II SA/Wr 696/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Siedlecka po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 28 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi D. W. na uchwałę Rady Miejskiej w T. z dnia 19 czerwca 2015 r. Nr [...] w przedmiocie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi N. postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić D. W. kwotę 300 (trzysta) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi. Uchwałą z dnia 19 czerwca 2015 r. nr [...] Rada Miejska w T. uchwaliła zmianę miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi N.. W dniu 17 lipca 2015 r. do Urzędu Miejskiego w T. wpłynęło wezwanie D. W. do usunięcia naruszenia prawa spowodowanego powyższą uchwałą. Według autorki wezwania, uchwała nr [...] nosi znamiona przestępstwa, które jest znane Burmistrzowi i Radzie Miejskiej. Wymienione organy działają na szkodę interesu publicznego i społecznego i pozwalają na bezprawne bogacenie się osobom nieuprawnionym. W odpowiedzi na wezwanie, które w imieniu Rady Miejskiej udzielił jej Przewodniczący, uznano wezwanie D. W. za bezzasadne z uwagi na fakt, że w tym wezwaniu nie przedstawiła żadnych merytorycznych zarzutów przeciwko treści uchwały. W udzielonej odpowiedzi pouczono również Danutę W. o przysługujących jej środkach zaskarżenia uchwały do sądu administracyjnego. Powyższą odpowiedź doręczono D. W. w dniu 14 sierpnia 2015 r. Pismem złożonym w dniu 11 września 2015 r. D. W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na opisaną wyżej uchwałę Rady Miejskiej w T.. Według skarżącej uchwała nr [...] narusza interes społeczny, interes publiczny, a także narusza uprawienia strony skarżącej do jej własności, którą nabyła od Skarbu Państwa. Zaskarżony plan pozwala również na bezprawne bogacenie się grupie osób związanych w ugrupowaniem Burmistrza Gminy w T. oraz byłego Starosty T.. W ocenie skarżącej, bezprawia i przekroczenia uprawień związanych z uchwaleniem planu miejscowego nie sprawdził Wojewoda D.. Wskazując na merytoryczne zarzuty skargi jej autorka podała, że Burmistrz na wielu odcinkach drogi publicznej zmniejszyły pas drogi publicznej, a na długości jej posesji o 80m powiększa pas drogowy aby go znowu zmniejszyć. Wskazała, że działki nr [...] i [...], które leżały w innym miejscu leżą teraz w innym. Burmistrz natomiast nie chce doprowadzić do rozgraniczenia mimo wniosków skarżącej. Skarżąca podała również, że należące do niej działki nr [...] i [...], na których został wybudowany dom, Burmistrz przekwalifikował z działek budowlanych na rolne, a innym planem miejscowym, inne działki poszerza, zmieniając powierzchnię działek i dopisując pas drogowy, by powiększyć działki bez przekształceń z rolnych na budowlane i tym samym zwiększając ich wartość. Według skarżącej, przyjętym planem miejscowym Burmistrz i Starostwo legalizuje nielegalne budowy. Podkreśliła, że w planie zostały ujęte budynki po byłym PGR, które nie są zabytkami, tylko dlatego, aby wypłacić ich właścicielom nienależne odszkodowanie za ich zniszczenie pod budowę drogi. W jej ocenie, dla zacierania śladów fałszowania map, zostały zmienione numery działek w Starostwie Powiatowym oraz numery domów przez Gminę T.. Dzieje się to z naruszeniem własności skarżącej, jej pracy i całej jej rodziny. Wskazała, że objęte planem budynki, które zostały wyremontowane jako zabytkowe zostały na jego mocy wykreślone. Skarżąca wskazała, że została ukarana za to, że nie chciała oddać budynku z działki nr [...], ujętego jako zabytek innej osobie na wniosek rady sołeckiej. Na zakończenie skarżąca zaznaczyła, że z uwagi na brak weryfikacji zaskarżonego planu miejscowego przez organ nadzoru, skarżąca nie może podać jego szczegółów, ponieważ obawia się dalszych krętactw i matactw w Gminie, Starostwie i Urzędzie Wojewódzkim. Wskazała również, że uzupełni materiał skargi po otrzymaniu naniesionych uwag przez Urząd Wojewódzki, Rejon Dróg Publicznych we W.. W odpowiedzi na skargę Przewodniczący Rady Miejskiej wniósł o jej oddalenie jako nieuzasadnionej. Autor odpowiedzi na skargę wyjaśnił, że zarzuty przedstawione w skardze nie mają merytorycznego uzasadnienia przeciwko treści zaskarżonej uchwały. Wskazano, że uchwała nr [...] nie obejmuje granicami terenu działek nr [...] i [...], na które powołuje się skarżąca, jak również nie graniczy z przedmiotowymi nieruchomościami. Ponadto autor odpowiedzi na skargę zauważył, że zarzuty, jakie podnosi skarżąca, odnoszą się do terenu objętego zmianą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi N. dla części A (uchwała nr [...] Rady Miejskiej w T. z dnia 16 maja 2012 r.), jak również do kwestii, których zaskarżona zmiana mpzp nie dotyczy. W piśmie z dnia 26 października 2015 r. skarżąca wniosła o połączenie sprawy z jej skargi na uchwałę nr [...] ze skargą Wojewody D. wywiedzioną przeciwko tej samej uchwale. Przy piśmie przygotowawczym z dnia 26 października 2016 r. Przewodniczący Rady Miejskiej przesłał mapę części obrębu wsi N., na której umiejscowiono – w stosunku do obszaru objętego uchwałą nr [...] – należące do skarżącej działki nr [...] i [...]. Po zapoznaniu się z przesłaną mapą, skarżąca w piśmie z dnia 15 listopada 2016 r. oświadczyła, że z uwagi na to, że przesłany przez Przewodniczącego dokument nie określa do jakich celów został wydany i do jakiej uchwały, nie ma on żadnej mocy dowodowej i jest nieważny. Nosi on znamiona przestępstwa. Skarżąca podtrzymała przy tym zarzuty skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 5 i pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r. poz. 718, ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", w zw. z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r. poz. 1006), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej przez badanie zgodności z prawem m.in. uchwał organów jednostek samorządu terytorialnego, stanowiących przepisy prawa miejscowego (art. 3 § 2 pkt 5 ) oraz aktów organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowanych w sprawach z zakresu administracji publicznej (art. 3 § 2 pkt 6). Skarga w niniejszej sprawie wniesiona została na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2013 r. poz. 594), dalej "u.s.g.", zgodnie z którym każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostało naruszone uchwałą podjętą przez organy gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa lub interesu prawnego - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. W kontekście przytoczonych przepisów, skuteczne wniesienie skargi do sądu administracyjnego jest uwarunkowane następującymi okolicznościami: po pierwsze - zaskarżony akt musi dotyczyć sfery administracji publicznej, po drugie - wniesienie skargi do sądu poprzedzone być musi wcześniejszym bezskutecznym wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa lub interesu prawnego, po trzecie - zachowany być musi termin do wniesienia skargi, po czwarte - zaskarżony akt musi nie tylko dotyczyć interesu prawnego, ale również naruszać interes prawny lub uprawnienie skarżącego. Uchwała w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest aktem podjętym w sprawie z zakresu administracji publicznej. W odniesieniu do terminu wniesienia skarg na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. ma zastosowanie art. 53 § 2 p.p.s.a. (por. uchwała 7 sędziów NSA z dnia 2 kwietnia 2007 r., sygn. II OPS 2/07). Zgodnie z tym przepisem, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. W niniejszej sprawie skarga została wniesiona w terminie. Ze względu na to, że organ udzielił w dniu 29 lipca 2015 r. odpowiedzi na wezwania do usunięcia naruszenia prawa, która to odpowiedź została doręczona skarżącej w dniu 14 sierpnia 2015 r., skarga została natomiast złożona w dniu 11 września 2015 r. i opłacona w dniu 20 czerwca 2016 r. (k. 105) należało uznać, że została wniesiona z zachowaniem 30-dniowego terminu, o którym mowa w art. 53 § 2 p.p.s.a. W odniesieniu do przesłanki naruszenia interesu prawnego skarżącej jako warunku dopuszczalności skargi wskazać należy, że stosownie do art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. Przepisem szczególnym, o którym tu mowa jest między innymi art. 101 ust. 1 u.s.g. Legitymowanym do wniesienia skargi na jego podstawie jest jedynie podmiot, który wykaże naruszenie prawnie chronionego interesu lub uprawnienia. Wnosząc skargę na podstawie tego przepisu należy legitymować się nie tylko interesem prawnym, ale także wykazać, że doszło do jego naruszenia (por. wyrok NSA z 31 marca 2015 r., sygn. I OSK 2933/14). Legitymacja do wniesienia skargi na uchwałę organu gminy jest zatem legitymacją szczególną w stosunku do tej, która wynika z art. 50 p.p.s.a., a rygory związane z wnoszeniem skarg, z uwagi na doniosły ustrojowo charakter uprawnienia do zaskarżania aktów prawa miejscowego, które są przepisami powszechnie obowiązującymi, pozostają ostrzejsze (por. wyrok NSA z 12 lutego 2009 r., sygn. II OSK 1421/08). Merytoryczne rozpoznanie przez sąd administracyjny sprawy ze skargi na uchwałę w przedmiocie planu miejscowego uwarunkowane jest więc zbadaniem legitymacji procesowej wnoszącego skargę. W orzecznictwie wskazuje się, że nawet ewentualna sprzeczność uchwały z prawem nie daje legitymacji do wniesienia skargi, jeżeli uchwała ta nie narusza prawem chronionego interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego (por. wyroki NSA z 14 marca 2002 r., sygn. II SA 2503/01 i z 23 lutego 2012 r., sygn. II OSK 2451/11). Dopiero więc stwierdzenie przez sąd administracyjny, że doszło do naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego otwiera drogę do merytorycznego rozpoznania (oceny) skargi. Rozpoznając skargę sąd ocenia zatem, czy wraz z naruszeniem interesu prawnego doszło do naruszenia obiektywnego porządku prawnego i w zależności od tego skarga może, ale nie musi, być uwzględniona. Obowiązek uwzględnienia skargi na uchwałę organu gminy powstaje wówczas, gdy naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego jest związane z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego. Obowiązku takiego nie ma wówczas, gdy naruszony zostaje interes prawny lub uprawnienie skarżącego, ale dzieje się to w zgodzie z obowiązującym prawem. W takiej sytuacji, mimo że naruszony zostaje prawem chroniony interes skarżącego, nie ma obowiązku uwzględnienia skargi. W kontekście zarzutów skargi wymaga również podkreślenia, że skarga złożona w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. nie ma charakteru actio popularis, a zatem do jej wniesienia nie legitymuje ani sprzeczność z prawem zaskarżonej uchwały, ani też stan zagrożenia naruszenia interesu prawnego (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 3 listopada 2003 r. sygn. SK 30/02, OTK ZU-A 2003, nr 8 poz. 84, wyrok NSA z 1 marca 2005 r., sygn. OSK 1437/04, a także wyrok NSA z dnia 10 lutego 2015 r., sygn. akt I OSK 2349/14). Tak więc nawet ewentualna sprzeczność aktu z prawem nie daje legitymacji do wniesienia skargi, jeżeli akt ten nie narusza prawem chronionego interesu prawnego lub uprawnienia skarżącej (por. wyroki NSA z dnia 14 marca 2002 r., II SA 2503/01, z dnia 23 lutego 2012 r., sygn. II OSK 2451/11). Rzecznikiem interesu publicznego jest – działający jako organ nadzoru nad działalnością uchwałodawczą jednostek samorządu terytorialnego – Wojewoda D., którego skarga na niniejszą uchwałę została zarejestrowana w tut. Sądzie pod sygn. akt II SA/Wr 739/15. Omawiany przepis nie daje również podstawy do korzystania przez każdego z prawa do wniesienia skargi w interesie publicznym, społecznym (por. wyrok Sądu Najwyższego z 7 marca 2003, sygn. III RN 42/02, OSNP z 2004 r. nr 7, poz. 114). Kryterium "interesu prawnego" ma charakter materialnoprawny i wymaga stwierdzenia związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków skarżącego, a kwestionowanym w skardze aktem. W ugruntowanym orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że interes prawny powinien być oparty na normie prawa powszechnie obowiązującego, przede wszystkim materialnego. Interes prawny lub uprawnienie nie musi mieć podstawy wyłącznie w przepisach prawa materialnego administracyjnego, ale również wynikać może z norm prawa cywilnego - regulacji dotyczących prawa własności i innych praw rzeczowych. Powołując się na naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia, wnoszący skargę w trybie art. 101 u.s.g. musi wykazać, że w konkretnym wypadku istnieje związek pomiędzy jego własną, prawnie gwarantowaną sytuacją, a zaskarżoną uchwałą. W takim wypadku uchwała musi naruszać interes prawny lub uprawnienie skarżącego albo jako indywidualnego podmiotu, albo jako członka wspólnoty samorządowej. Źródłem interesu prawnego jest zawsze norma prawna ogólna i abstrakcyjna (akt normatywny) albo też jednostkowa i konkretna (akt stosowania prawa). Nie można przy tym źródła interesu prawnego naruszonego zaskarżoną uchwałą wyprowadzać z samej skarżonej uchwały. Interes prawny musi mieć charakter bezpośredni, zindywidualizowany, obiektywny i realny. Zaskarżona uchwała musi taki interes naruszać, powodując następstwo w postaci ograniczenia czy też pozbawienia konkretnych uprawnień lub nałożenia obowiązków. Ciężar wykazania naruszenia interesu prawnego spoczywa na podmiocie wnoszącym skargę (por. wyrok NSA z 14 marca 2002 r. sygn. II SA 2503/01). Skarżący musi wykazać w jaki sposób doszło do naruszenia jego prawem chronionego interesu lub uprawnienia (por. wyrok NSA z 22 lutego 2006 r. sygn. II OSK 1127/05). Jest on obligowany wykazać, że zaskarżona uchwała naruszając prawo, negatywnie wpływa na jego sytuację prawną, pozbawiając go pewnych uprawnień, czy też uniemożliwiając ich realizację. Akceptowany jest również pogląd, że o naruszeniu interesu prawnego wnoszącego skargę na podstawie art. 101 u.s.g. przesądza zmiana sytuacji prawnej skarżącego wywołana kwestionowaną uchwałą (por. wyrok NSA z 20 listopada 2009 r., sygn. II OSK 1305/09). Od interesu prawnego odróżnić należy interes faktyczny, który sprowadza się do tego, że określony podmiot jest bezpośrednio zainteresowany przyjętymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego ustaleniami, jednak nie może tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa powszechnie obowiązującego, mogącymi stanowić podstawę skutecznego żądania stosownych czynności organu. Odnosząc powyższe rozważania do okoliczności rozpoznawanej sprawy, Sąd uznał, że skarżąca nie ma interesu prawnego do zaskarżenia uchwały Rady Miejskiej w T. z dnia 19 czerwca 2015 r., nr [...] w przedmiocie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi N., stosownie do wymogów przewidzianych w art. 101 ust. 1 u.s.g. Poza sporem jest, że skarżąca jest właścicielem nieruchomości, składającej się z działek gruntu oznaczonych geodezyjnie jako działki: [...] i [...]. Działki te znajdują się jednak poza terenem objętym zaskarżonym skargą planem miejscowym. Działki te nie graniczą również z obszarem objętym postanowieniami zaskarżonej uchwały. Jak wynika z postanowień części tekstowej zaskarżonej uchwały, plan miejscowy nie wprowadza nowych przeznaczeń terenu, w przypadku których dawałoby się obiektywnie stwierdzić możliwość wystąpienia jakiegokolwiek oddziaływania na należące do skarżącej nieruchomości. Zgodnie bowiem z § 17 uchwały, dla terenów oznaczonych na rysunku planu symbolami: 1MW, 2MW, 3 MW, 4MW i 5MW plan wprowadza przeznaczenie podstawowe: zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna; przeznaczenie uzupełniające: usług nieuciążliwe, zajmujące nie więcej niż 30 % powierzchni całkowitej budynku mieszkalnego wielorodzinnego, zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, zajmująca nie więcej niż 40 % powierzchni działki, urządzenia towarzysząca. Zgodnie natomiast z § 18 uchwały, dla terenów oznaczonych na rysunku planu symbolami 1MW/U, 2 MW/U, 3MW/U obowiązuje przeznaczenie podstawowe: zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna i usługowa; przeznaczenie uzupełniające: urządzenia towarzyszące. Z kolei na podstawie § 19 uchwały - w zakresie terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem 1U obowiązuje przeznaczenie podstawowe: zabudowa usługowa; przeznaczenie uzupełniające: urządzenia towarzyszące. W ocenie Sądu, uwzględniając charakter opisanych przeznaczeń terenu objętego postanowieniami planu, nie ma podstaw do przyjęcia, że w tym zakresie postanowienia planu (określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu) w jakichkolwiek sposób będą mogły wpływać na sposób zagospodarowania nieruchomości skarżącej. Skarżąca upatruje naruszenia jej interesu prawnego w tym, że zaskarżona uchwała na wielu odcinkach drogi publicznej zmniejszyła pas drogi publicznej a na długości jej posesji na 80 m powiększyła pas drogowy by go znów zmniejszyć. W ocenie Sądu, jak wynika z analizy treści uchwały oraz załącznika graficznego, stawiany przez skarżącą zarzut nie znajduje potwierdzenia, ponieważ przewidziana w planie regulacja dotycząca szerokości drogi publicznej oznaczonej symbolem 1KD-G (§ 23 ust. 3 pkt 1 uchwały), nie odnosi się do terenu, który przylega do działek stanowiących własność skarżącej. Również z faktu, że droga publiczna – kasy głównej - oznaczona na planie symbolem 1KD-G, przebiega już poza rysunkiem planu w sąsiedztwie nieruchomości skarżącej nie można wywieść naruszenia interesu prawnego skarżącej. Analiza części tekstowej i graficznej zaskarżonego planu miejscowego prowadzi zatem do wniosku, że ustalenia przedmiotowego planu, zarówno w części tekstowej, jak i graficznej, w żadnym zakresie nie wpływają na sposób zagospodarowania nieruchomości skarżącej, ponieważ nieruchomości te znajdują się poza terenem objętym planem. Zgodnie z art. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U z 2016 r., poz. 778), dalej "u.p.z.p.", ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego z mocy art. 14 ust. 8 u.p.z.p. jest aktem prawa miejscowego, co oznacza, że zawiera ustalenia powszechnie obowiązujące na obszarze, na którym obowiązuje. Wiąże właścicieli (użytkowników wieczystych) nieruchomości gruntowych, położonych na jego obszarze. Stosownie do treści art. 15 ust. 1 u.p.z.p., wójt, burmistrz albo prezydent miasta sporządza projekt planu miejscowego, zawierający część tekstową i graficzną, zgodnie z zapisami studium oraz z przepisami odrębnymi, odnoszącymi się do obszaru objętego planem, wraz z uzasadnieniem. Ustalenia części tekstowej planu miejscowego odnoszą się więc wyłącznie do terenów wydzielonych liniami rozgraniczającymi na rysunku planu i nie formułują nakazów i zakazów w stosunku do właścicieli nieruchomości położonych poza terenem objętym planem (plan nie zmniejsza pasa drogowego na wysokości posesji skarżącej). Jeżeli skarżąca kwestionuje tego rodzaju ustalenia planistyczne, to powinna zaskarżyć plan miejscowy, który je wprowadza, tj. jak wynika z odpowiedzi na skargę uchwałę nr [...]. Wskazane w § 23 zaskarżonej uchwały ustalenia dotyczące szerokości drogi klasy głównej o symbolu 1KD-G, której szerokość obowiązuje w liniach rozgraniczających jak na rysunku planu, przy czym w miejscu wyznaczonym na rysunku planu szerokość wynosi odpowiednio 16,9,20,1, 21,9 i 31,9 m, odnoszą się wyłącznie do terenów objętych planem. Rozważając zatem możliwość naruszenia interesu prawnego skarżącej jako właściciela nieruchomości sąsiednich w stosunku do terenu objętego planem miejscowym, przyjdzie zwrócić uwagę na ugruntowany w orzecznictwie pogląd, zgodnie z którym nie ma reguły, która wykluczałaby legitymację skargową każdego bez wyjątku właściciela działki położonej poza terenem, dla którego uchwalono miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Konieczne jest staranne zbadanie każdego pojedynczego przypadku dla oceny skargi na miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Za taki wyjątek można zatem uznać sytuację, gdy skargę wnosi właściciel nieruchomości nie objętej wprawdzie granicami planu miejscowego, uchwalonego kwestionowaną przez niego uchwałą, ale nieruchomości sąsiedniej, na którą będzie oddziaływała inwestycja planowana na działce objętej planem. Pojęcie nieruchomości sąsiedniej objętej planem, na której planowana jest realizacja inwestycji może obejmować przy tym nie tylko nieruchomość graniczącą bezpośrednio z nieruchomością, której właściciela interes prawny został naruszony, ale również inne nieruchomości. Przymiot strony będzie przysługiwał także innym osobom, jeżeli planowany obiekt będzie miał wpływ na prawnie chronione interesy tych osób (por. wyroki NSA z 3 listopada 2010 r., sygn. II OSK 1780/10; z 7 maja 2008 r., sygn. II OSK 84/08; z dnia 13 października 2003 r., sygn. IV SA 456-458/02). Przedstawione powyżej rozumienie pojęcia nieruchomości sąsiedniej jest powszechnie przyjęte na tle przepisów Kodeksu cywilnego, zawierających regulacje dotyczące tzw. prawa sąsiedzkiego, a ściślej art. 144 Kc, obejmującego zakaz ujemnego oddziaływania na cudzą nieruchomość w drodze tzw. immisji. W ocenie Sądu, uwzględniając przytoczone wyżej regulacje planu miejscowego, należało wyrazić przekonanie, że na skutek uchwalenia tegoż planu, interes prawny skarżącej w zakresie immisji nie został w jakimkolwiek stopniu naruszony. Dlatego też należało stwierdzić, że analiza zarówno części graficznej jak i tekstowej przedmiotowego planu wskazuje, że jego ustalenia nie wpływają w żaden sposób na zagospodarowanie działek należących do skarżącej. Również powoływanie się na bliżej nieokreślone kwestie dotyczące rozgraniczenia nieruchomości, zmiany przeznaczenia działek należących do skarżącej z budowlany na rolne, wprowadzania nieczystości do rowów przebiegających wzdłuż działek skarżącej, legalizacji samowoli budowlanych nie mogą stanowić o naruszeniu interesu prawnego powodowanego zaskarżonym planem. Niewątpliwie podnoszone przez skarżącą kwestie są dla niej ważkie, ale dotyczą one innych postępowań niż postępowanie planistyczne związane z przyjęciem uchwały nr [...]. Podsumowując stwierdzić należy, że ponieważ skarżąca nie wykazała naruszenia interesu prawnego jej skarga podlegała odrzuceniu, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. Jednocześnie przyjdzie zauważyć, że poza opisanymi zarzutami skarżąca nie sformułowała jakichkolwiek zarzutów w zakresie naruszenia norm prawnych regulujących procedurę planistyczną czy też zasad uchwalania planu. O zwrocie opłaty sądowej orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.