III SA/Wr 801/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski, Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Borońska, Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska (sprawozdawca), , Protokolant sekretarz sądowy Renata Pawlak, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 17 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi D. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2017 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wydania prawa jazdy kat. C, C+E oddala skargę w całości. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r. (Nr [...]), podjętą na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r., poz. 1257, dalej k.p.a.) w zw. z art. 10 ust. 1 oraz art. 12 ust. 1 pkt 2 i 3 oraz ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz.U. z 2017 r. poz. 978, dalej przywoływana jako "u.k.p.") Starosta W. odmówił D. K. (zwany dalej jako: skarżący, strona, strona skarżąca) wydania prawa jazdy kat. [...] i [...]. W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu [...] lipca 2017 r. wpłynął do niego prawomocny wyrok Sądu Rejonowego w W. (sygn. akt [...]) z dnia [...] czerwca 2017 r. orzekający wobec skarżącego zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych kat. [...] na okres [...], zaliczając na poczet orzeczonego zakazu okres zatrzymania prawa jazdy od dnia [...] kwietnia 2017 r. do dnia [...] kwietnia 2018 r. Niniejszą karę wymierzono skarżącemu za kierowanie pojazdem będąc po użyciu alkoholu. Na podstawie powyższego wyroku w dniu [...] lipca 2017 r. Starosta W. wydał decyzję [...] o cofnięciu uprawnień w zakresie prawa jazdy kat. [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], a następnie zmienił ją decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2017 r. orzekając o cofnięciu uprawnień w zakresie prawa jazdy kat. [...]. W dniu [...] sierpnia 2017 r. skarżący wystąpił z wnioskiem o wydanie prawa jazdy kat. [...],[...],[...],[...],[...],[...] oraz [...], a w toku wszczętego postępowania strona wskazała, że ubiega się o wydanie prawa jazdy tylko w zakresie kat. [...] i [...]. Stosownie do art. 12 ust. 1 pkt 2 i 3 u.k.p., prawo jazdy nie może być wydane osobie, w stosunku do której został orzeczony prawomocnym wyrokiem sądu zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych - w okresie i zakresie obowiązywania tego zakazu oraz wydano decyzję o cofnięciu uprawniania do kierowania pojazdami lub zatrzymaniu prawa jazdy - w okresie i zakresie obowiązywania tego zakazu. Mając na uwadze przywołane okoliczności Starosta wskazał, iż brak jest przesłanek stanowiących podstawę do wydania skarżącemu prawa jazdy w zakresie kat. [...] i [...], gdyż przepis art. 12 ust. 3 u.k.p. stosuje się także wobec osoby ubiegającej się o wydanie prawa jazdy kat. [...] i [...] w okresie obowiązywania decyzji o cofnięciu lub zatrzymaniu prawa jazdy obejmującej uprawnienie w zakresie prawa jazdy kat. [...]. Odwołanie od powyższej decyzji złożył skarżący wnosząc o jej zmianę i orzeczenie o wydaniu prawa jazdy kat. [...] i [...]. Kwestionowanej decyzji zarzucono naruszenie art. 12 ust. 3 u.k.p. przez błędne przyjęcie, iż użyty w tym przepisie zwrot "osoba ubiegająca się o wydanie prawa jazdy" odnosi się do podmiotu, który ubiega się o wydanie prawa jazdy potwierdzającego istnienie uprawnień, które posiadał w chwili prawomocnego orzeczenia kończącego postępowanie karne, na mocy którego orzeczono zakaz prowadzenia pojazdów kategorii [...], gdy tymczasem interpretacja taka prowadzi do podważenia treści prawomocnego wyroku wydanego w postępowaniu karnym, z którego treści wynika zakaz prowadzenia wyłącznie w stosunku do określonej kategorii pojazdów. Należy ją zatem oceniać jako stojącą w sprzeczności z treścią art. 2, art. 10 ust. 1, art. 45 ust. 1 i art. 175 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Decyzją z dnia [...] października 2017 r. (nr [...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., działając na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 3, ust. 2 pkt 2 i 3 i ust. 3 u.k.p. oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż w realiach badanej sprawy wydanie prawomocnego orzeczenia sądu karnego spowodowało, że skarżącemu nie można wydać nie tylko prawa jazdy kategorii [...], które wcześniej posiadał, a których dotyczy zakaz sądu karnego, ale także kategorii [...],[...]. Z wyroku karnego wynika bowiem dla strony bezpośredni zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych objętych wyrokiem karnym, w tym kat. [...] które posiadał, a nadto - pośrednio - poprzez brzmienie art. 12 ust. 2 pkt 2 i 3 u.k.p. również zakaz prowadzenia pojazdów kategorii [...],[...], o które wystąpił przedmiotowym wnioskiem. Kolegium – odnosząc się do poglądów judykatury - wskazało, że decyzja administracyjna konkretyzuje jedynie swą treścią obowiązujące wobec odwołującego zakazy z uwzględnieniem postanowień u.k.p. Nie modyfikuje jednak w żaden sposób środka karnego, a jedynie uwzględnia normę zawierającą wykaz dolegliwości będących skutkiem (wprost) orzeczonego środka karnego przez sąd karny. Przywołane bowiem unormowania art. 12 ust. 1 i 2 u.k.p. wskazują, że ustawa przypisała wyrokowi zakazującemu prowadzenie pojazdów mechanicznych objętych prawem jazdy kategorii [...] walor zdarzenia prawnego w zakresie stosunków administracyjnych powstających w sferze uprawnień do prowadzenia pojazdów mechanicznych. Tym samym mając na uwadze charakter i znaczenie uprawnień objętych prawem jazdy kategorii [...] oraz powiązanie z innymi kategoriami (art. 6 ust. 1 pkt 12, pkt 15 u.k.p.), prawodawca w unormowaniu zawartym w art. 12 ust. 2 pkt 2 i 3 u.k.p. rozciągnął skutki orzeczenia karnego w zakresie prawa jazdy kategorii [...] także na inne uprawnienia do prowadzenia pojazdów, przy czym skutki te dotyczą tak samo ubiegającego się o prawo jazdy określonej kategorii, jak i dysponującego już takim prawem jazdy. Zdaniem Kolegium przy interpretacji unormowań zawartych w art. 12 u.k.p. nie można poprzestać wyłącznie na wykładni językowej, i z pominięciem celowości rozwiązań legislacyjnych przyjętych w tej ustawie twierdząc, że sądowy zakaz prowadzenia pojazdów objętych prawem jazdy kategorii [...] nie odnosi się do osób, które nabyły już wcześniej uprawnienia do prowadzenia pojazdów poza kategorią [...]. W tym zakresie wskazał, że zestawiając postanowienia art. 12 u.k.p. z treścią art. 178a § 1 w zw. z art. 42 Kodeksu karnego i art. 182 § 2 Kodeksu karnego wykonawczego nietrudno dostrzec, że wspólnym celem tych unormowań jest zapewnienie bezpieczeństwa w komunikacji. Nadto wykładnia celowościowa art. 12 ust. 2 pkt 2 i 3 u.k.p. pozwala twierdzić, że na podstawie tego przepisu starosta jest zobligowany do nie wydawania prawa jazdy kategorii między innymi [...],[...] w czasie trwania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych obejmującego uprawnienie w zakresie prawa jazdy kategorii [...], przy czym zakaz ten odnosi się nie tylko do kierowców ubiegających się po raz pierwszy o prawo jazdy danej kategorii (innego niż kategoria [...]), w czasie trwania zakazu, ale dotyczy również kierowców posiadających już takie uprawnienia - przez wstrzymanie możliwości ich wykonywania na czas trwania zakazu sądowego, orzeczonego co do pojazdów objętych prawem jazdy kategorii [...]. W efekcie powyższego Kolegium uznało, iż orzeczony wobec skarżącego zakaz prowadzenia pojazdów kat. [...], nie może oznaczać, iż może prowadzić pojazdy mechaniczne nie objęte tym zakazem, gdyż jest to niedopuszczalne w świetle brzmienia art. 12 u.k.p., a wydana na tej podstawie decyzja nie modyfikuje w żaden sposób środka karnego, gdyż uwzględnia treść u.k.p. zawierającą wykaz dolegliwości będących skutkiem (wprost) orzeczonego środka karnego przez sąd karny. Zaakcentowania wymaga, że ustawodawca w u.k.p. nałożył na organy administracji publicznej określone obowiązki (np. zakaz wydania prawo jazdy w sytuacjach dookreślonych w art. 12 u.k.p). Tym samym niedopuszczalnym jest przyjęcie, że poprzez wykonanie tych obowiązków organy administracji publicznej "wkraczają" w kompetencje sądu karnego, czy też modyfikują treść zapadłych przed tym sądem wyroków. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. złożył skarżący wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Kwestionowanej decyzji zarzucono – podobnie jak w odwołaniu - obrazę przepisów prawa materialnego tj. art. 12 ust. 3 u.k.p. przez błędne przyjęcie, iż użyty w tym przepisie zwrot "osoba ubiegająca się o wydanie prawa jazdy" odnosi się do podmiotu, który ubiega się o wydanie prawa jazdy potwierdzającego istnienie uprawnień, które posiadał w chwili prawomocnego orzeczenia kończącego postępowanie karne, na mocy którego orzeczono zakaz prowadzenia pojazdów kategorii [...], albowiem tego typu interpretacja prowadzi do podważenia treści prawomocnego wyroku wydanego w postępowaniu karnym, z którego treści wynika zakaz prowadzenia wyłącznie w stosunku do określonej kategorii i pojazdów oraz powinna być oceniona jako stojąca w oczywistej sprzeczności z treścią art. 2, art. 10 ust. 1, art. 45 ust. 1 i art. 175 ust. 1 Konstytucji RP. W ocenie skarżącego stanowisko przedstawione przez organ I i II instancji jest nie do pogodzenia z rezultatami wykładni systemowej przywołanych przepisów a także z treścią prawomocnego wyroku wydanego w postępowaniu karnym - z którego a contrario wynika zachowanie przez obwinionego uprawnienia do kierowania pojazdami kategorii innej niż [...]. Przywołując postanowienie Sądu Najwyższego skarżący nadmienił, iż u.k.p. rozróżnia osoby ubiegające się o uprawnienie do kierowania pojazdami od osób, które takie uprawnienie posiadają, a Sąd Najwyższy trafnie wskazał, iż przepisy stanowiące podstawę zaskarżonej decyzji odmownej dotyczą osób, które dopiero ubiegają się o wydanie prawa jazdy, a nie mają zastosowania do osób, które posiadają określone uprawnienia do prowadzenia pojazdów. Tylko takie rozumienie tego przepisu - zdaniem Sądu Najwyższego - będzie na poziomie systemowym zgodne z normą wyprowadzoną z art. 42 k.k., w sytuacji w której sąd pozbawił sprawcę uprawnień tylko do kierowania niektórymi kategoriami pojazdów. Odmienna interpretacja prowadziłaby do niedopuszczalnego wniosku, że środek karny może być istotnie modyfikowany przez art. 12 ust. 2 (czy tez art. 12 ust. 3) u.k.p. Zdaniem Sądu Najwyższego, argumenty te przekonywać powinny do tego, aby wyrażenie "osoba ubiegająca się o wydanie prawa jazdy" w rozumieniu art. 12 ust. 2 u.k.p. odnosić do podmiotu, który ubiega się o wydanie prawa jazdy potwierdzającego istnienie uprawnień, których nie posiadał w chwili prawomocnego orzeczenia kończącego postępowanie karne. W tym znaczeniu przepis ten przewiduje negatywne skutki skazania, ale nie ingerujące w zakres orzeczenia sądu i nie naruszające proporcji między sankcją orzeczoną przez sąd, a jej dalszymi konsekwencjami i przewidzianymi ex lege przez ustawodawcę. Nadto strona przywołała wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 8 marca 2017 r. (sygn. akt II Sa/Po 1034/16), w którym wyrażono pogląd, iż art. 12 ust. 2 pkt 2 i 3 art. 12 ust. 2 pkt 2 i 3 u.k.p. w aktualnym brzmieniu w odniesieniu do osób ubiegających się o zwrot zatrzymanego prawa jazdy w zakresie kategorii uprzednio posiadanych, a nie objętych orzeczonym środkiem karnym zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych, czyni iluzorycznym prawo do sprawiedliwego rozpatrzenia sprawy przez właściwy, niezależny, bezstronny i niezawisły sąd, albowiem z jednej strony faktycznie mechanicznie i bezrefleksyjnie zaostrza dolegliwość środka karnego wymierzanego przez sąd powszechny, a jednocześnie wyłącza to zaostrzenie spod jakiejkolwiek realnej kontroli sądowej, w tym kontroli sądu administracyjnego w zakresie proporcjonalności obostrzenia i co za tym idzie sprawiedliwości rozstrzygnięcia. Tym samym skarżący podniósł, iż nie sposób zgodzić się z argumentacją organu odwoławczego, iż zamiarem ustawodawcy wyrażonym w treści przepisów, u.k.p. było "rozciągnięcie" skutków prawomocnego wyroku karnego w przedmiocie zakazu prowadzenia pojazdów. Skarżący stoi na stanowisku, iż gdyby zamiarem ustawodawcy było bezwzględne odebranie kierującym pojazdami uprawnienia do ich kierowania w każdym przypadku orzeczenia o zakazie prowadzenia pojazdów w wyroku karnym, treść przepisów kodeksu karnego nie umożliwiałaby orzeczenia w ramach środków karnych zakazu prowadzenia określonej kategorii pojazdów. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. zważył, co następuje: Należy przede wszystkim wyjaśnić, że w przepisie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) ustawodawca zastrzegł, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (jeżeli ustawy nie stanowią inaczej), formułując w ten sposób generalne kryterium wiążące sądy administracyjne w pełnym zakresie ich kognicji. Jednoznaczność tej zasady sprawia, że wojewódzki sąd administracyjny w toku podjętych czynności rozpoznawczych dokonuje oceny co do zgodności kontrolowanej decyzji, postanowienia (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb ich wydania lub tryb podjęcia aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia. Wiążące są przy tym przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego aktu. Jego uchylenie albo stwierdzenie nieważności następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy. Mając na względzie wskazane powyżej kryterium legalności Wojewódzki Sąd Administracyjny po poddaniu ocenie ustalonych w sprawie w toku administracyjnego postępowania instancyjnego okoliczności faktycznych i istniejących wówczas okoliczności prawnych nie znalazł podstaw dla stwierdzenia naruszenia prawa w rozpoznawanej sprawie, mimo rozważenia w toku dokonywanych czynności przepisu art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej p.p.s.a.), z którego wynika, że Sąd przy rozstrzyganiu sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kontroli Sądu podlegała wydana skarżącej decyzja o odmowie wydania skarżącemu prawa jazdy kat. [...] oraz [...]. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w sprawie stanowiły przepisy u.k.p., która w art. 12 ust. 1 wymienia okoliczności, których wystąpienie uniemożliwia wydanie prawa jazdy. Wśród nich określa m.in., że prawo jazdy nie może być wydane osobie, w stosunku do której został orzeczony prawomocnym wyrokiem sądu zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych - w okresie i zakresie obowiązywania tego zakazu (art. 12 ust. 1 pkt 2 u.k.p.) oraz w stosunku do której wydano decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami lub zatrzymaniu prawa jazdy - w okresie i zakresie obowiązywania tej decyzji (art. 12 ust. 1 pkt 3 u.k.p.). Ponadto zgodnie z art. 12 ust. 2 u.k.p. powyższy przepis stosuje się również wobec osoby ubiegającej się o wydanie lub zwrot zatrzymanego prawa jazdy, a także o przywrócenie uprawnienia w zakresie prawa jazdy kategorii: 1) B1 lub B - w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych obejmującego uprawnienie w zakresie prawa jazdy kategorii AM, A1, A2 lub A; 2) AM, A1, A2, A, C1, C, D1 lub D - w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych obejmującego uprawnienie w zakresie prawa jazdy kategorii B; 3) B+E, C1+E, C+E, D1+E lub D+E - w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych obejmującego uprawnienie w zakresie prawa jazdy kategorii B lub odpowiednio kategorii C1, C, D1 lub D. Mając na względzie powyższe wyjaśnić więc trzeba, że jedną z okoliczności uniemożliwiających wydanie prawa jazdy stanowi zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych, orzeczony prawomocnym wyrokiem sądu, w okresie i zakresie obowiązywania tego zakazu. Nadto po myśli art. 12 ust. 2 cyt. ustawy niniejsza okoliczność wyłączająca możliwość wydania prawa jazdy odnosi się także do innych kategorii uprawnień w zakresie prawa jazdy, niż objętych orzeczonym zakazem. Tym samym przyjąć trzeba, że – wbrew twierdzeniom skarżącego - w aktualnym stanie prawnym, skutek zdarzenia prawnego, jakim jest skazanie prawomocnym wyrokiem zakazującym prowadzenia pojazdów mechanicznych w zakresie danej kategorii, został rozciągnięty na inne uprawnienia do prowadzania pojazdów, zarówno względem osób ubiegających się o prawo jazdy innej kategorii, jaki i dysponującym już takim prawem jazdy (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 13 kwietnia 2017 r., sygn. akt IV SA/Po 1093/16). Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie, gdyż w jej realiach bezspornym pozostaje, iż prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w W. (sygn. akt [...]) z dnia [...] czerwca 2017 r. orzeczono wobec skarżącego zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych kat. [...] na okres [...]u zaliczając na poczet orzeczonego zakazu okres zatrzymania prawa jazdy od dnia [...] kwietnia 2017 r. do dnia [...] kwietnia 2018 r. Niniejsze wynikało z popełnienia przez skarżącego czynu zabronionego polegającego na kierowaniu w dniu [...] kwietnia 2017 r. pojazdem po spożyciu alkoholu. W rezultacie niniejszego w dniu [...] lipca 2017 r. Starosta W. wydał decyzję [...] o cofnięciu uprawnień w zakresie prawa jazdy kat. [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], którą następnie decyzją nr [...]zmienił w dniu [...] lipca 2017 r. przez orzeczenie o cofnięciu uprawnień w zakresie prawa jazdy kat. [...]. W przywołanych realiach zasadnie następnie Starosta W. i nie przychylił się do wniosku skarżącego o wydanie prawa jazdy kat. [...] oraz [...]odmawiając tego decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r. W ocenie Sądu, w świetle przywołanych okoliczności faktycznych oraz obowiązujących ram prawnych należy zauważyć, że odmowa właściwych instancyjne organów administracji publicznej wydania prawa jazdy zgodnie z żądaniem skarżącego odpowiada prawu i tym samym nie zasługują na uwzględnienie sformułowane w tym zakresie zarzuty skargi. Podkreślić trzeba, iż samo zdarzenie prawne (fakt skazania skarżącego i orzeczenie wobec niego środka karnego) może wywoływać różne i niezależne od siebie skutki prawne na gruncie innym, niż prawo karne, gałęzi prawa. Tym samym – uwzględniając brzmienie art. 12 ust. 2 u.k.p. - należy stwierdzić, że wolą ustawodawcy było wywołanie dodatkowej, niezależnej od sankcji karnej, sankcji administracyjnej przez uniemożliwienie osobie z orzeczonym zakazem prowadzenia pojazdów podstawowych kategorii, odzyskania dokumentu umożliwiającego kierowanie pojazdami innych kategorii i to nawet wówczas, gdy sąd karny nie pozbawił skazanego uprawnień do kierowania pojazdami wszystkich kategorii. Takie stanowisko odpowiada poglądom prawnym prezentowanym przez judykaturze (m.in. w wyrokach: z dnia 29 października 2015 r. sygn. akt I OSK 382/14, z dnia 3 grudnia 2015 r. sygn. akt I OSK 603/14, z dnia 18 grudnia 2015 r., sygn. akt I OSK 888/14, CBOSA; wyrok WSA w Poznaniu z dnia 13 kwietnia 2017 r., sygn. akt IV SA/Po 1093/16; wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 5 stycznia 2017, sygn. akt III SA/Wr 1041/16, CBOSA) . Zasadnie więc przyjąć trzeba, że zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych kategorii B musi skutkować odmową wydania prawa jazdy w pozostałych kategoriach wymienionych w powołanej ustawie. Przemawia za tym wykładnia językowa i celowościowa, a ratio legis zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych stanowi wykluczenie z ruchu drogowego takich kierowców, którzy wykazali, że zagrażają bezpieczeństwu w komunikacji, zwłaszcza jeżeli uczynili to znajdując się w stanie nietrzeźwości. Trudno bowiem przyjąć, że racjonalny ustawodawca pozbawiając prawa do kierowania pojazdami osobowymi kategorii B, zezwoliłby np. na prowadzenie pojazdów ciężarowych czy ciężarowych z przyczepą (kategorii C, C+E). W sytuacji gdy przepisy omówione powyżej mają służyć zapewnieniu bezpieczeństwa wszystkich uczestników ruchu drogowego i ochronie w szczególności wartości nadrzędnych, którymi są życie i zdrowie ludzkie. Konkludując, uznać należy, iż w rozpoznawanej sprawie nie doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, czy też innego naruszenia przepisów postępowania mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a tylko takie uchybienia uprawniają sąd administracyjny do wyeliminowania z obrotu prawnego wadliwego aktu administracyjnego. W tej sytuacji mając powyższe na względzie i kierując się dyspozycją z art. 151 p.p.s.a. Sąd oddalił skargę w całości.