotowa oranżeria posiada okna i powinna być położona w odległości 4 metrów od granicy. Organy nie przeanalizowały zarzutów przedstawionych przez odwołujących wskazujących na okoliczność, że nie są to okna i nie można do nich stosować przepisów o których mówi organ. Ponadto zarzuciła, że nie można zgodzić się z argumentami podanymi przez organ dotyczącymi niezgodności pochylenia dachu z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego ogrodu zimowego. Uzasadniając skargę pełnomocnik skarżących odwołała się również do stanowiska prezentowanego przez wojewódzkie sądy administracyjne w odniesieniu do regulacji zawartej w art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy – Prawo budowlane oraz w § 12 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W zakończeniu uzasadnienia zwróciła uwagę na postępowanie o rozgraniczenie nieruchomości prowadzone przez Burmistrza [...] pod wskazaną sygnaturą. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, nie znajdując podstaw do uchylenia zaskarżonego orzeczenia i odwołał się do argumentacji przedstawionej w jego uzasadnieniu. Wraz z odpowiedzią na skargę doręczone zostało Sądowi postanowienie tego organu z dnia [...] sierpnia 2019 r. orzekające o odmowie wstrzymania zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia [...] września 2019 r. pełnomocnik skarżących podtrzymała wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej na podstawie art. 61 § 3 powoływanej wcześniej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Postanowieniami wydanymi w dniu 18 października 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odmówił zawieszenia postępowania oraz wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji. Na rozprawie wyznaczonej na dzień 21 stycznia 2020 r. pełnomocnik skarżących oświadczyła, że podtrzymuje stanowisko przedstawione w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekając w sprawie uwzględnił następujące okoliczności faktyczne i prawne: Stosownie do art. 184 (in limine) Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej Naczelny Sąd Administracyjny oraz inne sądy administracyjne sprawują w zakresie określonym w ustawie kontrolę działalności administracji publicznej. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych oznaczonych konstytucyjnie jako inne sądy administracyjne, określone zostały m.in. treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302) i polegają na kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem tj. kontroli zaskarżonego aktu z przepisami procedury administracyjnej, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Stwierdzenie, że zaskarżona decyzja (postanowienie albo inny akt) została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji (postanowienia albo innego aktu) na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Ponadto - zgodnie z treścią art. 134 § 1 wskazanej ustawy - sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, a stosownie do art. 135 powołanej powyżej ustawy procesowej, Sąd może stosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, Sąd skargę oddala - odpowiednio - w całości lub części (art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Dokonując w rozpoznawanej sprawie kontroli zaskarżonej decyzji z uwzględnieniem wskazanego wcześniej kryterium legalności Sąd uznał, że decyzja ta oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji naruszają prawo w sposób, który obliguje Sąd do ich wyeliminowania z obrotu prawnego. Materialnoprawną podstawą orzekania w rozpoznawanej sprawie przez organy właściwe instancyjnie stanowiły przepisy powoływanej powyżej ustawy – Prawo budowlane. Należy ona do sfery prawa administracyjnego, a jej realizowanie powierzono organom administracji publicznej, określonym w tej ustawie, które uprawnione są do prowadzenia postępowania i załatwienia sprawy w sposób uregulowany w kodeksie postępowania administracyjnego. Każda ingerencja w sferę prawną podmiotu przez organ właściwy w sprawie może odbywać się wyłącznie na podstawie konkretnych przepisów prawa materialnego odpowiedniej rangi, do stosowania których uprawniony jest organ prowadzący postępowanie i posiadający kompetencję orzeczniczą (decyzyjną). Wymaga tego zasada praworządności zawarta w art. 6 kpa i gwarantowana art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Dla prawidłowego zastosowania w danej indywidualnej sprawie przepisu prawa materialnego niezbędne jest poprzedzenie tej czynności postępowaniem wyjaśniającym przeprowadzonym z uwzględnieniem zasad zawartych w art. 7 kpa. W przepisie tym ustawodawca postanowił, że w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują – z urzędu lub na wniosek stron – wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. W rozpoznawanej sprawie organy nadzoru budowlanego powołując się na przepis art. 48 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane nakazały L. i R. K. rozbiórkę ogrodu zimowego (oranżerii) z podcieniem wykonanego jako rozbudowa hotelu przy ul. [...][...] w [...]. W ocenie Sądu w składzie orzekającym w sprawie organy właściwe instancyjnie prawidłowo przyjęły – uwzględniając nomenklaturę ustawową, że rezultatem wykonanych przez skarżących przedmiotowych robót budowlanych jest rozbudowa budynku hotelowego przy ul. [...] w [...]. Sąd nie kwestionuje przy tym konieczności wyjaśnienia tego pojęcia przy wykorzystaniu jego znaczenia przyjętego w języku polskim, wobec braku definicji legalnej. Uznaje jednak, że w świetle zebranego w sprawie materiału wątpliwości budzi kwalifikacja obiektu, poprzez realizowanie którego nastąpiła rozbudowa budynku hotelowego, powyżej opisywanego. Organy orzekające określają ten obiekt jako oranżerię (ogród zimowy), wykluczając jednocześnie możliwość zastosowania do tego obiektu przepisu art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo budowlane, a w konsekwencji procedury określonej w art. 49b tej ustawy, jako obiektu, który nie odpowiada określeniu ustawowemu "przydomowy". Należy zatem zwrócić uwagę, że w orzecznictwie sądów administracyjnych stwierdzono, że: "Oranżeria to ogrzewany budynek z dużymi oknami lub o oszklonym dachu i ścianach, w którym przechowuje się albo hoduje rośliny ozdobne. Ogród zimowy oznacza natomiast rodzaj oranżerii, oszklone pomieszczenie, w którym hoduje się rośliny. Przyjmuje się, że ogrody zimowe mogą być - przy zastosowaniu nowych technologii - sytuowane bezpośrednio na gruncie, ale mogą też stanowić zabudowę wszelkiego rodzaju tarasów. Istotne jest zwrócenie uwagi na różną kwalifikację robót budowlanych polegających na zabudowie tarasu w zależności od rzeczywistej funkcji powstałego obiektu oraz jego cech konstrukcyjnych. W szczególności w okolicznościach konkretnych spraw ogrody zimowe powstałe wskutek przebudowy tarasu traktowane są jako części budynku stanowiące całość techniczno - użytkową i zwiększające kubaturę obiektu. W każdej sprawie należy dokonać indywidualnej oceny, czy dany obiekt jest oranżerią, czy posiada inny charakter. Decyduje o tym funkcja, jaką dane pomieszczenie pełni, jego konstrukcja." (np. wyroki: Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 marca 2019 r., sygn. akt II OSK 1225/17, Lex nr 2656/79; Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 8 lutego 2018 r., sygn. akt II SA/Po 1001/17 Lex nr 2453351; Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 13 lutego 2019 r., sygn. akt II SA/Gl 954/18, Lex nr 2635499). Zdaniem Sądu orzekającego w sprawie organy nadzoru budowlanego niewłaściwie interpretują pojęcie "przydomowe", wprowadzone przez ustawodawcę w przepisie art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy – Prawo budowlane, odwołując się przy tym do tego określenia użytego w odniesieniu do oczyszczalni ścieków o określonej ustawowo wydajności dobowej i przywołanego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego. W uznaniu Sądu w przypadku oczyszczalni ścieków określenie "przydomowa" stanowi dodatkowe wyjaśnienie, czy też oznaczenie rodzaju tej budowli, wynikające z parametru technicznego dotyczącego wydajności dobowej. Ten parametr ogranicza możliwość wykorzystania instalacji do określonego rodzaju obiektów, a raczej sposobu ich użytkowania. Natomiast inne – zdaniem Sądu były intencje ustawodawcy przy wprowadzaniu określenia "przydomowy" w przepisie art. 29 ust. 1 pkt 2 powoływanej ustawy, które należy rozumieć jako "przybudynkowy", czyli towarzyszący innemu budynkowi, czy współistniejący z nim na tej samej działce, niezależnie od funkcji budynku. Ponadto istotne jest, że organy orzekające uznając, że przedmiotowy obiekt, kwalifikowany jako oranżeria (ogród zimowy) z podcieniem, został zrealizowany w warunkach samowoli budowlanej nie odniosły się do treści włączonego do akt sprawy projektu budowlanego, zatwierdzonego decyzją Starosty [...] z dnia [...] lipca 2012 r. Nr [...] z jednoczesnym udzieleniem pozwolenia na budowę, na podstawie której wybudowany został hotel [...] przy ul. [...] w [...] oraz projektu budowlanego zamiennego, zatwierdzonego decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] września 2014 r. Nr [...], w których przewidziany jest ogród zimowy o powierzchni [...] m2. Ta okoliczność pozostała poza oceną organów nadzoru budowlanego, właściwych w sprawie, a wymagała wyjaśnienia ze względu na przesłankę określoną w art. 48 ustawy – Prawo budowlane. Niezależnie od powyższego istotne jest również, że ustawa – Prawo budowlane, która normuje przebieg procesu inwestycyjnego i określa prawa i obowiązki jego uczestników, reguluje również sposoby likwidacji samowoli budowlanej, która może polegać na skutecznym przeprowadzeniu procedury legalizacyjnej lub naprawczej, łączącej się z koniecznością spełnienia określonych ustawowo przesłanek i rolę inwestora albo na orzeczeniu nakazu rozbiórki w warunkach ustawowo określonych. W rozpoznawanej sprawie organy orzekające w postępowaniu instancyjnym zastosowały w odniesieniu do przedmiotowego obiektu drugi wariant uzyskania stanu zgodności z prawem, zobowiązując inwestorów do rozbiórki tego obiektu na podstawie przywołanego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przepisu art. 48 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane. Z jego treści wynika, że legalizacja samowolnie wykonanego obiektu budowlanego lub jego części uwarunkowana jest m.in. jego zgodnością z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego oraz stwierdzeniem, że obiekt ten (lub jego część) nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem. W ocenie organów, potwierdzających w uzasadnieniach decyzji, że nakaz rozbiórki może być orzeczony dopiero wówczas, gdy okaże się, że nie ma prawnych możliwości jego legalizacji, w rozpoznawanej sprawie – wobec stwierdzenia, że przedmiotowy obiekt narusza ustalenia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – zbędne było inicjowanie procedury legalizacyjnej, bowiem niezgodność z aktem planistycznym wyklucza możliwość pozytywnego dla inwestora zakończenia postępowania legalizacyjnego. Sąd w składzie orzekającym w sprawie zna i akceptuje pogląd przyjęty w judykaturze administracyjnej, zgodnie z którym stwierdzenie przez organ nadzoru budowlanego w sposób nie budzący wątpliwości, że samowolnie zrealizowany obiekt lub jego część jest niezgodny z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym lub ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo narusza przepisy techniczno-budowlane w zakresie określonym przez ustawodawcę, zwalnia ten organ z powinności uruchomienia procedury legalizacyjnej i uprawnia do orzeczenia rozbiórki takiego obiektu lub jego części. W tej sprawie – zdaniem Sądu – organy instancyjne w sposób bardzo pobieżny dokonały analizy zapisów uchwały planistycznej, wcześniej opisywanej, w odniesieniu do przedmiotowego obiektu określonego jako oranżeria (ogród zimowy). Pominęły w ogóle zapisy pkt 14 lit. a i d określającego zasady kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenów, w tym nie wyjaśniły pojęcia zabudowa towarzysząca, którym posługuje się lokalny pracodawca w ustaleniach dotyczących terenu zainwestowania. W tych okolicznościach należy uznać, że nakaz rozbiórki został w rozpoznawanej sprawie orzeczony co najmniej przedwcześnie. W uzupełnieniu omawianej kwestii można też zwrócić uwagę, że w judykaturze administracyjnej, uwzględniającej stanowisko Trybunału Konstytucyjnego, który w odniesieniu do nakazu rozbiórki akcentował zasadę proporcjonalności, przyjęto, że orzeczenie nakazu rozbiórki powinno być wydawane wówczas, gdy organ nadzoru budowlanego ustali w sposób jednoznaczny, że wykorzystanie procedury legalizacyjnej lub naprawczej nie będzie skuteczne, bowiem wobec istoty naruszenia prawa nie jest możliwe uzyskanie stanu zgodności z prawem w sposób inny, aniżeli poprzez rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części (np. wyrok NSA z dnia 7 października 2015 r., sygn. akt II OSK 290/14/; wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 5 marca 2015 r., sygn. akt II SA/Go 833/14). Oznacza to - przy uwzględnieniu przyjętej koncepcji trybów likwidacji samowoli budowlanej, że nakaz rozbiórki w przypadku stwierdzenia przez właściwy organ faktu samowoli budowlanej nie jest orzekany bezwzględnie, bowiem właściwy organ nadzoru budowlanego jest zobowiązany do podjęcia czynności umożliwiających ustalenie, czy możliwe jest doprowadzenie samowolnie zrealizowanych robót budowlanych do stanu zgodności z prawem w inny niż rozbiórka sposób. Istotne przy tym jest, że nakazanie rozbiórki jako środka najbardziej dotkliwego dla inwestora wymagało wykazania, iż w sprawie nie istnieje inny sposób doprowadzenie robót budowlanych objętych tym nakazem do stanu zgodnego z prawem. Ponadto z akt sprawy wynika, że powodem orzeczenia nakazu rozbiórki przedmiotowego obiektu było ustalenie, że został on zrealizowany z naruszeniem przepisu § 12 art. 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, powyżej powoływanego poprzez zlokalizowanie go w odległości 1,6 m od granicy działki czyli bez zachowania wymaganej tym aktem wykonawczym normy odległościowej wynoszącej 4 m. Zważyć zatem należy, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego i piśmiennictwie zwrócono uwagę na to, że częścią porządku prawnego jest instytucja zgody na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych, przyjęta w art. 9 ustawy – Prawo budowlane. Jej zastosowanie może spowodować, że przepisy rozporządzenia w danej konkretnej sytuacji zostaną zastąpione normą indywidualną dostosowaną do konkretnej sytuacji. Organ administracji ocenia wówczas zgodność projektu budowlanego z tą indywidualną normą techniczno-budowlaną, której celem pozostaje w szczególności umożliwienie modyfikacji szczegółowych oraz bezwzględnie obowiązujących przepisów techniczno-budowlanych w określonych stanach faktycznych, które odpowiadają kryteriom przypadku szczególnie uzasadnionego (np. W. Piątek, Prawo budowlane, Komentarz, Warszawa 2014; wyroki WSA: z dnia 22 listopada 2016 r., sygn. akt II OSK 3152/14; z dnia 14 czerwca 2016 r., sygn. akt II OSK 2480/14; z dnia 5 stycznia 2012 r., sygn. akt II OSK 1846/10). Jednocześnie wskazano, że w przypadku przepisu art. 9 ustawy – Prawo budowlane należy dać prymat wykładni funkcjonalnej nad wykładnią literalną, a wykładnia funkcjonalna przemawia za możliwością stosowania wynikającej z tego przepisu instytucji zgody za odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych nie tylko na etapie postępowania o wydanie pozwolenia na budowę, ale także w postępowaniu zmierzającym do likwidacji samowoli budowlanej poprzez zastosowanie trybu legalizacyjnego lub naprawczego. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego o tym, czy możliwe jest skorzystanie z instytucji przewidzianej w art. 9 ustawy - Prawo budowlane nie powinno decydować to, czy postępowanie administracyjne prowadzi organ architektoniczno- budowlany czy organ nadzoru budowlanego. Dokonując wykładni art. 9 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane należy przyjąć, że sformułowanie "przed wydaniem pozwolenia na budowę", obejmuje także przewidziane w przepisach tej ustawy postępowania administracyjne, w których organ wydaje decyzje w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na wznowienie robót budowlanych bądź zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego ( art. 51 ust. 4 ustawy) oraz postępowania administracyjne, w których organ wydaje decyzje w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na wznowienie robót budowlanych bądź zatwierdzenia projektu budowlanego ( art. 49 ust. 4 ustawy). Przewidziana w art. 9 ust. 1- 4 ustawy - Prawo budowlane instytucja zgody na odstępstwa od przepisów techniczno-budowlanych, o których mowa w art. 7 może być stosowana nie tylko na etapie postępowania o wydanie pozwolenia na budowę, ale także w postępowaniu legalizacyjnym, w tym w tzw. postępowaniu naprawczym (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 22 grudnia 2009r., sygn. akt II OSK 1951/08; z dnia 26 czerwca 2012r., sygn. akt II OSK 529/11; z dnia 10 grudnia 2015r., sygn. akt II OSK 761/14; z dnia 8 kwietnia 2014r., sygn. akt II OSK 2698/12: z dnia 4 września 2014r., sygn. akt II OSK 542/13; z dnia 27 października 2015r., sygn. akt II OSK 411/14 - Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Skoro, zgodnie z art. 83 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane, do właściwości powiatowego inspektora nadzoru budowlanego, jako organu pierwszej instancji, należą zadania i kompetencje, o których mowa w art. 48-51 tej ustawy, to z wnioskiem do ministra o udzielenie upoważnienia do udzielenia zgody na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych winien wystąpić na podstawie art. 9 ust. 3 ustawy organ administracji prowadzący postępowanie legalizacyjne. Decyzja o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na wznowienie robót budowlanych, podobnie jak decyzja o zatwierdzeniu projektu budowlanego i decyzja o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego, stanowią odpowiednik decyzji o pozwoleniu na budowę. Fakt, iż decyzje takie wydają organy nadzoru budowlanego, a nie organy architektoniczno-budowlane, nie może wykluczać możliwości skorzystania przez inwestora z uprawnień, jakie daje art. 9 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane. Skoro z woli ustawodawcy zarówno organom architektoniczno- budowlanym jak i organom nadzoru budowlanego przysługują kompetencje - w różnych postępowaniach administracyjnych - zatwierdzania projektu budowlanego i udzielania pozwolenia na budowę, to należy uznać, że zarówno przed organami architektoniczno-budowlanymi jak i organami nadzoru budowlanego inwestor może skorzystać z uprawnienia przewidzianego w art. 9 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane. Przepis art. 9 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane stanowi, iż właściwy organ, po uzyskaniu upoważnienia ministra, który ustanowił przepisy techniczno-budowlane, w drodze postanowienia, udziela bądź odmawia zgody na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych. A zatem, aby organ mógł orzekać z uwzględnieniem dyspozycji art. 9 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane, minister musi udzielić temu organowi stosownego upoważnienia. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, przepisy ustawy Prawo budowlane i przepisy wykonawcze do tej ustawy nie dają podstaw do twierdzenia, że minister nie może takiego upoważnienia udzielić organom nadzoru budowlanego. Projekt budowlany podlega zatwierdzeniu w decyzji o pozwoleniu na budowę po spełnieniu wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 - art. 34 ust. 4 ustawy - Prawo budowlane. Projekt budowlany podlega także zatwierdzeniu - jak już wyżej wskazano - w decyzji, o jakiej mowa w art. 51 ust. 4 ustawy - Prawo budowlane oraz w decyzji, o której mowa w art. 49 ust. 4 ustawy - Prawo budowlane. Sąd w składzie orzekającym w sprawie przedstawione powyżej poglądy judykatury administracyjnej bezwzględnie akceptuje. W rozpoznawanej sprawie możliwość uzyskania przez roboty budowlane objęte nakazem rozbiórki stanu zgodnego z prawem poprzez zastosowanie art. 9 ustawy – Prawo budowlane pozostała poza oceną organów nadzoru budowlanego orzekających w sprawie. W obowiązujących warunkach prawnych powyżej przedstawionych i okolicznościach istniejących w rozpoznawanej sprawie, Sąd uznał, że [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego i Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] orzekając w sprawie nie wyjaśniły wszystkich istotnych okoliczności, naruszając tym przepisy tj. art. 7 i art. 77 kpa. Organy nie zastosowały się również do dyspozycji art. 9 kpa i nie poinformowały inwestorów o możliwości złożenia wniosku w trybie art. 9 ustawy – Prawo budowlane. Ze względów przedstawionych powyżej Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji. Orzeczenie o kosztach postępowania uzasadnione jest treścią art. 200 wskazanej powyżej ustawy, zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Za tak określone koszty Sąd uznał kwotę wpisu uiszczonego od skargi i koszty związane z udziałem w sprawie pełnomocnika, taryfowo określone. Zalecenia co do dalszego postępowania wynikają z uzasadnienia wyroku. Dodatkowo Sąd uznał za właściwe zwrócić uwagę, że w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjęto, że prawidłowe jest zawieszenie z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie legalności i zgodności z przepisami prawa realizacji budynku do czasu zakończenia postępowania toczącego się przed innym organem w sprawie ustalenia przebiegu granicy działki, na której zlokalizowany jest ten budynek (np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 12 grudnia 2019 r., sygn. akt II SA/Gl 916/19, Lex nr 2763255).