III SA/Wr 1341/15
PostanowienieWSA we Wrocławiu2016-01-13
Skład orzekający: Katarzyna Borońska
Analiza orzeczenia
Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.
Zagadnienie prawne
Czy sąd administracyjny może wstrzymać wykonanie decyzji nakładającej karę pieniężną na podstawie wniosku strony, gdy nie wykazano niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków?Ratio decidendi
Sąd odmówił wstrzymania wykonania decyzji nakładającej karę pieniężną, ponieważ strona nie wykazała konkretnych i zindywidualizowanych okoliczności uzasadniających niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Twierdzenia strony muszą być poparte dokumentami źródłowymi, a sąd nie może z urzędu poszukiwać usprawiedliwienia dla wniosku o zabezpieczenie.Stan faktyczny
Sprawa dotyczy skargi spółki "A" na decyzję Dyrektora Izby Celnej nakładającą karę pieniężną w wysokości 12 000 zł za eksploatację automatu do gier poza kasynem gry. Skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania decyzji, argumentując, że jej wykonanie spowoduje poważne szkody ekonomiczne i utratę płynności finansowej. Nie przedstawiła jednak dokumentów potwierdzających swoją sytuację finansową.Rozstrzygnięcie
Odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.Pełny tekst orzeczenia
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Borońska po rozpoznaniu w dniu 13 stycznia 2016 r., na posiedzeniu niejawnym, w sprawie ze skargi "A" Sp. z o.o. w G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w związku z eksploatacją automatów do gier poza kasynem gry, wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Zaskarżoną decyzją organ utrzymał w mocy orzeczenie nakładające na skarżącą spółkę karę pieniężną w związku z eksploatacją automatu do gier poza kasynem gry w kwocie 12.000 zł.
W skardze strona wniosła m.in. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia. Podniosła, że (na skutek wykonania zaskarżonej decyzji) zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody skarżącej oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków po stronie skarżącej, jak to ujęto we wniosku: "w sytuacji gdy zaskarżona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa". Argumentowała strona, że w okolicznościach niniejszej sprawy została spełniona przesłanka udzielenie zabezpieczenia w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia skarżącej szkody, bowiem wykonanie wskazanej we wniosku decyzji stanowiłoby realne zagrożenie dla istniejącej, aktualnej sytuacji ekonomicznej (gospodarczej) skarżącej, gdyż wskazana decyzja opiewa na kwotę [...] zł, co w sposób oczywisty, zważywszy na wysokość kapitału zakładowego skarżącej ([...] zł), doprowadziłoby do całkowitej utraty płynności finansowej i całkowitego uniemożliwienia prowadzenia działalności gospodarczej przez skarżącą.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej – skrótowo – "p.p.s.a.", Sąd na wniosek strony może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Postępowanie w sprawie wstrzymania wykonania w trybie powołanego wyżej art. 61 § 3 p.p.s.a. wszczynane jest wyłącznie na wniosek strony, co oznacza, że to wnioskodawca winien wskazać okoliczności uzasadniające jego żądanie. Wartym podkreślenia jest to, że okoliczności te muszą mieć charakter konkretny i zindywidualizowany, a nie tylko potencjalny i hipotetyczny.
Twierdzenia strony powinny też być poparte dokumentami źródłowymi (por. np. postanowienia NSA z dnia 24 listopada 2015 r., sygn. akt II FSK 2877/15, z dnia 26 sierpnia 2015 r., sygn. akt I OZ 879/15, z dnia 16 stycznia 2013 r., sygn. akt II GZ 388/12, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Podkreślić również należy, iż w judykaturze utrwalony jest już pogląd, zgodnie z którym, podmiot występujący o ochronę tymczasową nie może oczekiwać od sądu, aby ten, wyręczając go, niejako z urzędu poszukiwał usprawiedliwienia dla złożonego wniosku. Brak należytego uzasadnienia żądania o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wyklucza dokonywanie jego merytorycznej oceny (por. postanowienia NSA: z dnia 25 kwietnia 2012 r., II FSK 498/12; z dnia 10 maja 2011 r., II FZ 106/11;z dnia 9 września 2011 r., II FSK 1501/11; z dnia 28 września 2011 r., I FZ 219/11 i z dnia 26 listopada 2007 r., II FZ 338/07, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
W rozpatrywanej sprawie skarżąca nie załączyła do wniosku dokumentów obrazujących jej sytuację finansową, a więc nie wykazała niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w związku z wykonaniem zaskarżonej decyzji. Wniosek nie zawiera także przekonywującej argumentacji przemawiającej za jego uwzględnieniem, gdyż skarżąca nie przedstawiła w nim szczegółowych danych i okoliczności dotyczących jej sytuacji finansowej, wskazując jedynie ogólnie na możliwość zakłócenia płynności finansowej prowadzonej działalności gospodarczej.
Odnosząc się do twierdzeń strony o wadliwości zaskarżonego orzeczenia wskazać należy, że na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania aktu Sąd nie ma możliwości dokonania oceny zgodności z prawem decyzji wydanych
w toku postępowania administracyjnego, a zatem niedopuszczalne jest wywodzenie konieczności uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania orzeczenia
z przekonania o wadliwości danego rozstrzygnięcia.
Z tych względów na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji.
Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 22.07.2026. · Źródło