II SA/Wr 558/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Olga Białek Sędziowie: Sędzia WSA Wojciech Śnieżyński Asesor WSA Malwina Jaworska – Wołyniak (spr.) po rozpoznaniu w Wydziale II w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 marca 2026 r. sprawy ze skargi E. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze z dnia 6 czerwca 2025 r. nr SKO.GN/41/7/25 w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania I. uchyla zaskarżone postanowienie; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze na rzecz strony skarżącej kwotę 580 (słownie: pięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 6 czerwca 2025 r., (nr SKO.GN/41/7/25), Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Jeleniej Górze (dalej: Kolegium, organ), działając na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r., poz. 572 ze zm., dalej: k.p.a.), stwierdziło, że odwołanie E. W. (dalej: skarżąca, strona) od decyzji Wójta Gminy W. z dnia 26 lutego 2025 r. nr RZK-V.6831.17.2025 zatwierdzającej podział zabudowanej nieruchomości gruntowej, położonej w R., w granicach działki nr [...] o powierzchni [...] ha, stanowiącej współwłasność W. i Z. małżonków K. oraz E. W., jest niedopuszczalne. W uzasadnieniu organ wskazał, że po rozpoznaniu wspólnego wniosku W. i Z. małżonków K. oraz skarżącej, Wójt Gminy W. w dniu 26 lutego 2025 r. wydał decyzję administracyjną nr RZK-V.6831.17.2025, w której orzekł o zatwierdzeniu podziału zabudowanej nieruchomości gruntowej, położonej w R., w granicach działki nr [...] o powierzchni [...] ha, stanowiącej współwłasność wnioskodawców. W dniu 28 lutego 2025 r. W. K. i Z. K. złożyli oświadczenie o zrzeczeniu się prawa do wniesienia odwołania od powyższej decyzji, zaś w dniu 3 marca 2025 r. również E. W. złożyła oświadczenie o zrzeczeniu się prawa do wniesienia odwołania od tej decyzji. W dniu 18 marca 2025 r. do Urzędu Gminy W. wpłynęło, złożone w placówce pocztowej P. w dniu 7 marca 2025 r., odwołanie skarżącej, w którym wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji podziałowej. Przesyłając odwołanie wraz z aktami sprawy Wójt Gminy W. podał jedynie, że zostało ono złożone w terminie i wniósł o utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji. Wydając postanowienie z dnia 6 czerwca 2025 r. Kolegium wskazało, że pierwszym etapem postępowania odwoławczego jest badanie odwołania pod kątem spełnienia wymogów formalnych. Na tym etapie organ II instancji nie bada merytorycznie aspektów sprawy, a jedynie jest obowiązany ocenić czy odwołanie jest dopuszczalne z przyczyn formalnych, oraz czy środek zaskarżenia został wniesiony w ustawowym terminie. Jeśli postępowanie wstępne ujawni w tym zakresie brak, to obowiązkiem organu jest wydanie postanowienia na podstawie art. 134 k.p.a. Co istotne - art. 134 k.p.a. nie określa kiedy ma miejsce niedopuszczalność odwołania. Przyjęte natomiast zostało, że podstawowe przyczyny niedopuszczalności odwołania natury przedmiotowej to: a) nieistnienie w sensie prawnym przedmiotu zaskarżenia, b) niezaskarżalność określonych rodzajów decyzji administracyjnych wydawanych w postępowaniu jednoinstancyjnym, c) ostateczny charakter decyzji organu odwoławczego. Z kolei niedopuszczalność odwołania z przyczyn podmiotowych obejmuje sytuacje wniesienia odwołania przez osobę niemającą legitymacji do wniesienia tego środka zaskarżenia zgodnie z art. 28 k.p.a. albo przez stronę niemającą zdolności do czynności prawnych przewidzianych art. 30 § 2 k.p.a., lub odwołanie zawiera braki formalne, np. wynikające z art. 64 k.p.a. Dalej Kolegium wyjaśniło, że stosownie do art. 127 § 1 k.p.a., od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie, które w myśł art. 129 § 2 k.p.a. wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia. Równocześnie w trakcie biegu terminu do wniesienia odwołania strona może zrzec się prawa do wniesienia odwołania wobec organu administracji publicznej, który wydał decyzję (art. 127a § 1 k.p.a.). Zgodnie z art. 127a § 2 k.p.a., z dniem doręczenia organowi administracji publicznej oświadczenia o zrzeczeniu się prawa do wniesienia odwołania przez ostatnią ze stron postępowania, decyzja staje się ostateczna i prawomocna. Stosownie natomiast do art. 130 § 4 k.p.a., decyzja podlega wykonaniu przed upływem terminu do wniesienia odwołania, jeżeli jest zgodna z żądaniem wszystkich stron lub jeżeli wszystkie strony zrzekły się prawa do wniesienia odwołania. W myśl tych unormowań po zrzeczeniu się prawa do wniesienia odwołania decyzja staje się ostateczna i prawomocna, jest wykonalna. Wzruszenie takiej decyzji jest możliwe tylko w trybie nadzwyczajnym. Nadto, w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalone jest stanowisko, zgodnie z którym, w sytuacji gdy w postępowaniu występuje jedna strona, to nie ma ona możliwości skutecznego cofnięcia oświadczenia o zrzeczeniu się prawa do złożenia odwołania w oparciu o art. 127a § 1 k.p.a. Złożenie bowiem oświadczenia, o którym mowa w tym przepisie, w omawianej sytuacji rodzi taki skutek, że decyzja staje się natychmiast ostateczna i prawomocna. Natomiast w sytuacji gdy w postępowaniu administracyjnym występuje wielość stron, to w orzecznictwie przyjmuje się, że dopóki nie upłynie termin do złożenia odwołania przez pozostałe strony postępowania lub nie zrzekną się one przysługującego im prawa decyzja nie jest ostateczna i również podmiot, który wcześniej zrzekł się prawa do złożenia odwołania może oświadczenie to skutecznie cofnąć. Cofnięcie oświadczenia, o którym mowa w art. 127a § 1 k.p.a. powinno nastąpić w terminie 14 dni, licząc od dnia doręczenia decyzji tej stronie i w tym terminie powinno być również złożone odwołanie (w wyroku NSA z 12 lipca 2022 r., sygn. akt II OSK 1985/21). Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy Kolegium wyjaśniło, że w aktach sprawy znajduje się podpisane w dniu 3 marca 2025 r. przez skarżącą oświadczenie o zrzeczeniu się prawa do wniesienia odwołania, w którym wskazując na przepis art. 127a § 1 k.p.a., strona zrzeka się prawa do wniesienia odwołania od decyzji Wójta Gminy W. z dnia 26 lutego 2025 r. oraz oświadcza, że rozumie, iż z chwilą zrzeczenia się tego prawa w trakcie biegu terminu do wniesienia odwołania przez wszystkie strony postępowania decyzja staje się ostateczna i prawomocna. Kolegium wyjaśniło, że wprawdzie w aktach sprawy brak jest dokumentu potwierdzającego doręczenie skarżącej decyzji organu I instancji, jednakże w odwołaniu przyznała, że z decyzją zapoznała się w dniu odbioru, tj. 3 marca 2025 r. Oznacza to, że strona oświadczenie o zrzeczeniu się prawa do odwołania złożyła po otrzymaniu zaskarżonej decyzji, w tym samym dniu, tj. 3 marca 2025 r. Dalej Kolegium wyjaśniło, że w aktach sprawy znajduje się także podpisane w dniu 28 lutego 2025 r. przez pozostała strony postępowania – W. i Z. K. oświadczenie o zrzeczeniu się prawa do wniesienia odwołania, w którym również wskazując na art. 127a § 1 k.p.a., strony zrzekają się prawa do wniesienia odwołania od wskazanej decyzji z dnia 26 lutego 2025 r. oraz oświadczają, że rozumieją, iż z chwilą zrzeczenia się tego prawa w trakcie biegu terminu do wniesienia odwołania przez wszystkie strony postępowania decyzja staje się ostateczna i prawomocna. Oznacza to, że skarżąca swoje oświadczenie z dnia 3 marca 2025r. o zrzeczeniu się prawa do wniesienia odwołania złożyła jako ostatnia ze stron przez co z dniem 3 marca 2025 r. zaskarżona decyzja Wójta Gminy W. stała się ostateczna i prawomocna. Zatem złożenie przez E. W. odwołania w ustawowym, czternastodniowym terminie do dokonania tej czynności, nie może skutkować jego merytorycznym rozpatrzeniem w trybie odwoławczym. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu złożyła E. W. wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz decyzji Wójta Gminy W. z dnia 26 lutego 2025 r., a nadto przeprowadzenie dowodów z oznaczonych w skardze dokumentów. Skarżąca zarzuciła: - błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia, polegający na pominięciu przez organy złożonego w terminie oświadczenia o odwołaniu oświadczenia o zrzeczeniu się prawa do wniesienia odwołania z powodu błędu co do treści zaskarżonej decyzji Wójta Gminy W., spowodowanego przez celowe wprowadzenie Skarżącej w błąd co do treści tej decyzji zawierającej istotne zmiany - sprzeczne z zatwierdzonym przez stronę i zaakceptowanym przez Wójta projektem podziału nieruchomości z dnia 27 listopada 2024 r.; - niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla prawidłowego rozpoznania sprawy, w tym nie wskazanie, w oparciu o jakie dane (poza stwierdzeniami i wnioskami Z. K.), Wójt Gminy W. dokonał i zatwierdził jednostronnie, istotne zmiany pierwotnego planu podziału nieruchomości nie informując o nich skarżącej a zapewniając ją przy odbiorze decyzji z dnia 26 lutego 2025 r., iż jest ona zgodna z wstępnym planem podziału z dnia 27 listopada 2024 r., który zatwierdziły strony i zaakceptował sam Wójt, co stanowi naruszenie art. 9 i 11 k.p.a.; - pominięcie przez Wójta Gminy W. obowiązku poinformowania skarżącej o istotnej zmianie pierwotnego i przyjętego przez strony planu podziału nieruchomości co naruszało zasady praworządności i podważało zaufanie do bezstronności i wiarygodności działania organu; - pominięcie przez Wójta Gminy W. zasady doręczania pism za pośrednictwem operatora pocztowego i informowanie o decyzji oraz jej odbiorze za pośrednictwem Z. K. W uzasadnieniu skarżąca rozwinęła sformułowane zarzuty. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył co następuje: Należy przede wszystkim wyjaśnić, że w przepisie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024, poz. 1267) ustawodawca zastrzegł, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (jeżeli ustawy nie stanowią inaczej), formułując w ten sposób generalne kryterium wiążące sądy administracyjne w pełnym zakresie ich kognicji. Jednoznaczność tej zasady sprawia, że wojewódzki sąd administracyjny w toku podjętych czynności rozpoznawczych dokonuje oceny co do zgodności kontrolowanej decyzji, postanowienia (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb ich wydania lub tryb podjęcia aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia. Wiążące są przy tym przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego aktu. Jego uchylenie albo stwierdzenie nieważności następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy. Co istotne – zgodnie z art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026, poz. 143, dalej: p.p.s.a.) - Sąd przy rozstrzyganiu sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, a zatem dokonuje on zbadania całokształtu okoliczności faktycznych i prawnych sprawy. Mając na względzie wskazane kryterium legalności Wojewódzki Sąd Administracyjny po poddaniu ocenie ustalonych w niniejszej sprawie okoliczności faktycznych i istniejących wówczas okoliczności prawnych uznał, iż zaskarżone postanowienie zostało podjęte z naruszeniem przepisów procesowych, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c. p.p.s.a.). Kontroli tut. Sądu podlegało postanowienie Kolegium z dnia 6 czerwca 2025 r., (nr SKO.GN/41/7/25), stwierdzające niedopuszczalność odwołania E. W. od decyzji Wójta Gminy W. z dnia 26 lutego 2025 r. nr RZK-V.6831.17.2025, zatwierdzającej podział zabudowanej nieruchomości gruntowej, położonej w R., w granicach działki nr [...] o powierzchni [...] ha, stanowiącej współwłasność W. i Z. małżonków K. oraz E. W. Przedmiotem kontroli dokonywanej przez Sąd w niniejszej sprawie, z punktu widzenia kryterium legalności jest więc postanowienie wydane na podstawie art. 134 k.p.a. Przepis ten stanowi, że organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia. Tym samym przedmiotem kontroli dokonywanej przez Sąd w niniejszej sprawie, z punktu widzenia kryterium legalności, jest wyłącznie postanowienie o stwierdzeniu niedopuszczalności odwołania, stąd Sąd nie mógł uwzględnić złożonych wniosków dowodowych na okoliczność wadliwości wydanej decyzji przez Wójta Gminy W., gdyż decyzja ta pozostała z racji wydanego postanowienia poza oceną Kolegium, przez co nie podlega kontroli również ze strony tut. Sądu. Jak bowiem wyjaśniło Kolegium samo postanowienie stwierdzające niedopuszczalność odwołania zapada we wstępnym postępowaniu organu odwoławczego, w którym organ podejmuje czynności mające na celu ustalenie, czy odwołanie jest dopuszczalne oraz czy zostało wniesione z zachowaniem terminu. Takie postanowienie ma więc charakter wyłącznie procesowy i nie rozstrzyga sprawy merytorycznie. W konsekwencji również kognicja Sądu ogranicza się wyłącznie do oceny zgodności z prawem rozstrzygnięcia w przedmiocie niedopuszczalności odwołania, tj. oceny czy w konkretnej sprawie faktycznie zaistniały przyczyny formalne do takiego stwierdzenia. Niedopuszczalność odwołania, może wynikać z przyczyn o charakterze przedmiotowym, jak i podmiotowym. W realiach badanej sprawy Kolegium uznało, iż zachodzi niedopuszczalność z przyczyn przedmiotowych z uwagi na złożenie odwołania od decyzji ostatecznej. W ocenie Sądu powyższe twierdzenie Kolegium jest przedwczesne i nie uwzględnia całokształtu okoliczności sprawy. W jej zaś realiach okolicznością bezsporną jest to, iż stronami postępowania byli wnioskodawcy, tj.: E. W., W. K. oraz Z. K. Okolicznością bezsporną jest także to, że wszystkie strony złożyły oświadczenie o zrzeczeniu się prawa do wniesienia odwołania od decyzji Wójta Gminy W. z dnia 26 lutego 2025 r. Okolicznością jednak wymagającą ustalenia jest to, czy wszystkie strony uczyniły to skutecznie. Zgodnie bowiem z art. 127a § 1 i 2 k.p.a. przed upływem terminu do wniesienia odwołania strona może zrzec się prawa do wniesienia odwołania wobec organu administracji publicznej, który wydał decyzję. Z dniem doręczenia organowi administracji publicznej oświadczenia o zrzeczeniu się prawa do wniesienia odwołania przez ostatnią ze stron postępowania, decyzja staje się ostateczna i prawomocna. Ustawa wiąże początek biegu terminu do wniesienia odwołania z doręczeniem (ew. ogłoszeniem) decyzji organu pierwszej instancji (art. 129 § 2 k.p.a.), zaś Naczelny Sąd Administracyjny stoi na stanowisku, iż strona może zrzec się skutecznie prawa do wniesienia odwołania lub wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy po doręczeniu jej decyzji, co może mieć miejsce również w tym samym dniu. Zrzeczenie się przez stronę odwołania może bowiem nastąpić w dniu doręczenia jej decyzji, a jedyny warunek dotyczy tego, by oświadczenie stanowiło czynność chronologicznie późniejszą w stosunku do doręczenia stronie decyzji, a zatem oświadczenie to nie może zostać złożone względem decyzji sporządzonej, niemniej jeszcze stronie niedoręczonej (por. wyroki NSA: z 1 marca 2023 r., II OSK 56/22; z 20 lipca 2022 r., II OSK 2202/19; z 23 lutego 2022 r., II OSK 260/21; z 9 września 2021 r., II OSK 181/21; z 15 czerwca 2020 r., I OSK 2233/19; z 19 września 2019 r., II OSK 1849/19, z 5 lipca 2023 r., sygn. akt III OSK 2396/21). Innymi słowy, aby uznać skuteczność oświadczenia strony o zrzeczeniu się odwołania, wpierw decyzja musi być stronie prawidłowo doręczona. Oświadczenie o zrzeczeniu się odwołania nie może być składane niejako "na zapas", jeśli jest składane w tym samym dniu, co doręczenie decyzji, musi wynikać, iż jest składane w trakcie biegu terminu do wniesienia odwołania. Okoliczność ta może wynikać z treści samego oświadczenia strony składanego w myśl art. 127a § 1 K.p.a., względnie chociażby z protokołu, gdyby oświadczenie o zrzeczeniu się odwołania strona (jej pełnomocnik) dokonywała przed organem, po uprzednim doręczeniu jej decyzji np. w siedzibie organu (por wyrok NSA z dnia 20 lipca 2022 r., sygn. akt II OSK 2202/19, CBOSA). Sąd rozpoznający niniejszą sprawę w pełni podziela stanowisko dominujące w orzecznictwie, iż wynikający z art. 127a § 1 k.p.a. warunek skutecznego zrzeczenia się przez stronę prawa do wniesienia odwołania, wymaga uprzedniego doręczenia lub ogłoszenia decyzji. Służy to temu, aby strona podjęła decyzję o zrzeczeniu się prawa do odwołania po zapoznaniu się z decyzją. Momentem kluczowym dla ustalenia początku biegu terminu do dokonania tej czynności procesowej jest zatem doręczenie decyzji stronie. Z chwilą zapoznania się z rozstrzygnięciem (tj. decyzją) strona może realizować prawo zaskarżenia w zakreślonym terminie lub zrezygnować z niego. (por. wyroki NSA: z dnia 15 czerwca 2020 r., sygn. akt I OSK 2233/19, LEX nr 3045616; z dnia 29 kwietnia 2020 r., sygn. akt II OSK 2180/19 LEX nr 3065231; z dnia 19 września 2019 r., sygn. akt II OSK 2335/19 LEX nr 2778748; z dnia 19 września 2019 r., sygn. akt II OSK 1849/19 LEX nr 2866037; z dnia 29 sierpnia 2019 r., sygn. akt II OSK 873/19 LEX nr 2733480). Tymczasem z akt niniejszej sprawy wynika, że decyzja z dnia 26 lutego 2025 r. została doręczona W. i Z. K. 17 marca 2025 r. (k. 24), zaś ich oświadczenie o zrzeczeniu się odwołania datowane jest na dzień 28 lutego 2025 r., co poddaje pod wątpliwość skuteczność jego złożenia. Z akt sprawy, w szczególności ze wspomnianego oświadczenia nie wynika bowiem, aby małżonkom doręczono niniejszą decyzję wcześniej. Okoliczność ta została zaś zupełnie pominięta przez organ odwoławczy, który poprzestał na ocenie skuteczności złożenia w dniu 3 marca 2025 r. oświadczenia o zrzeczeniu się odwołania przez skarżącą i przyznania w odwołaniu faktu odebrania przez nią decyzji organu I instancji w dniu 3 marca 2025 r. Nie kwestionując tejże okoliczności, nie można zarazem nie dostrzec, braku potwierdzenia otrzymania decyzji przez małżonków K. przed złożeniem przez nich oświadczenia na podstawie art. 127a § 1 k.p.a. Niniejsze wymaga natomiast wyjaśnienia w kontekście dalszego ustalenia daty ostateczności tejże decyzji, co stanowiło podstawę do stwierdzenia przez Kolegium niedopuszczalności odwołania w trybie art. 134 k.p.a. Tym samym Sąd uznał, iż w realiach badanej sprawy zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co obligowało Sąd do jego uchylenia. Należy bowiem zauważyć, że postanowienie wydane w trybie art. 134 k.p.a. winno być oparte na wnikliwej analizie okoliczności danej sprawy, bowiem w istocie zamyka ono stronie możliwość ponownego rozpoznania jej sprawy rozstrzygniętej przez organ I instancji przez odrębny organ administracji publicznej - czyli realizację zasady dwuinstancyjności postępowania. Nadto należy również zauważyć, iż zgodnie z art. 127a § 2 k.p.a., z dniem doręczenia organowi administracji publicznej oświadczenia o zrzeczeniu się prawa do wniesienia odwołania przez ostatnią ze stron postępowania, decyzja staje się ostateczna i prawomocna. W dotychczasowym orzecznictwie, na gruncie powyższej regulacji, trafnie przyjmuje się, że dopóki nie upłynie termin do złożenia odwołania przez pozostałe strony postępowania lub nie zrzekną się one przysługującego im prawa decyzja nie jest ostateczna i również podmiot, który wcześniej zrzekł się prawa do złożenia odwołania może oświadczenie to skutecznie cofnąć. Cofnięcie oświadczenia, o którym mowa w art. 127a § 1 k.p.a. powinno nastąpić w terminie 14 dni, licząc od dnia doręczenia decyzji tej stronie i w tym terminie powinno być również złożone odwołanie (por. wyrok NSA z 29 sierpnia 2019 r., II OSK 873/19, ONSAiWSA 2020/4/54 z glosami aprobującymi M. Kowalskiego, OSP 2020/6/54 i W. Piątka, OSP 2020/11/97). W przypadku zatem stwierdzenia, iż odwołanie skarżącej zostało wniesione od decyzji, której nie można przyznać przymiotu ostatecznej, rzeczą Kolegium będzie rozpatrzenie kwestii ewentualnego cofnięcia oświadczenia o zrzeczeniu się odwołania w kontekście samego faktu wywiedzenia odwołania przez skarżącą i w świetle podniesionych w jego treści okoliczności, co może wymagać np. wezwania do sprecyzowania intencji strony w tym zakresie. Można jeszcze tylko nadmienić, że same postanowienia k.p.a. nie wymagają szczególnej formy dla skuteczności cofnięcia oświadczenia o zrzeczeniu się odwołania zaś Konstytucja w art. 78 statuuje samoistne prawo podmiotowe strony do zakwestionowania rozstrzygnięć podjętych wobec niej w postępowaniu administracyjnym w I instancji, co wyklucza dokonywanie wykładni przepisów ustawy ograniczających jego realizację przez stronę. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd uznał, że w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. zaistniały przesłanki do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia i z tych względów orzekł jak w pkt I sentencji wyroku. Orzeczenie o kosztach wydane zaś zostało przy uwzględnieniu treści art. 200 oraz 205 § 2 p.p.s.a. Ponownie rozpoznając sprawę Kolegium uwzględni okoliczności i uwagi wskazane w uzasadnieniu niniejszego wyroku. Na mocy art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 p.p.s.a., sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym.