II SA/Wr 637/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia WSA Olga Białek po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 25 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym skargi M. S. na decyzję Wojewody D. z dnia 29 czerwca 2012 r. Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zaskarżoną decyzją z dnia 29 czerwca 2012 r. nr [...] Wojewoda D. uchylił decyzję Starosty Powiatu W. z dnia 20 stycznia 2012 r. nr [...] oraz zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę budynku przedszkola na ok. 40 dzieci, wraz z wewnętrzną linią zasilającą zagospodarowaniem terenu tj. utwardzeniem terenu, budową miejsc parkingowych, wykonaniem placu zabaw oraz instalacji wodno- kanalizacyjnej na działkach nr [...] i [...], obręb K. W., gmina C.. W skardze na powyższą decyzję skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie jej wykonania. Postanowieniem z dnia 18 września 2012 r. nr [...] Wojewoda D. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 (powoływana jako: p.p.s.a.) sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z konstrukcji tej normy prawnej wynika, że na skarżącym spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana. Zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie sądów administracyjnych konsekwentnie wskazuje się, że warunkiem wydania przez Sąd postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i ich konkretyzacja w przedstawionym, co do zasady, przez stronę materiale dowodowym. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Aby Sąd mógł stwierdzić, czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, skarżący musi przytoczyć istnienie okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania konkretnego aktu lub czynności jest zasadne oraz wskazać dlaczego uznał, że w tym konkretnym przypadku osoba uprawniona do prowadzenia robót budowlanych na podstawie ostatecznej decyzji administracyjnej ma ponosić ujemne skutki związane ze wstrzymaniem jej wykonania, skoro to inwestor ponosi ryzyko prowadzenia robót przed rozpoznaniem skargi przez Sąd i to na nim spoczywać będzie obowiązek przywrócenia stanu poprzedniego, w razie, gdyby okazało się, że w wyniku rozpoznania skargi decyzja zostanie uchylona. W niniejszej sprawie zamieszczony w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia nie został opatrzony jakimkolwiek uzasadnieniem. Skarżąca nie wyjaśniła na czym polegałaby ewentualna znaczna szkoda bądź trudne do odwrócenia skutki związane z wykonaniem decyzji. W ocenie Sądu tak sformułowany wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Wyjaśnić należy też, że sama potencjalna możliwość uchylenia zaskarżonego aktu nie stanowi przesłanki wstrzymania jej wykonania. Niezbędne jest bowiem spełnienie przesłanek, o których mowa w 61 § 3 p.p.s.a. W niniejszej sprawie należy więc mieć na względzie to, że ewentualne wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji może naruszyć interes inwestora powodując opóźnienia w pracach, a co za tym idzie spowodować dla niego straty finansowe. Jak zauważa się w orzecznictwie sam fakt, że inwestor może wybudować obiekt do czasu rozpoznania sprawy, której przedmiotem jest kontrola legalności decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę nie uprawdopodabnia jeszcze, że stronie zostanie wyrządzona szkoda. Pamiętać bowiem należy, że to inwestor ponosi ryzyko prowadzenia robót budowlanych na podstawie ostatecznej decyzji przed zakończeniem jej kontroli przez sąd i to on będzie ewentualnie ponosił koszty przywrócenia stanu poprzedniego. Prawo zabudowy jest prawem podmiotowym każdego, kto posiada prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w rozumieniu art. 3 pkt 11 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. 2010 r., nr 243, poz. 1623 ze zm.), realizuje więc ono konstytucyjną zasadę ochrony własności, wyrażoną w przepisach art. 21 i 64 Konstytucji RP i jako takie winno podlegać szczególnej ochronie (postanowienia NSA z: 12.01.2012 r., II OZ 1361/11; 08.12.2011 r. II OZ 1277/11; 17.11.2011 r., II OZ 1084/11; 08.11.2011 r., II OZ 1069/11). Przejawem szczególnej ochrony uprawnień inwestora wynikających z udzielonego ostateczną decyzją pozwolenia na budowę jest możliwość uzależnienia na podstawie art. 35a ustawy Prawo budowlane wstrzymania wykonania zaskarżonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego decyzji o pozwoleniu na budowę od uiszczenia kaucji na zabezpieczenie roszczeń inwestora z powodu wstrzymania wykonania decyzji. Mając na względzie powyższe Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.