II SA/Wr 72/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia WSA Olga Białek po rozpoznaniu w dniu 16 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II wniosku W. K. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku z dnia 20 marca 2014 r. w sprawie ze skargi W. K. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia 9 grudnia 2013 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki murów oporowych postanawia: oddalić wniosek. Wyrokiem z 20 marca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę W. K. na decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia 9 grudnia 2013 r. w przedmiocie nakazu rozbiórki murów oporowych. W terminie, który upłynął w dniu 27 marca 2014 r. skarżący nie złożył wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Natomiast w piśmie nadanym w placówce pocztowej w dniu 25 kwietnia 2014 r., wniósł o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Skarżący swoją prośbę uzasadnił problemami związanymi ze stanem zdrowia. Podniósł, że jego stan zdrowia uległ poprawie dopiero pod koniec pierwszego tygodnia kwietnia, a więc po terminie ogłoszenia wyroku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Jak stanowi art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Zgodnie z 86 § 1 p.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała czynności w postępowaniu sądowym w terminie bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu; postanowienie to może zapaść na posiedzeniu niejawnym. Stosownie natomiast do art. 87 § 1 i 4 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana w terminie siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu; równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Art. 88 p.p.s.a. stanowi natomiast, że wniosek spóźniony lub niedopuszczalny z mocy ustawy sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. W przedmiotowej sprawie wniosek skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę, że choroba wnioskodawcy sama w sobie nie stanowi niezawinionej przeszkody w oparciu o art. 86 § 1 p.p.s.a. O możliwości przywrócenia terminu można mówić wówczas, gdy strona – działająca w postępowaniu osobiście nie miała możliwości podjęcia danej czynności procesowej osobiście lub za pośrednictwem innych osób (por. post. NSA z 28 maja 2008 r. I GZ 143/08, post. NSA z 27 lipca 2006 r. II FZ 386/2006, wyr. SN z 19 maja 1976 r. IV PRN 8/76, post. SN z 3 stycznia 1974 r., II CO 18/73, post. NSA z 18 września 2008 r., II OZ 947/08). Należy podkreślić jednak, że choroba musi mieć charakter niespodziewany, lub wystąpić musi nagłe pogorszenie stanu zdrowia, którego nie dało się przewidzieć. Poza tym musi zostać przedstawione zaświadczenie, że stan zdrowia w danym okresie uniemożliwiał prowadzenie spraw i dokonywanie czynności (por. post. NSA z 17 marca 2009 r., I OZ 211/09, post. NSA z 7 kwietnia 2008 r., II FZ 111/08, post. NSA z 23 stycznia 2008 r., I OZ 9/08). Nie jest przy tym wystarczającym potwierdzeniem braku winy samo zwolnienie lekarskie, zwłaszcza gdy z jego treści wynika możliwość chodzenia (por. post. NSA z 26 czerwca 2008 r. I OZ 428/08) Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy podnieść należy, że skarżący nie uprawdopodobnił, aby uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy. Zwrócić należy uwagę, że z ogólnikowych wyjaśnień skarżącego wynika jedynie to, że stan jego zdrowia uległ poprawie dopiero pod koniec pierwszego tygodnia kwietnia. Ze złożonych wyjaśnień nie wynika natomiast rodzaj choroby oraz to, czy choroba miała charakter nagły lub też niespodziewany. Skarżący nie przedłożył również stosownych dokumentów (zaświadczeń lekarskich odnośnie swojego stanu zdrowia), które pozwalałyby ustalić, czy opisany we wniosku stan zdrowia istniał w momencie biegu terminu i mógł być przeszkodą do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Lakoniczność uzasadnienia wniosku o przywrócenie terminu, który nie zawiera wskazania dotyczącego charakteru choroby nie pozwala przyjąć, aby można było w przypadku skarżącego stwierdzić całkowitą niezdolność do prowadzenia swoich spraw. Co więcej, skarżący znał termin rozprawy i mógł telefonicznie dowiedzieć się o jej wyniku. Należy również podkreślić, że korespondencję kierowaną przez tut. Sąd, skarżący odbierał osobiście (por. zawiadomienie o rozprawie doręczone skarżącemu w dniu 28 lutego 2014 r.). Wobec powyższego na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. Sąd orzekł jak na wstępie.