III SA/Wr 32/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Ciołek (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Borońska, Sędzia WSA Magdalena Jankowska-Szostak, , Protokolant starszy specjalista Katarzyna Jastrzębska, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 9 maja 2019 r. sprawy ze skargi S.M. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę. Przedmiotem skargi S.M. prowadzącego działalność gospodarcza pod firmą "A" (dalej: strona, skarżący) jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: organ II instancji, GITD) z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: organ I instancji, WITD) z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w wysokości [...] zł. Z akt sprawy wynika, że w dniu [...] czerwca 2018 r. inspektorzy Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego przeprowadzili kontrolę drogową autobusu marki [...] nr rej [...], którym wykonywany był przewóz drogowy osób w ramach linii regularnej S - J. Podczas kontroli ustalono, że kierujący nie posiadał (nie przedstawił) obowiązującego rozkładu jazdy stanowiącego załącznik do zezwolenia nr [...]. Kierujący do kontroli okazał rozkład jazdy do zezwoleń [...], [...] i [...]. Kontrola wykazała także, że autobus nie posiadał bocznej tablicy kierunkowej dotyczącej trasy, na której wykonywany był przewóz osób. Przebieg kontroli udokumentowano protokołem kontroli nr [...]. W następstwie stwierdzonych naruszeń wszczął z urzędu postępowanie i decyzją z dnia [...] lipca 2018 r. nałożył na Spółkę karę pieniężną w wysokości [...] zł; podstawę stanowiły naruszenia określone w załączniku nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j.Dz.U. z 2019 r., poz. 58 ze zm., dalej: u.t.d.), tj. naruszenia określone w lp.2.3 i l.p. 2.5 załącznika nr 3. W odwołaniu od ww. decyzji strona zakwestionowała: - uznanie przez organ, że nieokazanie przez kierowcę rozkładu jazdy stanowi naruszenie przepisów u.t.d. sankcjonowane karą, w sytuacji kiedy strona takim rozkładem dysponuje, a jedynie kierowca nie posiadał go w trakcie kontroli; - zaliczenie tablicy kierunkowej do warunków technicznych pojazdu, których spełnienie warunkuje sprawność samego pojazdu jako całości oraz jego części składowych wskazując, że jest to jedynie element wyposażenia i oznakowania pojazdu. W wyniku rozpatrzenia odwołania opisaną na wstępie decyzją GITD utrzymał w mocy decyzję organu I instancji w podstawie prawnej powołując art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r. poz. 23, dalej: k.p.a.), art. 4 pkt 7, art. 22 lit. o, art. 18 ust. 1, art. 18 b ust. 1 pkt 1 i 7 i ust. 2 pkt 1b i 5, art. 20 ust. 1, ust. 1a, art. 92a ust. 1, 2 i 6 u.t.d. , § 18 ust.1, § 21 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (t.j. Dz U. z 2016 r. poz. 2022, dalej: Rozporządzenie) oraz lp. 2.3. i lp 2.5.1.załacznika nr 3 do u.t.d. Organ II instancji podzielił w całości ustalenia faktyczne i ocenę prawną dokonane przez organ I instancji stwierdzając zasadność nałożenia na stronę kary w wysokości [...] zł. Organ nie zgodził się z argumentacją zawartą w odwołaniu wskazując, że zgodnie z art. 87 ust. 1 u.t.d. kierowca podczas wykonywania przewozu drogowego jest obowiązany posiadać przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu kontroli m.in. odpowiednie zezwolenie lub wypis z zezwolenia wraz z obowiązujący rozkładem jazdy, a skutkiem nie dopełnienia ww. wymogu jest kara przewidziana w zał. nr 3 lp. 2.3. do u.t.d. Odnośnie tablicy kierunkowej wskazał organ, że wprawdzie tablice kierunkowe na autobusie regularnej komunikacji publicznej należą w myśl § 18 ust. 1 Rozporządzenia do elementów wyposażenia autobusu, jednakże umieszczenie tej regulacji rozdziale 5 zatytułowanym "warunki dodatkowe" działu II zatytułowanego "warunki techniczne pojazdu samochodowego i przyczepy przeznaczonej do łączenia z tym pojazdem" skutkuje uznaniem, że warunki dodatkowe należy zaliczyć do warunków technicznych pojazdu, mimo występujących rozbieżności w orzecznictwie w tej kwestii. Ponadto autobus w ogóle nie posiadał bocznej tablicy kierunkowej. Podkreślił także organ, że przedsiębiorca nie dowiódł, iż nie miał wpływu na powstanie naruszeń, tj. nie przedstawił dowodów na to, że do jego powstania doszło wskutek zdarzeń i okoliczności, których nie mógł przewidzieć i na które nie miał wpływu, co po myśli art. 92 c ust. 1 u.t.d. stanowiłoby przesłankę do wyłączenia jego odpowiedzialności. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (WSA) we W. strona wniosła uchylenie decyzji organów obu instancji w całości i zasądzenie od organu na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisu prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 92 a ust. 1, 2, 6 i art. 87 ust. 1 pkt 2 lit. a u.t.d. poprzez niewłaściwą wykładnię polegającą na przyjęciu, że nieokazanie kontrolującym przez kierowcę obowiązującego rozkładu jazdy stanowi naruszenie przepisów skutkujące karą pieniężną; 2) art. 92a ust. 1, 2, 6 u.t.d. oraz § 18 ust. 1 pkt 13 w zw. z § 21 ust. 1 Rozporządzenia przez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że brak bocznej tablicy kierunkowej jest naruszeniem warunków technicznych pojazdu; 3) art. 6, art. 8 § 1 i art. 11 k.p.a. polegające na zaniechaniu wyjaśnienia w uzasadnieniu decyzji jakimi zachowaniami lub zaniechaniami skarżący naruszył przepisy wymienione w decyzji z dnia [...] lipca 2018 r. W uzasadnieniu skargi strona argumentował, że gdyby zamiarem ustawodawcy było karanie za brak okazania obowiązującego rozkłady jazdy, to zostałoby to wprost wyartykułowane w treści załącznika do u.t.d. Podkreśliła strona, że sankcja w postaci kary określona w zał. nr 3 lp 2.3. znajduje się w kategorii "naruszenia przepisów o wykonywaniu transportu drogowego osób", przepisy dotyczące takiego transportu znajdują się w rozdziale 3 ustawy, a art. 87 u.t.d. mieści się w rozdziale 10. W zakresie sankcji za brak bocznej tablicy kierunkowej zaznaczyła strona, że stanowisko judykatury jest niejednolite i przytoczyła orzecznictwo odmienne od wyrażonego w zaskarżonej decyzje wedle którego zgodnie z wykładnią logiczną i celowościową warunki techniczne pojazdu dotyczą sprawności samego pojazdu jako całości i jego części składowych, co oznacza, że termin ten nie dotyczy jego dodatkowego wyposażenia. Brak tablicy kierunkowej bocznej nie ma znaczenia dla sprawności autobusu i nie wpływa na zapewnienie bezpieczeństwa uczestników ruchu. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie z przyczyn podanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest uzasadniona. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji nie stwierdził naruszenia przepisów prawa w stopniu skutkującym koniecznością jej uchylenia. W ocenie Sądu organy zasadnie przyjęły, że nie posiadanie przez kierowcę podczas wykonywania przewozu drogowego i nie okazanie w trakcie kontroli obowiązującego rozkładu jazdy stanowi naruszenie art. 87 ust. 1 pkt 2 lit. a u.t.d. i naruszenie takie zgodnie z art. 92a ust. 1 ustawy podlega karze pieniężnej o jakiej mowa w zał. nr 3 lp 2.3. w wys. 2000 zł. Wbrew zarzutom skargi kara przewidziana w zał. nr 3 lp 2.3. nie obejmuje wyłącznie sytuacji, kiedy podmiot wykonujący przewóz drogowy w ogóle nie posiada obowiązującego rozkładu jazdy, ale obejmuje także sytuacje wynikające z naruszenia art. 87 u.t.d. dotyczące braku posiadania przy sobie (w czasie przewozu) i nie okazania w trakcie kontroli danych dokumentów. Zgodnie z art. 87 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 lit. a) u.t.d. podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, kartę kierowcy, wykresówki, zapisy odręczne i wydruki z tachografu oraz zaświadczenie, o którym mowa w art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców, a ponadto: 1) wykonując transport drogowy - wypis z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego albo wypis z licencji; 2) wykonując przewóz drogowy osób: a) przy wykonywaniu przewozów regularnych i regularnych specjalnych - odpowiednie zezwolenie lub wypis z zezwolenia wraz z obowiązującym rozkładem jazdy, Z kolei ust. 3 art. 87 przewiduje, że przedsiębiorca lub podmiot, o którym mowa w art. 3 ust. 2, wykonujący przewozy na potrzeby własne, odpowiedzialni są za wyposażenie kierowcy wykonującego transport drogowy lub przewóz na potrzeby własne w wymagane dokumenty. Stosownie natomiast do art. 92a ust. 1 u.t.d. (w brzmieniu obowiązującym w sprawie) podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10 000 złotych za każde naruszenie. Suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 2, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli, nie może przekroczyć kwoty 10.000 złotych (ust. 2). Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy. (ust. 6) Zgodnie z załącznikiem nr 3 lp 2.3. do u.t.d. za wykonywanie przewozu regularnego bez obowiązującego rozkładu jazdy nakładana jest kara pieniężna w wysokości 5.000 zł. Z powołanych przepisów wynika, że kierowca podczas wykonywania przewozu drogowego musi spełniać określone wymogi, spoczywają na nim określone obowiązki związane z dokumentami w postaci: 1) ich posiadania w znaczeniu "mieć przy sobie" i 2) okazania na żądanie uprawnionego organu kontroli, w tym m.in. zezwolenia wraz z obowiązującym rozkładem jazdy przy wykonywaniu regularnego przewozu drogowego osób. A odpowiedzialność za wyposażenie kierowcy w określone dokumenty spoczywa na przedsiębiorcy. Treść przepisów nie budzi wątpliwości, że ustawodawca spełnienia powyższych obowiązków nie wiąże z faktem posiadania w ogóle danych dokumentów, w tym obowiązującego rozkładu jazdy, ale wprost wskazuje na konieczność posiadania danego dokumentu w czasie wykonywania przewozu oraz okazania dokumentu w trakcie kontroli. Przepis art. 87 ust. 1 pkt 1 u.t.d. nakłada obowiązek posiadania przez kierowcę podczas wykonywania przewozu drogowego i okazania na żądanie uprawnionego organu kontroli między innymi wypisu z licencji. Odpowiedzialność za wyposażenie kierowcy w odpowiednie dokumenty, a więc i w wypis z licencji, stosownie do art. 87 ust. 3 u.t.d., spoczywa na przedsiębiorcy. To przedsiębiorca odpowiedzialny jest co najmniej za wyposażenie kierowcy w odpowiednie dokumenty, w tym stosowne wypisy z licencji, które nie może ograniczać się wyłącznie do samego przekazania dokumentów kierowcy, ale również obejmuje dopilnowanie ich posiadania przez kierowcę w czasie wykonywania przewóz i ich okazanie organom uprawnionym do przeprowadzenia kontroli. (por. wyrok NSA z dnia 7 maja 2019 r. sygn. akt II GSK 2107/15, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, CBOSA). Nie znajduje przy tym Sąd uzasadnienia dla argumentacji skargi, jakoby przepis art. 87 u.t.d. miał jedynie statuować obowiązki kontrolowanego, a tym samym jego niedopełnienie nie może być traktowane jako naruszenie przepisów o wykonywaniu przewozu drogowego osób, ponieważ gdyby ustawodawca chciał wprowadzić kary za naruszenia przepisów zawartych w rozdziale "nadzór i kontrola" zamiar ten zostałby jednoznacznie wyartykułowany w treści załącznika. Zwraca Sąd uwagę, że przepis art. 87 u.t.d. w swojej treści wprost wskazuje na obowiązki jakie ma spełniać kierowca podczas wykonywania przewozu drogowego (ust. 1 zd. 1), a załącznik nr 3 lp 2 dotyczy naruszenia przepisów o wykonywaniu przewozu drogowego i w lp 3 obejmuje sytuację wykonywania przewozu regularnego bez obowiązującego rozkładu jazdy. W sprawie strona w dniu kontroli wykonywała regularny przewóz osób na linii S - J na podstawie zezwolenia nr [...] na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym w ramach ww. linii. Bezsporne jest w sprawie, że kierowca w czasie przewozu nie miał przy sobie i nie okazał kontrolującym obowiązującego rozkładu jazdy. Powyższe oznacza, że kierowca naruszył przepis art.87 ust. 1 pkt2 lit. a u.t.d., co skutkuje karą określoną w zał. nr 3 lp. 2.3. Bez wpływu na stwierdzone naruszenie pozostaje przy tym fakt, że skarżący posiada zezwolenie i obowiązujący rozkład jazdy stanowiący do niego załącznik (pismo Marszałka Województwa z dnia [...] września 2018 r. nr [...]). Kierowca miał obowiązek posiadać przy sobie, w czasie przewozu, dany dokument, czego nie dopełnił. W zakresie drugiej kwestii spornej, tj. kwalifikacji prawnej stwierdzonego w trakcie kontroli naruszenia w postaci braku bocznej tablicy kierunkowej autobusu, to Sąd jako prawidłowe ocenił stanowisko organu. Dostrzega Sąd, na co zwracała uwagę strona skarżąca, że na tle spornego zagadnienia w orzecznictwie sądów administracyjnych wyrażane są odmienne poglądy, jednak Sąd w składzie obecnym podziela argumentację wyrażaną w linii orzeczniczej, zgodnie z którą brak bocznej tablicy kierunkowej kwalifikować należy jako naruszenie, o jakim mowa w lp 2.5.1. zał. nr 3 do u.t.d. (por. m.in. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 16 czerwca 2016 r. sygn. akt III SA/Wr 995/15 utrzymany wyrokiem NSA z dnia 23 stycznia 2019 r. sygn. akt II GSK 4876/16, wyrok NSA z dnia 15 marca 2019 r. sygn. akt II GSK 246/17; CBOSA). Do tez zawartych w orzeczeniach Sąd odwoła się przyjmując je jako własne. W ocenie Sądu ujawniony w toku przeprowadzonej kontroli brak bocznej tablicy kierunkowej kwalifikować należy, tak jak uczynił to organ w zaskarżonej decyzji, jako naruszenie wymienione pod pozycją lp. 2.5.1 w załączniku nr 3 do u.t.d. polegające na wykonywaniu przewozu autobusem, który nie odpowiada wymaganym warunkom technicznym ze względu na rodzaj wykonywanego przewozu regularnego, a wymienionej tablicy kierunkowej, ze względu na wykonywany przewóz regularny, nie sposób jest traktować, jako (fakultatywnego, niewymaganego) elementu wyposażenia autobusu, której brak co najwyżej może być kwalifikowany, jako naruszenie, o którym mowa pod pozycją lp. 2.5.2 wymienionego Załącznika nr 3. Zgodnie z treścią poz. Nr 2.5.1 załącznika nr 3 do u.t.d. wykonywanie przewozu autobusem, który nie odpowiada warunkom technicznym ze względu na rodzaj wykonywanego przewozu regularnego stanowi podstawę do wymierzenia kary pieniężnej w wysokości 5 000 złotych, natomiast zgodnie z poz. 2.5.2 załącznika nr 3 do powyższej ustawy wykonywanie przewozu autobusem, który nie spełnia wymagań w zakresie wyposażenia i oznakowania w związku z przewozem określonej kategorii pasażerów, stanowi uprzywilejowany typ deliktu administracyjnego sankcjonowany karą w wysokości 2 000 zł. Należy podkreślić, że z opisu znamion deliktu administracyjnego, o którym mowa w pozycji lp. 2.5.2 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym wynika, że polega on na wykonywaniu przewozu autobusem, który nie spełnia wymagań w zakresie wyposażenia i oznakowania w związku z przewozem określonej kategorii osób. Skoro tak, to z całą pewnością, realizację tak określonych znamion tego deliktu należałoby na przykład wiązać z niespełnianiem przez autobus szkolny warunków wymienionych w § 22 ust. 1 przywołanego rozporządzenia w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia. Z całą pewnością również, jak należałoby przyjąć w świetle tego przepisu, tablica kierunkowa nie jest koniecznym (obligatoryjnym) warunkiem (wymogiem) technicznym, który powinien być spełniony w odniesieniu do autobusu szkolnego, albowiem warunek (wymóg) ten nie jest związany przewozem określonej kategorii osób, co oznacza, że z punktu widzenia znamion deliktu, o którym mowa w sankcjonujących postanowieniach zawartych w pozycji lp. 2.5.2 załącznika nr 3 do przywołanej ustawy, nieposiadanie przez autobus szkolny tablicy kierunkowej jest okolicznością prawnie obojętną. Jest to natomiast warunek (wymóg), który powinien spełniać autobus regularnej komunikacji publicznej, co wynika z § 21 ust. 1 w związku z § 18 ust. 1 pkt 13 Rozporządzenia. Co przy tym nie mniej istotne z punktu widzenia istoty omawianej kwestii spornej, w rozumieniu art. 4 pkt 7 u..t.d., przewóz regularny to publiczny przewóz osób i ich bagażu w określonych odstępach czasu i określonymi trasami, na zasadach określonych w ustawie i w ustawie z dnia 15 listopada 1984 r. – Prawo przewozowe, a pojazd uczestniczący w ruchu – a więc także i pojazd, którym wykonywany jest przejazd regularny, co oznacza również autobus regularnej komunikacji publicznej – ma być tak zbudowany, wyposażony i utrzymany, aby korzystanie z niego nie zagrażało bezpieczeństwu osób nim jadących lub innych uczestników ruchu, nie naruszało porządku ruchu na drodze i nie narażało kogokolwiek na szkodę (art. 66 ust. 1 ustawy – Prawo o ruchu drogowym). Niepewność pasażerów co do trasy przejazdu może zaś w istotny sposób zagrozić tym wartościom, a to poprzez zakłócenie ich realizacji. Przywołany przepis ustawy – Prawo o ruchu drogowym, na podstawie i w wykonaniu której wydane zostało rozporządzenie w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia, nie może pozostawać bez wpływu na prawną kwalifikację braku posiadania przez kontrolowany autobus bocznej tablicy kierunkowej, a to z uwagi na oczywistą w świetle tego przepisu funkcję tablicy kierunkowej. Stąd też, jak jednoznacznie wynika to z § 21 ust. 1 w związku z § 18 ust. 1 pkt 13 Rozporządzenia, wyposażenie autobusu regularnej komunikacji publicznej w tablice kierunkowe należy uznać w rozumieniu tego rozporządzenia za warunek techniczny, którego brak spełniania należy kwalifikować, jako wykonywanie przewozu autobusem, który nie odpowiada warunkom technicznym ze względu na rodzaj wykonywanego przewozu regularnego – a mianowicie przewozu osób i ich bagażu w określonych odstępach czasu i określonymi trasami. Tablica kierunkowa nie jest bowiem elementem wyposażenia autobusu (prawnie) obojętnym dla oceny odnośnie do prawidłowości wykonywania tego rodzaju przewozu regularnego (por. wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2018 r., sygn. akt II GSK 3938/16). Z przepisów Rozporządzenia wynika, iż wyposażenie pojazdu (autobusu) w określone w tych przepisach urządzenia lub elementy wyposażenia jest traktowane przez prawodawcę, jako wymagania (warunki) techniczne, które dane pojazdy powinny bezwzględnie spełniać, co w konsekwencji oznacza, iż nie ma uzasadnionych podstaw prawnych do tego, aby za element wyposażenia pojazdu, nie zaś za jego warunek (wymóg) techniczny w rozumieniu przywołanego rozporządzenia, uznawać rzecz odrębną, nie będącą integralną częścią składową pojazdu (por. także wyrok NSA z dnia 12 sierpnia 2015 r., sygn. akt II GSK 1615/14). Wniosek ten potwierdza także argument z wykładni systemowej wewnętrznej tego rozporządzenia – przywołane przepisy § 21 ust. 1 oraz § 18 ust. 1 pkt 13 zawarte są w Rozdziale 5 "Warunki dodatkowe dla autobusu" Działu III tego rozporządzenia "Warunki techniczne pojazdu samochodowego i przyczepy przeznaczonej do łączenia z tym pojazdem (por. również np. wyrok NSA z dnia 28 września 2017 r., sygn. akt II GSK 3563/15). Sąd jako dochowujące wymogom prawidłowego postępowania administracyjnego ocenił przeprowadzone w sprawie postępowanie. Ustalenia dokonane przez organy odpowiadają regułom postępowania administracyjnego uregulowanego w Kodeksie postępowania administracyjnego, w tym normom wynikającymi z art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 K.p.a. W ocenie Sądu, materiał dowodowy na którym organy obu instancji oparły swoje rozstrzygnięcie, stanowił wyczerpujący materiał dowodowy pozwalający na dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego, a dokonana ocena prawna nie budzi wątpliwości. Sąd wobec nie stwierdzenia naruszenia prawa na podstawie art. 151 p.p.s.a skargę oddalił.