II SA/Wr 726/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis Sędziowie: Sędzia WSA Olga Białek (spr.) Sędzia WSA Alicja Palus Protokolant: referent Kinga Bilska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 5 marca 2020 r. sprawy ze skargi A. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz strony skarżącej kwotę 500 zł (słownie: pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] NR [...] Wójt Gminy R. ustalił na rzecz A Spółki z o.o. w W. lokalizację inwestycji celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym pn. "Budowa stacji bazowej telefonii komórkowej sieci B o nazwie [...] wraz z przyłączem energetycznym na działce nr [...], w obrębie G. w gminie R.". Na inwestycję składa się: wieża stalowo-kratowa o wysokości 61,95 m n.p.t z odgromnikami; zestaw 12 anten sektorowych umieszczonych w czterech sektorach: w każdym sektorze po trzy anteny o mocy promieniowania izotropowo (EIRP) 1605 W, 871 W i 1289 W umieszczone na wysokości 58,3 m n.p.t. - przy czym anteny z sektora I skierowane są na azymut 40°, z sektora II na azymut 130°, z sektora III na azymut 210°, z sektora IV na azymut 295°, kąt pochylenia wiązek maksymalnie 12° na wszystkich azymutach; zestaw 7 anten radioliniowych; urządzenia sterujące umieszczone pod wieżą; trasy kablowe; instalacja elektryczna zasilająca oraz droga dojazdowa. Organ I instancji uznał, że inwestycja nie jest zaliczana do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, gdyż inwestor przedstawił kwalifikację przedsięwzięcia sporządzoną przez P. K. z której wynika, że anteny będą pracować w częstotliwości 800-2100 MHz, najwyższa moc promieniowania izotopowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi 1605 W a rozpatrywany zasięg w osi głównej wiązki promieniowania wynosi maksymalnie 70 m. Organ zwrócił uwagę, że w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, jako wartość służącą kwalifikacji wskazuje się jedynie równoważną moc promieniowania izotropowo dla konkretnej anteny nie odnosząc się do kształtowanego w otoczeniu natężenia pola elektromagnetycznego. W przedstawionej dokumentacji odległość miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego anteny, czyli od miejsca będącego środkiem układu współrzędnych, względem którego wyznaczono charakterystykę promieniowania anteny, to odcinek prostej, którą wyznaczono w osi głównej wiązki promieniowania anteny. Przy wyznaczaniu przedmiotowej odległości należy uwzględnić zarówno kierunek (azymut) głównej wiązki promieniowania anteny, jak i jej pochylenie (tilt). Tym samym, kluczową kwestią przy kwalifikacji tej instalacji jest zidentyfikowanie, czy w odległościach wykazanych przepisami rozporządzenia w linii prowadzonej w wiązce promieniowania występują miejsca dostępne dla ludności. Co istotne, zgodnie z przepisami ww. rozporządzenia, równoważną moc promieniowania izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny nawet w sytuacji, gdy na terenie tego samego zakładu/obiektu znajduje się inna realizowana lub zrealizowana instalacja radiokomunikacyjna. Tym samym, każdą antenę traktuje się jako indywidulaną instalację. Jeżeli więc na terenie jednego zakładu/obiektu znajduje się więcej niż jedna antena a równoważną moc promieniowania izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny, to nieuprawnionym jest twierdzenie, że należy dokonywać sumowania mocy anten (supozycji pól) i takiego sumarycznego wyznaczenia ich mocy, gdy takie anteny nie znajdują się na terenie jednego zakładu/obiektu. Od powyższej decyzji odwołanie wniosła A. P. zarzucając, między innymi, że: organ nie ustalił rzeczywistego obszaru oddziaływania inwestycji, tj. rzeczywistego poziomu pola elektromagnetycznego występującego w miejscu planowanej inwestycji (w tym pominięcie okoliczności, że w okolicy znajduje się inna stacja bazowa telefonii komórkowej); organ nie zsumował mocy pól elektromagnetycznych emitowanych przez anteny sektorowe i radioliniowe - co w konsekwencji prowadziło do braku ustalenia rzeczywistej wartości promieniowania elektromagnetycznego a także błędnie przyjął, że zasięg głównej wiązki promieniowania wynosi maksymalnie 70 m i nie zagraża zdrowiu i życiu ludzi. Stanowiło to o naruszeniu art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 63 ust. 1 pkt 1 lit.b ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Decyzją z dnia [...] ([...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawił materialnoprawne podstawy rozstrzygnięcia zawarte w przepisach ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wykazał, że planowana inwestycji należy do inwestycji celu publicznego. Analizując natomiast, czy stanowi ona przedsięwzięcie mogące oddziaływać na środowisko, Kolegium wskazało, że Wójt Gminy R. na podstawie przedłożonej przez inwestora dokumentacji, stwierdził w kwestionowanej decyzji, że w ramach planowanego przedsięwzięcia powstanie wieża stalowo-kratowa o maksymalnej wysokości 61,95 m n.p.t. z odgromnikami (pkt 2 ppkt 1 decyzji), oraz zestaw 12 anten sektorowych (pkt 2 ppkt 2 decyzji). Następnie organ wskazał jakie urządzenia będą zainstalowane w poszczególnych sektorach, tj. - w sektorze 1 planowane są: • antena [...] o sumarycznej mocy EiRP dla anteny 1605 W, pasmo pracy 1800 i 900 MHz, azymut 40°, wysokość zawieszenia (środek geometryczny) 58,3 m n.p.t., rozpatrywany zasięg w osi głównej wiązki promieniowania - 70 m, dopuszczalne maksymalne odchylenie 12°; • antena [...] o sumarycznej mocy EiRP dla anteny 871 W, pasmo pracy 2100 MHz, azymut 40°, wysokość zawieszenia (środek geometryczny) 58,3 m n.p.t., rozpatrywany zasięg w osi głównej wiązki promieniowania - 40 m, dopuszczalne maksymalne odchylenie 12°; • antena [...] o sumarycznej mocy EiRP dla anteny 1289 W, pasmo pracy 2 x 800 MHz, azymut 40°, wysokość zawieszenia (środek geometryczny) 58,3 m n.p.t., rozpatrywany zasięg w osi głównej wiązki promieniowania - 70 m, dopuszczalne maksymalne odchylenie 12°; - w sektorze 2 planowane są: • antena [...] o sumarycznej mocy EiRP dla anteny 1605 W, pasmo pracy 1800 i 900 MHz, azymut 130°, wysokość zawieszenia (środek geometryczny) 58,3 m n.p.t., rozpatrywany zasięg w osi głównej wiązki promieniowania - 70 m, dopuszczalne maksymalne odchylenie 12°; • antena [...] o sumarycznej mocy EiRP dla anteny 871 W, pasmo pracy 2100 MHz, azymut 130°, wysokość zawieszenia (środek geometryczny) 58,3 m n.p.t., rozpatrywany zasięg w osi głównej wiązki promieniowania - 40 m, dopuszczalne maksymalne odchylenie 12°; • antena [...] o sumarycznej mocy EiRP dla anteny 1289 W, pasmo pracy 2 x 800 MHz, azymut 130°, wysokość zawieszenia (środek geometryczny) 58,3 m n.p.t., rozpatrywany zasięg w osi głównej wiązki promieniowania - 70 m, dopuszczalne maksymalne odchylenie 12°; - w sektorze 3 planowane są: • antena [...] o sumarycznej mocy EiRP dla anteny 1605 W, pasmo pracy 1800 i 900 MHz, azymut 210°, wysokość zawieszenia (środek geometryczny) 58,3 m n.p.t., rozpatrywany zasięg w osi głównej wiązki promieniowania - 70 m, dopuszczalne maksymalne odchylenie 12°; • antena [...] o sumarycznej mocy EiRP dla anteny 871 W, pasmo pracy 2100 MHz, azymut 210°, wysokość zawieszenia (środek geometryczny) 58,3 m n.p.t., rozpatrywany zasięg w osi głównej wiązki promieniowania - 40 m, dopuszczalne maksymalne odchylenie 12°; • antena [...] o sumarycznej mocy EiRP dla anteny 1289 W, pasmo pracy 2 x 800 MHz, azymut 210°, wysokość zawieszenia (środek geometryczny) 58,3 m n.p.t., rozpatrywany zasięg w osi głównej wiązki promieniowania - 70 m, dopuszczalne maksymalne odchylenie 12°; - w sektorze 4 (w decyzji omyłkowo wskazano sektor 3) planowane są: • antena [...] o sumarycznej mocy EiRP dla anteny 1605 W, pasmo pracy 1800 i 900 MHz, azymut 295°, wysokość zawieszenia (środek geometryczny) 58,3 m n.p.t., rozpatrywany zasięg w osi głównej wiązki promieniowania - 70 m, dopuszczalne maksymalne odchylenie 12°; • antena [...] o sumarycznej mocy EiRP dla anteny 871 W, pasmo pracy 2100 MHz, azymut 295°, wysokość zawieszenia (środek geometryczny) 58,3 m n.p.t., rozpatrywany zasięg w osi głównej wiązki promieniowania - 40 m, dopuszczalne • antena [...] o sumarycznej mocy EiRP dla anteny 1289 W, pasmo pracy 2 x 800 MHz, azymut 295°, wysokość zawieszenia (środek geometryczny) 58,3 m n.p.t., rozpatrywany zasięg w osi głównej wiązki promieniowania - 70 m, dopuszczalne maksymalne odchylenie 12°.Kolegium zauważyło, dalej, że organ I instancji stwierdził, iż przy zasięgu 70 m i odchyleniu 12° uzyskano różnicę 41,6 m pomiędzy granicą miejsc dostępnych dla ludzi a osią głównych wiązek promieniowania anten rozsiewczych. Wyjaśnił także, że legalną definicję pojęcia miejsc dostępnych dla ludzi zawiera art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 799 z późn. zm.) i należy przez nie rozumieć wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego. Na podstawie tak dokonanych ustaleń organ I instancji stwierdził, że planowana inwestycja nie jest zaliczana do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Po przytoczeniu powyższych ustaleń oraz przedstawieniu mających zastosowanie w sprawie przepisów rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących oddziaływać na środowisko, Kolegium stwierdziło, że ze względu na ustaloną i wnioskowaną moc anten radioliniowych EIRP wynoszącą maksymalnie 1605W, planowana inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko dla których wymagane jest sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko ze względu na niższą niż przewidziana w przepisie równoważną moc promieniowania izotropowo wyznaczoną dla pojedynczej anteny, (§ 2 ust. 1 pkt 7 lit. a rozporządzenia). Mieści się natomiast w przedziale określonym w § 3 ust. 1 pkt 8 lit. d ww. rozporządzenia, w którym wymieniono przedsięwzięcia mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (których równoważna moc promieniowania izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż 1000 W a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego anteny, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny). Rozważając, czy spełniona została kolejna przesłanka z tego przepisu, dotycząca odległości miejsc dostępnych dla ludności, organ stwierdził, że najbliższa zabudowa w stosunku do terenu objętego decyzją lokalizacyjną, wbrew twierdzeniom odwołującej się, znajduje się w odległości większej niż 70 m, co w konsekwencji oznacza, że także w obszarze tym oś wiązki nie przebiega nad zabudową. W świetle art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, za miejsca dostępne dla ludności uznaje się takie do którego człowiek ma dostęp bez użycia sprzętu technicznego. W przypadku terenu, miejscem dostępnym dla ludności będzie zatem takie w którym człowiek może znaleźć się w ramach zwykłego, codziennego korzystania z tego terenu. Zakładając racjonalność prawodawcy, a także kierując się doświadczeniem życiowym i zasadami logicznego rozumowania Kolegium przyjęło, że w ramach zwykłego, codziennego korzystania z terenu, bez potrzeby użycia sprzętu technicznego, człowiek ma dostęp do miejsc znajdujących się nie wyżej niż 2 m nad poziomem terenu. Jeżeli na terenie znajduje się zabudowa mieszkaniowa to należy zakładać, że bez użycia sprzętu technicznego człowiek będzie miał dostęp do miejsc które znajdują się nie wyżej niż 2 m nad budynkiem. Z tych względów Kolegium stwierdziło, że dla planowanego zamierzenia nie była wymagana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach a podniesione w tym względzie argumenty w odwołaniu nie zasługują na uwzględnienie. Organ wyjaśnił także, że nie można sumować mocy anten sektorowych i radioliniowych, skoro mające zastosowanie w sprawie przepisy rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. mówią o mocy wyznaczonej dla pojedynczej anteny. Wyłączenie z zakresu obowiązywania tych przepisów radiolinii uzasadniało brak określenia w kwestionowanej decyzji mocy anten radioliniowych. Podniesione w tym względzie zarzuty odwołania Kolegium także uznało za nieuzasadnione. W ocenie organu odwoławczego zaskarżona decyzja precyzyjnie określa zarówno lokalizację jak i istotne z punktu widzenia potencjalnego oddziaływania na środowisko parametry techniczne inwestycji. Zarówno wniosek inwestora, jak i decyzja organu I instancji zawierały szczegółowe określenie kluczowych parametrów inwestycji, takich jak wysokość zamontowania anten sektorowych, ich liczbę, azymuty, pasma nadawania każdej anteny, dopuszczalne maksymalne odchylnie oraz równoważną moc promieniowania izotropowo. Kolegium stwierdziło także, że w ramach analizy o której mowa w art. 53 ust. 3 pkt 1 i pkt 2 u.p.z.p. organ I instancji sprawdził uwarunkowania dotyczące terenu objętego inwestycją ustalając, że nie jest on objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz nie leży na obszarze dla którego istnieje obowiązek sporządzania planu. Organ I instancji ocenił także zamierzenie pod względem zakwalifikowania do inwestycji celu publicznego, uzyskał wszystkie konieczne uzgodnienia. Prawidłowo wyjaśnił, że skoro zarządcą drogi przylegającej bezpośrednio od działki zainwestowania jest gmina, to dla prawidłowości postępowania nie jest wymagana odrębna zgoda zarządcy tej drogi, gdyż jest to ten sam organ co wydający decyzję lokalizacyjną. W ocenie organu odwoławczego zaskarżona decyzja zawiera także wszystkie elementy jakie zgodnie z art. 54 u.p.z.p. powinna zawierać decyzja o ustaleniu lokalizacji celu publicznego. Wymogi określone w tym przepisie spełnia również mapa stanowiąca załącznik graficzny. W związku z zarzutami odwołania organ wyjaśnił, że mapa ewidencyjna jest tożsama z mapą katastralną. Kolegium wyjaśniło nadto, że w postępowaniu przed organem I instancji nie naruszono art. 10 k.p.a. gdyż organ I instancji nie miał obowiązku powiadamiania wszystkich stron w indywidulany sposób. Zgodnie z art. 53 u.p.z.p. o określonych w nim czynnościach postępowania strony zawiadamia się przez obwieszczenie a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości Odwołująca się pismem z dnia 13 maja 2019 r. została powiadomiona o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i o możliwości wypowiedzenia w sprawie. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem A. P. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zarzuciła: I. naruszenie przepisów procesowych tj. - art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1 i art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. przez nie podanie konkretnej jednostki prawnej z rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko wraz z jej uzasadnieniem, co stanowi rażące naruszenie prawa, gdyż decyzja taka jest nie do odkodowania - organ winien podać dlaczego kwalifikował pojedyncze elementy przedsięwzięcia, jak ustalił, na podstawie jakich danych, maksymalne moce i tilty anten oraz jak rozumie, pojęcie miejsc dostępnych dla ludności w rozumieniu art. 64 ust. 3 Konstytucji RP; - art. 72 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, w związku z § 2 ust. 1 pkt 7 lit.a i § 3 ust. 8 pkt 1 lit. e rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko przez przyjęcie, że przedmiotem klasyfikacji jest 12 niezależnych przedsięwzięć (zaniżona moc) oraz dokumentacja nie uwzględniająca maksymalnych tiltów. Nadto organ I instancji doprowadził do akceptacji zakazanego przez Trybunał Sprawiedliwości zjawiska tzw. "salami slicing"; - art. 52 ust.2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez pominięcie faktu, że mapa załączona do wniosku nie zawiera naniesionego obszaru oddziaływania inwestycji, gdyż nie uwzględnia maksymalnych mocy anten sektorowych i radioliniowych (brak podania) mocy nakładających się. Wyliczenia nie uwzględniają błędu metody obliczeniowej oraz odbić promieniowania od naturalnych przeszkód; Skarżąca zarzuciła także, że dokumentacja jest niekompletna, gdyż nie podano w niej: - mocy wyjściowej pojedynczego nadajnika TX z uwzględnieniem tolerancji tej mocy określonej przez producenta; - danych producenta i typu anten oraz nadajników radiolinii, ich zysku antenowego, częstotliwości pracy oraz mocy wyjściowej; - wyliczeń mocy EIRP w oparciu o budżet mocy w poszczególnych sektorach projektowanej stacji z uwzględnieniem tolerancji produkcyjnej podanych parametrów. Zarzucając powyższe skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zwrot kosztów postępowania. W uzasadnieniu stwierdzono, że uchylenie zaskarżonej decyzji jest konieczne, gdyż jest ona sprzeczna z aktualnym orzecznictwem NSA oraz ze stanowiskiem Prezesa NSA przedstawionym w piśmie z dnia 8 sierpnia 2019 r. którego kopia załączona została do skargi. Następnie zacytowane zostały liczne fragmenty orzeczeń NSA oraz wojewódzkich sądów administracyjnych. Autor skargi wskazał, że w uzasadnieniu decyzji organy nie podały, czemu nie zweryfikowały maksymalnych mocy oraz pochyleń anten. Organy powinny były określić faktyczną moc ERIP anten na każdym sektorze, następnie ustalić maksymalne tilty anten na podstawie danych katalogowych, ustalić możliwą potencjalnie wysokość do zabudowy od środka elektrycznego anteny. Dopiero wyjaśnienie tych kwestii pozwala - zdaniem skarżącej - na dokonanie prawidłowej kwalifikacji i obszaru oddziaływania inwestycji. Zdaniem strony, organ nie zweryfikował przedłożonej dokumentacji z której wynika wprost, że anteny już na tym etapie przygotowane są do pracy o kilkukrotnie wyższej mocy. Należało uwzględnić zarówno maksymalne możliwe emitowanie takiego pola z urządzenia jak i maksymalne możliwe pochylenie od wiązki promieniowana oraz ukształtowanie terenu w szczególności istniejącą jak i potencjalną zabudowę. Organ wydając decyzję musi mieć bowiem pewność, że promieniowania ERIP nie będzie dotyczyć miejsc dostępnych dla ludności. Zdaniem skarżącej brak konkretnego uzasadnienia, podania maksymalnej mocy, maksymalnych pochyleń anten nie pozwala na podjęcie polemiki z wydaną decyzją. W świetle powyższego sporządzona dokumentacja jest niekompletna i winna zostać uzupełniona o: 1) przedłożenie dokumentacji określającej maksymalną moc EIRP na każdym kierunku emisji (sektorze) z uwzględnieniem maksymalnych tiltów zarówno elektrycznych jak i mechanicznych określonych na podstawie danych technicznych anten oraz uchwytów je mocujących z uwzględnieniem możliwej potencjalnej dopuszczalnej zabudowy w odległościach wskazanych w przepisach rozporządzenia; 2) uzupełnienie dokumentacji o mapę obrazującą faktyczny obszar oddziaływania inwestycji z uwzględnieniem maksymalnych tiltów elektrycznych oraz mechanicznych, odbić od naturalnych przeszkód oraz podaniem, jaki błąd metody obliczeniowej przyjęto w wyliczeniach albowiem takich precyzyjnych danych nie zawiera dokument; 3) precyzyjne określenie obszaru ograniczonego użytkowania ze wskazaniem, w jakiej odległości i na jakiej wysokości należy ograniczyć zamierzenia inwestycyjne w przyszłości; 4) podanie mocy wyjściowej pojedynczego nadajnika TX z uwzględnieniem tolerancji tej mocy określonej przez producenta; 5) określenie danych producenta i typu anten oraz nadajników radiolinii, ich zysku antenowego, częstotliwości pracy oraz ich mocy wyjściowej; 6) dokonanie wyliczeń mocy EIRP w oparciu o budżet mocy w poszczególnych sektorach projektowanej stacji z uwzględnieniem tolerancji produkcyjnej podanych parametrów. W konkluzji wywodów stwierdzono, że organy dokonały kwalifikacji pojedynczych elementów przedsięwzięcia nie weryfikując nawet mocy oraz maksymalnych pochyleń anten. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości argumentację i wywody zawarte w kwestionowanej decyzji. Na rozprawie w dniu 5 marca 2020 r. stawił się Prezes Zarządu Stowarzyszenia C z/s w R. wnosząc o dopuszczenie Stowarzyszenia do udziału w charakterze uczestnika postępowania. Sąd działając na podstawie art. 33 § 1 p.p.s.a postanowił dopuścić Stowarzyszenie do udziału w charakterze uczestnika postępowania. Prezes Stowarzyszenia wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji popierając argumentację skargi. W załączeniu do protokołu z rozprawy przedstawił najnowsze orzecznictwo sądowe, podając, że wynika z niego konieczność ustalenia maksymalnej mocy urządzeń oraz ich pochyleń. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019r., poz. 2167) sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, przy czym Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów postępowania lub prawa materialnego, odpowiednio mogących mieć lub mających wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U z 2019 r. poz. 2325) zwanej dalej: ustawą p.p.s.a. Zakres kontroli Sądu wyznacza art. 134 p.p.s.a stanowiący, że sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (§ 1). Nadto, zgodnie z art. 135 ww. ustawy, sąd uprawniony jest do wyeliminowania z obrotu prawnego nie tylko zaskarżonego aktu ale także innych aktów podjętych w granicach sprawy, jeżeli uzna, że jest to konieczne dla doprowadzania sprawy do stanu zgodnego z prawem. Poddawszy kontroli zaskarżoną decyzję zgodnie z opisanymi wyżej kryteriami Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Podstawę materialnoprawną do wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz procedurę poprzedzającą jej wydanie regulują przepisy ustawy z dnia z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (obecnie Dz.U. z 2020 r. poz. 293), zwanej dalej u.p.z.p. W myśl art. 50 ust. 1 tej ustawy, w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zgodnie z regulacją art. 52 ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego następuje na wniosek inwestora, którego wymagana treść została określona w ust. 2 powołanego przepisu. Z powołanego art. 52 ust. 2 ustawy wynika, że wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego powinien zwierać m.in.: określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej a w przypadku jej braku na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren którego wniosek dotyczy i obszaru na którym ta inwestycja będzie oddziaływać w skali 1:500 lub 1:1000 a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2000 (punkt 1); charakterystykę inwestycji obejmującą określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystykę zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia gabarytów projektowanych obiektów budowlanych oraz powierzchni terenu podlegającej przekształceniu, przedstawione w formie opisowej i graficznej (2b); określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji (2c). Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego stanowi etap wstępny procesu inwestycyjnego, a jej wydanie wymaga wyjaśnienia, czy na danym terenie jest dopuszczalna zabudowa określonego rodzaju, czy zamierzenie jest zgodne z obowiązującymi przepisami prawa, w tym przepisami szczególnymi oraz na jakich warunkach może być realizowane. Zgodnie z art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem (m.in.) decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego - wydawanej na podstawie u.p.z.p. Tym samym organ wydający taką decyzję ma obowiązek sprawdzić, czy przed jej wydaniem inwestor nie powinien uzyskać decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a w przypadku wątpliwości w tym zakresie wskazać na potrzebę wyjaśnienia tej kwestii przez właściwy organ. W orzecznictwie sądów administracyjnych został wyrażony pogląd zgodnie z którym w przypadku, gdy przedmiotem decyzji lokalizacyjnej jest obiekt i urządzenia infrastruktury telekomunikacyjnej, przy ustaleniu czy konieczne jest uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach niezbędne jest ustalenie charakterystycznych parametrów technicznych determinujących wpływ przedsięwzięcia na środowisko i nieruchomości sąsiednie z wyszczególnieniem miejsc dostępnych dla ludzi (por. wyrok NSA z dnia 16 czerwca 2015 r., sygn. akt II OSK 2706/13, CBOSA). Uwarunkowania środowiskowe powinny być zbadane przed wydaniem decyzji lokalizacyjnej po to, aby właściwe były określone warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu inwestycji, zwłaszcza w zakresie ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich. Wobec powyższego obowiązkiem organu lokalizacyjnego jest dokonanie jednoznacznej oceny, czy planowaną inwestycję należy zakwalifikować jako przedsięwzięcie które wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko stosownie do art. 59 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (dalej jako ustawa środowiskowa) w związku z przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (dalej jako rozporządzenie) W tym zakresie podstawowe znaczenie odgrywa ustalenie, czy planowane przedsięwzięcie należy do kategorii mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko (§ 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia) czy też mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (§ 3 ust. 1 pkt 8 ww. rozporządzenia). Z przywołanych przepisów § 2 i § 3 rozporządzenia wynika, że do parametrów technicznych stacji bazowej telefonii decydujących o wpływie na środowisko należą: rodzaj anteny (instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne, radiolokacyjne), liczba anten, moc promieniowania poszczególnych anten; emisja pola elektromagnetycznego przez poszczególne anteny; odległość instalacji od miejsc dostępnych dla ludzi; występowanie na obiekcie realizowanej lub zrealizowanej innej instalacji radiokomunikacyjnej, radionawigacyjnej lub radiolokacyjnej. Dopiero określenie tych poszczególnych parametrów technicznych inwestycji pozwala na dokonanie jej kwalifikacji i charakteru (por. wyrok NSA z dnia 16 czerwca 2015 r., sygn. akt II OSK 2706/13; z dnia 12 czerwca 2014 r., sygn. akt II OSK 104/13 - CBOSA). Skoro więc jednym z podstawowych parametrów inwestycji polegającej na budowie instalacji radiotelekomunikacyjnej (tj. m in. stacji bazowej telefonii komórkowej) jest ilość i moc anten, to zdaniem Sądu, należy zgodzić się ze stanowiskiem, że dla poczynienia prawidłowych ustaleń w jaki sposób dana inwestycja wpłynie na środowisko niezbędne jest określenie nie tylko mocy poszczególnych anten, ale i rozważenia ewentualnego nakładania się (nachodzenia) wiązek promieniowania emitowanych przez poszczególne anteny. Nie można bowiem wykluczyć, że ich ewentualne nakładanie bądź nachodzenie się spowoduje, że moc promieniowania znacznie przekroczy wartości dopuszczalne (tak NSA w wyroku z dnia 28 lutego 2018 r. II OSK 243/18 CBOSA). Z powyższych względów - dla prawidłowej oceny, czy dana inwestycja może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko - niezbędne jest dokładne określenie parametrów zarówno poszczególnych anten jak i całego przedsięwzięcia (por. wyroki NSA: z dnia 16 czerwca 2015 r" sygn. akt II OSK 2706/13; z dnia 29 września 2015 r., sygn. akt II OSK 139/14, z dnia 1 grudnia 2015 r. II - CBOSA) - czego w niniejszej sprawie nie uczyniono. W orzecznictwie sądów administracyjnych obecnie dominujące jest stanowisko - które skład orzekający podziela - że ocena osiągnięcia granicznych parametrów równoważnej (efektywnej) mocy izotropowego promieniowania elektromagnetycznego instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych (z wyłączeniem radiolinii) emitujących pola elektromagnetyczne o określonych częstotliwościach, powinna uwzględniać zjawisko fizyczne interferencji fal elektromagnetycznych i wynikającą z niego kumulację wartości mocy promieniowania elektromagnetycznego pojedynczych anten wchodzących w skład instalacji (por. NSA w wyrokach z dnia 16 czerwca 2015 r., II OSK 2706/13; wyrok NSA z dnia 29 września 2015 r., II OSK 139/14; wyrok NSA z dnia 1 grudnia 2015 r., II OSK 801/14; wyrok NSA z dnia 9 grudnia 2016 r., II OSK 708/15; wyrok NSA z dnia 22 lutego 2017 r., II OSK 1494/14; wyrok NSA z dnia 10 maja 2018 r., II OSK 2877/17; wyrok NSA z dnia 29 maja 2018 r., II OSK 1570/18) Podkreślić należy, że wykładnia systemowa § 3 ust. 1 rozporządzenia prowadzi do wniosku, ie celem ustawodawcy było wskazanie inwestycji które potencjalnie znacząco mogą oddziaływać na środowisko, co oznacza, że rolą organów powołanych do ochrony środowiska jest ustalenie, w jaki sposób inwestycja (a nie poszczególne anteny) wpłynie na środowisko. Dla oceny oddziaływania inwestycji na środowisko istotne znaczenie może mieć wyjaśnienie kwestii, czy moc anten planowanych do zainstalowania w ramach zamierzonego przedsięwzięcia nie kumuluje się wzajemnie lub z innymi urządzeniami wytwarzającymi pole elektromagnetyczne. Stosownie bowiem do § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia, do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się również przedsięwzięcia nieosiągające progów określonych w ust. 1, jeżeli po zsumowaniu parametrów charakteryzujących to przedsięwzięcie z parametrami realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju znajdującego się na terenie jednego zakładu lub obiektu osiągną progi określone w ust. 1. Przepis ten jednoznacznie przewiduje sumowanie parametrów przedsięwzięcia, którego dotyczy postępowanie administracyjne. Przepisu § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia nie należy mylić z § 3 ust. 1 pkt 8 tegoż rozporządzenia, gdzie jest mowa o wyznaczaniu równoważnej mocy promieniowania izotropowo dla pojedynczej anteny. Przepis § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia (sumowanie parametrów planowanego przedsięwzięcia i parametrów realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju) wchodzi w grę, gdy planowane przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko nie osiąga progów określonych w ustępie 1 § 3 rozporządzenia. W niniejszej sprawie inwestor przedłożył dokument o nazwie "Kwalifikacja przedsięwzięcia" sporządzony w marcu 2017 r. przez P. K., w którym przedstawił on moc ERIP dla każdej z anten. W opracowaniu tym wyraźnie wskazano, że równoważną moc promieniowania wyznacza się dla pojedynczej anteny nawet w sytuacji, gdy na terenie tego samego zakładu znajduje się inna realizowana lub zrealizowana instalacja radiokomunikacyjna, radiolokacyjna lub radionawigacyjna. Tym samym autor opracowania każdą antenę traktował jako indywidulaną instalację. W konsekwencji przyjętego założenia w opracowaniu nie zsumowano parametrów anten pod kątem możliwości kumulacji wartości mocy poszczególnych anten działających łącznie. Autor opracowania, za nieuprawnione uznał twierdzenie, że należy dokonywać sumowania mocy anten (superpozycji pól) dla anten i takiego sumarycznego wyznaczania ich mocy, gdy anteny nie znajdują się na terenie jednego zakładu. W efekcie, na podstawie obliczeń wykonanych przy przyjęciu powyższej interpretacji stwierdził, że przedmiotowa stacja bazowa nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze lub mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Wykluczając inwestycję z grupy przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, organ pierwszej instancji w całości oparł się na opisanym wyżej dokumencie, nie dokonując własnych ustaleń co do oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko. Organ I instancji ograniczył się do bezrefleksyjnego przyjęcia wniosku powyższego opracowania, że dla wskazanego przedsięwzięcia raport o oddziaływaniu na środowisko nie jest wymagany, cytując w decyzji całe fragmenty z "Kwalifikacji" i przyjmując, że najwyższa moc promieniowania wynosi wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi 1605W a rozpatrywany zasięg w osi głównej wiązki promieniowania wynosi maksymalnie 70 m. Organ stwierdził także, że przy zasięgu 70 m i odchyleniu 12° uzyskano różnicę 41,6 m pomiędzy granicą miejsc dostępnych dla ludności a osią głównych wiązek promieniowania anten rozsiewczych. Z kolei organ II instancji oparł się w całości na ustaleniach faktycznych przedstawionych w decyzji organu I instancji które zaczerpnięte zostały z opracowania złożonego przez inwestora, bez poddania własnej ocenie dokumentacji złożonej przez inwestora i zawartych w niej parametrów technicznych i użytkowych. Kolegium stwierdziło, co prawda, że zarówno wniosek inwestora, jak i decyzja organu pierwszej instancji zawiera szczegółowe określenie kluczowych parametrów inwestycji takich jak wysokość zamontowania anten sektorowych, ich liczbę, azymuty, pasma nadawania, dopuszczalne maksymalne odchylenie oraz równoważną moc promieniowana izotropowo, ale zauważyć trzeba, że ocena ta ograniczyła się w istocie do przepisania dane podane zostały przez inwestora oraz konkluzji wynikających z przedłożonego przez niego opracowania. W związku z powyższym zauważyć należy, że składana przez inwestora kwalifikacja przedsięwzięcia nie ma charakteru wiążącego dla organu. Jest ona bowiem dowodem w postępowaniu administracyjnym i jak każdy inny dowód podlega, zgodnie z art. 80 k.p.a., ocenie organu prowadzącego to postępowanie. Tym samym złożony przez stronę dokument zawierający kwalifikację przedsięwzięcia, podlega wszechstronnej, wyczerpującej a przede wszystkim samodzielnej ocenie organu administracji w świetle przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Ocena wartości dowodowej kwalifikacji przedsięwzięcia, jego wiarygodności i przydatności dla rozstrzygnięcia sprawy należy bezsprzecznie do obowiązków organu administracji, ponieważ to on rozstrzyga sprawę a nie osoba sporządzająca taką kwalifikację. Przed wydaniem decyzji lokalizacyjnej organ powinien zatem samodzielnie zbadać charakter planowanej inwestycji, poddając wnikliwej analizie parametry techniczne i użytkowe planowanego urządzenia, w tym złożoną dokumentację. Taka ocena nie może ograniczać się tylko do cytowania fragmentów kwalifikacji przedsięwzięcia opracowanej przez inwestora. Bez prawidłowego ustalenia kluczowych parametrów inwestycji nie sposób bowiem rozstrzygnąć o kwalifikacji planowanej inwestycji w kontekście uznania jej za mogącą zawsze znacząco lub mogącą potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Wyniki analizy dokonanej w tym względzie przez organ, powinny znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji ( art. 107 § 3 k.p.a.). W ocenie Sądu należy zgodzić się ze stanowiskiem, że organy powinny dokonać samodzielnej kwalifikacji przedsięwzięcia w świetle przepisów art. 59 ust. 1 i art. 71 ust. 2 ustawy środowiskowej. W szczególności obowiązkiem organów było wyjaśnienie, czy i w jakim zakresie jest możliwa zmiana kierunku lub kąta nachylenia poszczególnych anten w oparciu o pełną dokumentację techniczną, której w aktach sprawy brak. Winne także ustalić, czy w obrębie planowanego przedsięwzięcia znajdują się już inne urządzenia i czy powinno nastąpić sumowanie mocy poszczególnych anten ze względu na ich parametry i wyznaczanie ich równoważnej mocy promieniowania izotropowego, do czego zobowiązuje § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z 9 listopada 2010 r. Organy powinny albo dokonać samodzielnej analizy albo zasięgnąć ekspertyzy w zakresie tego czy zasięg oddziaływania anten nie kumuluje się z innymi urządzeniami wytwarzającymi pole elektromagnetyczne, przy czym zwrócić należy też uwagę na brak w kontrolowanych decyzjach analizy możliwości zmiany systemu pracy poszczególnych anten, a co za tym idzie zmiany ustalonego dla poszczególnych anten EIRP. Kwestia oddziaływania pola elektromagnetycznego wymaga przede wszystkim uwzględnienia maksymalnej możliwości emisyjnych urządzenia, w tym również uwzględnienia jej maksymalnego możliwego pochylenia osi wiązki promieniowania, ukształtowania terenu oraz istniejącego i potencjalnego zagospodarowania. Dla prawidłowego ustalenie stanu sprawy niezbędne było zatem zbadanie planowanej inwestycji, poddanie wnikliwej analizie parametrów technicznych i użytkowych planowanego urządzenia, bez których nie sposób rozstrzygnąć o oddziaływaniu inwestycji na otoczenie (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 marca 2015 r. sygn. akt II OSK 2002/13 oraz z dnia 9 grudnia 2016 r. sygn. akt II OSK 708/15, CBOSA. nsa.gov.pl) Stąd też dopiero uwzględnienie maksymalnego pochylenia anteny oraz prawidłowe ustalenie ich mocy pozwoli na określenie, czy w odległości wskazanej w rozporządzeniu od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny znajdują się miejsca dostępne dla ludności. W niniejszej sprawie nie wyjaśniono na jakiej podstawie przyjęto maksymalny kąt nachylenia 12° i czy istnieje możliwość większego pochylenia anten, a tym samym zmiany kierunku wiązki promieniowania. Nie wystarcza bowiem ograniczenie rozważań do zakresu pochylenia anten deklarowanego przez inwestora, a wynoszącego jak wynika z kwalifikacji instalacji dla poszczególnych anten do 12° , jeżeli z akt sprawy nie wynika by były to jednocześnie maksymalne możliwe pochylenia osi wiązek promieniowania poszczególnych anten. Również ta okoliczność powinna podlegać wyjaśnieniu. W przypadku stwierdzenia istnienia możliwości faktycznego pochylenia anten większej od deklarowanej przez inwestora, organy powinny ustalić oddziaływanie anteny od minimalnego do maksymalnego jej pochylenia, aby jednoznacznie ustalić od jakiej do jakiej wysokości od poziomu terenu i w jakiej odległości od anten oraz w jakiej płaszczyźnie możliwe jest ewentualne oddziaływanie promieniowania na miejsca dostępne dla ludności w przypadku nachylenia anten pod różnym kątem. Dla wyjaśnienia, czy moc anten przewidzianych do zainstalowania w ramach przedmiotowego przedsięwzięcia, nie kumuluje się wzajemnie konieczne było przeprowadzenie przez organy oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego pod kątem treści § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. a w przypadku braków w tym zakresie, jego uzupełnienie. Wskazać bowiem należy, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowane jest stanowisko - podzielane przez skład orzekający w niniejszej sprawie - zgodnie z którym, począwszy od wcześniej obowiązującego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 września 2002r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych kryteriów związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 179, poz. 1490), późniejszego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573, ze zm.) oraz znajdującego zastosowanie w sprawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r., dla ustalenia, czy mamy do czynienia z inwestycją mogącą znacząco oddziaływać na środowisko wymagane jest uwzględnienie kumulacji oddziaływań lub sumowania się parametrów tego samego rodzaju przedsięwzięcia (por. wyroki NSA z dnia 16 czerwca 2015 r., sygn. akt II OSK 2706/13; z dnia 29 września 2015 r., sygn. akt II OSK 139/14, z dnia 1 grudnia 2015 r., sygn. akt II OSK 801/14; z dnia 9 grudnia 2016 r., sygn. akt II OSK 708/15, z dnia 22 lutego 2017 r., sygn. akt II OSK 1494/15, z dnia 10 maja 2018 r., sygn. akt II OSK 2877/17 i z dnia 3 lipca 2018 r. sygn. akt II OSK 1570/18). Wykładnia § 3 ust. 1 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. prowadzi do wniosku, że celem ustawodawcy było wskazanie inwestycji, które potencjalnie znacząco mogą oddziaływać na środowisko, co oznacza, że rolą organów powołanych do ochrony środowiska jest ustalenie, w jaki sposób inwestycja (a nie poszczególne anteny) wpłynie na środowisko. Brzmienie przepisów § 3 ust. 2 pkt 2 i 3 rozporządzenia z 2010 r. dotyczących rozbudowy, przebudowy lub montażu realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia potwierdza zasadność sumowania parametrów danego przedsięwzięcia. Jeżeli bowiem nakazano sprawdzać kwalifikację danego przedsięwzięcia po jego rozbudowie bądź przebudowie jako przedsięwzięć mogących zawsze znacząco albo potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, to nieracjonalne byłoby przyjęcie stanowiska, że w przypadkach budowy nowego przedsięwzięcia równoważna moc promieniowana izotropowo dla pojedynczych anten nie podlega sumowaniu. Przepis § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. ma charakter normy ogólnej określającej sposób wyznaczania równoważnej mocy promieniowanej izotropowo dla pojedynczej anteny. Natomiast § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia ma charakter normy uzupełniającej pozwalającej na rozstrzygnięcie, czy mamy do czynienia z inwestycją mogącą zawsze znacząco albo potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko jako całość. Pomiędzy tymi normami nie zachodzi kolizja uzasadniająca stosowanie reguły kolizyjnej lex specialis derogat legi generali. Żeby można było zsumować parametry charakteryzujące realizowane przedsięwzięcie - stację bazową telefonii komórkowej na której zostanie zainstalowanych więcej anten, niezbędne jest najpierw ustalenie mocy promieniowanej izotropowo dla pojedynczej anteny. W niniejszej sprawy organy niezgodnie z § 3 ust. 2 pkt 3 ww. rozporządzenia nie rozpatrzyły kwestii ewentualnego nakładania się i sumowania na parametry poszczególnych objętych inwestycją anten parametrów innych anten, mających być zainstalowanych w ramach tego samego przedsięwzięcia objętego postępowaniem. Wadliwie ograniczyły się jedynie do podanej przez inwestora promieniowana izotropowego wyznaczonego dla pojedynczej anteny. W świetle przedstawionych wyżej wywodów stwierdzić należy, że organy nie wywiązały się z obowiązku poddania wnikliwej analizie parametrów technicznych i użytkowych planowanego urządzenia, w tym złożonej dokumentacji, co było konieczne dla zbadania charakteru planowanej inwestycji. Bez prawidłowego ustalenia okoliczności mogących decydować o wpływie na środowisko i oddziaływaniu na sąsiednie nieruchomości pod kątem występowania miejsc dostępnych dla ludności w zasięgu działania mocy anten, nie sposób bowiem rozstrzygnąć o charakterze planowanej inwestycji, tj. nie można stwierdzić, czy planowana inwestycja należy, czy też nie, do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko bądź przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu § 3 ust. 1 pkt 8 powołanego wyżej rozporządzenia. Wobec nie poczynienia przez organy kompletnych ustaleń dotyczących omówionych wyżej kwestii dotyczących konieczności ustalenia parametrów technicznych przedsięwzięcia (w tym udokumentowania podanego przez inwestora stopnia pochylenia anten jako faktycznie maksymalnego) oraz ustalenia, czy moc anten przewidzianych do zainstalowania w ramach przedmiotowego przedsięwzięcia, nie kumuluje się wzajemnie, stwierdzić należało, że zaskarżona decyzja jak też decyzja ją poprzedzająca wydane zostały z naruszeniem przepisów art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. Organy naruszyły także przepis § 3 z § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. przez jego pominięcie i niezastosowanie w sprawie. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny działając zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c w związku z art. 134 i art. 135 p.p.s.a orzekł jak w pkt I sentencji wyroku. Orzeczenie o kosztach wydane zostało na podstawie art. 200 ww. ustawy.