IV SA/Wr 282/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski, Sędziowie: Sędzia NSA Henryk Ożóg, Sędzia NSA Julia Szczygielska (sprawozdawca), Protokolant: sekretarz sądowy Aneta Januszkiewicz, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 16 października 2014 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] w przedmiocie zobowiązania do zwrotu należności z tytułu świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. decyzją z dnia [...]wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. po rozpatrzeniu odwołania W. od decyzji Prezydenta W. z dnia [...]zobowiązującej W. do zwrotu należności z tytułu świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego osobie uprawnionej - S.K. w okresie świadczeniowym 2012/2013 w łącznej kwocie 3.600,00 zł wraz z odsetkami liczonymi od dnia całkowitej spłaty zadłużenia, Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy rozstrzygnięcie swe oparł na następujących ustaleniach faktycznych i prawnych sprawy: Decyzją z dnia [...], przyznano W. Sadowej świadczenia z funduszu alimentacyjnego na rzecz osoby uprawnionej - S.K. - w kwocie po 300 zł miesięcznie na okres od dnia 1 października 2012 r. do dnia 30 września 2013 r. Pismem z dnia [...]organ pierwszej instancji zawiadomił W. o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie zwrotu należności z tytułu otrzymanych świadczeń z funduszu alimentacyjnego przez osobę uprawnioną -S.K. w okresie świadczeniowym 2012/2013. Opisaną wyżej decyzją z dnia 21 listopada 2013 r. organ pierwszej instancji zobowiązał W. do zwrotu należności z tytułu świadczeń wypłaconych osobie uprawnionej - S.K. - z funduszu alimentacyjnego - w okresie od dnia 1 października 2012 r. do dnia 30 września 2013 r. w łącznej wysokości 3600 zł wraz z ustawowymi odsetkami liczonymi do dnia całkowitej spłaty zadłużenia. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że po zakończeniu okresu świadczeniowego lub po uchyleniu decyzji w sprawie przyznania świadczeń z funduszu alimentacyjnego, organ właściwy wierzyciela jest zobowiązany wydać decyzję administracyjną w sprawie zwrotu przez dłużnika alimentacyjnego należności z tytułu otrzymanych przez osobę uprawnioną świadczeń z funduszu alimentacyjnego oraz, że w okresie świadczeniowym 2012/2013 wypłacono osobie uprawnionej- S.K. - świadczenia z funduszu alimentacyjnego w kwocie po 300 zł miesięcznie, łącznie 3600 zł. W odwołaniu od powyższej decyzji J.K. wyraził niezadowolenie z wydanego rozstrzygnięcia. Wniósł o jej uchylenie w całości, zarzucając niewskazanie tytułu prawnego, na podstawie którego wypłacono świadczenia z funduszu alimentacyjnego. Powołał się też na okoliczność dokonywania w okresie świadczeniowym 2012/2013 wpłat na rzecz zobowiązań alimentacyjnych w ramach postępowania egzekucyjnego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie podzieliło zarzutów odwołania, stwierdzając, że uregulowany ustawą z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz.U. z 2012 r., poz. 1228 z późn. zm.) system świadczeniowy opiera się na założeniu, że należność wypłacona przez organ administracji publicznej wierzycielowi pozbawionemu przysługujących mu świadczeń alimentacyjnych z powodu nieuprawnionej zwłoki dłużnika alimentacyjnego, powinna być w całości odzyskana przez organ, który za pomocą środków budżetu państwa przez określony czas kredytował wymagalną wierzytelność osoby niealimentowanej. Dlatego wydanie decyzji przyznającej świadczenie z funduszu alimentacyjnego na rzecz osób uprawnionych - w przedmiotowej sprawie - S.K. (decyzja z dnia[...]) - przesądziło o przyszłym ciężarze Odwołującego się, jako dłużnika alimentacyjnego, względem organu pierwszej instancji. Kolegium wskazało, że zasady orzekania o obowiązku zwrotu należności wypłaconych przez organ tytułem świadczeń alimentacyjnych regulują przepisy art. 27 przywołanej na wstępie ustawy. I tak zgodnie z ust. 1 i 1a wskazanego wyżej przepisu, dłużnik alimentacyjny jest zobowiązany do zwrotu organowi wierzyciela należności w wysokości świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego osobie uprawnionej, łącznie z ustawowymi odsetkami liczonymi od pierwszego dnia następującego po dniu wypłaty świadczeń z funduszu alimentacyjnego, do dnia spłaty. Z kolei w myśl ust. 2 art.27 w/w ustawy, organ właściwy wierzyciela wydaje, po zakończeniu okresu świadczeniowego lub po uchyleniu decyzji w sprawie przyznania świadczeń z funduszu alimentacyjnego, decyzję administracyjną w sprawie zwrotu przez dłużnika alimentacyjnego należności z tytułu otrzymanych przez osobę uprawnioną świadczeń. Z przywołanych przepisów jednoznacznie zdaniem Kolegium wynika, że wypłata świadczeń z funduszu alimentacyjnego osobie uprawnionej (niealimentowanej) wiąże się z późniejszym obowiązkiem zwrotu przez dłużnika alimentacyjnego należności z tytułu otrzymanych przez osobę uprawnioną świadczeń. Wysokość kwoty zwrotu uwarunkowana jest wysokością i okresem świadczeń wypłaconych uprawnionemu i co do zasady powinna odpowiadać rzeczywistej kwocie świadczeń pobranych przez uprawnionego. Stąd, w postępowaniu mającym za przedmiot orzeczenie obowiązku zwrotu przez dłużnika alimentacyjnego należności z tytułu otrzymanych przez osobę uprawnioną świadczeń alimentacyjnych, organ ogranicza się wyłącznie do zbadania, czy wobec wierzyciela alimentacyjnego wydano decyzję o przyznaniu świadczenia oraz czy decyzję tę wykonano poprzez wypłatę świadczenia wierzycielowi, tj. osobie uprawnionej. Wysokość kwoty podlegającej zwrotowi uwarunkowana jest wysokością i okresem świadczeń wypłaconych uprawnionemu i co do zasady powinna odpowiadać rzeczywistej kwocie świadczeń pobranych przez uprawnionego. Kwota ta może być zmniejszona tylko wtedy, gdy w okresie pobierania przez uprawnionego świadczeń z funduszu alimentacyjnego organ ustali, że dłużnik alimentacyjny dokonywał wpłat tytułem wypłacanych świadczeń przy czym, w ocenie Kolegium, jest to możliwe pod warunkiem, że dłużnik alimentacyjny nie ma żadnych innych, wcześniejszych zaległości z tytułu wypłaconych osobie uprawnionej świadczeń alimentacyjnych - tj. za poprzednie okresy świadczeniowe. W przypadku posiadania zaległości, wpłaty czynione w trakcie nowego, bieżącego okresu świadczeniowego, powinny być księgowane na poczet istniejących już zaległości, aż do momentu ich całkowitego spłacenia. Dopiero po uregulowaniu tych zaległości kwoty pobierane w trakcie bieżącego okresu świadczeniowego mogą zostać uwzględnione przy ustalaniu wysokości kwoty zwrotu za ten bieżący okres zasiłkowy, odpowiednio ją obniżając. W konsekwencji powyższego, Kolegium stwierdziło, że z uwagi na bezsporne okoliczności faktyczne sprawy, jak również fakt, że skarżący ma zaległości wobec organu z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego we wcześniejszych okresach świadczeniowych (pismo z dnia 13 grudnia 2013 r. DZSW-LJ/Ro-469/2013, wydruk obrotów FA i ZA za okres od 1 października 2012 r. do dnia 30 września 2013 r.) - organ pierwszej instancji prawidłowo ustalił, że skarżący zobowiązany jest do zwrotu pełnej wysokości świadczeń wypłaconych S.K. na podstawie decyzji z dnia[...], a którą to decyzją organ pierwszej instancji przyznał W.S. na rzecz S.K. prawo do świadczenia z funduszu alimentacyjnego w okresie od dnia 1 października 2012 r. do dnia 30 września 2013 r., w wysokości 300 zł miesięcznie. Oznacza to zdaniem Kolegium, że przez cały okres świadczeniowy wypłacono osobie uprawnionej świadczenia w wysokości 3600 zł (300 zł x 12 miesięcy = 3600 zł). . Mając na względzie powyższe, Samorządowe Kolegium Odwoławcze orzekło, jak wyżej. W skardze na powyższą decyzję J.K. wniósł o jej uchylenie i przekazanie sprawy organowi I instancji celem uzupełnienia materiału dowodowego. Skarżący podkreślił, że Kolegium wydając zaskarżoną decyzję nie odniosło do podniesionych w odwołaniu zarzutów, gdy zaś uzasadnienie decyzji to, cyt.: "teoretyczne rozważania (...)". Skarżący zarzucił także, iż brak jest dowodów doręczenia (wypłacenia) przedmiotowego świadczenia W. S.. Nadto w skierowanym do Sądu piśmie z dnia 15 maja 2014r., skarżący oświadczył, że, cyt. : "domagał się i nadal domaga ujawnienia i przeprowadzenia dowodu procesowego z: dowodów doręczenia – dowodów pokwitowania wypłaconych kwot zasiłków MOPS. (...) Wystarczy je skserować i dołączyć do akt tej sprawy! Kto się boi tych dokumentów, kto się boi ujawnić tych dowodów?!" W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Działając w granicach kompetencji wynikających z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 153, poz. 1269/ w związku z art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwaną dalej p.p.s.a. /t.j. Dz. U. z 2012r., poz.270/, Wojewódzki Sąd Administracyjny jest obowiązany skontrolować, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu, czy też to prawo narusza. Wobec treści skargi godzi się podnieść, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie orzeka o istocie sprawy administracyjnej, czyli nie przyznaje określonych uprawnień, jak i nie odmawia ich przyznania, lecz rozstrzyga o legalności decyzji, to jest o ich zgodności z prawem na podstawie stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Dokonując kontroli legalności podjętych w niniejszej sprawie decyzji, Sąd stosownie do zapisu art. 134 p.p.s.a. - nie jest związany granicami skargi. Oznacza to, że Sąd bierze z urzędu pod uwagę wszelkie naruszenia prawa proceduralnego, materialnego niezależnie od treści podnoszonych w skardze zarzutów, jednakże w zakresie oceny legalności nie może wykraczać poza sprawę, która była przedmiotem postępowania przed organami administracji publicznej i której dotyczy zaskarżone rozstrzygnięcie. Stosując przedstawione wcześniej kryteria oceny, Sąd w pierwszej kolejności ocenił prawidłowość zastosowania przy załatwianiu sprawy przepisów postępowania administracyjnego. Przepisy te rzutują bowiem na prawidłowość ustalonego stanu faktycznego, a tylko należycie ustalony stan faktyczny sprawy pozwala ocenić zasadność zastosowania konkretnych norm prawa materialnego. Przeprowadzona w powyższym zakresie kontrola wykazała, że zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji, wydana została z naruszeniem przepisów prawa w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 pkt.1 lit." c" p.p.s.a., co powoduje, że decyzje ta podlegają usunięciu z obrotu prawnego. Otóż materialno-prawną podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowią przepisy ustawy z dnia 7 września 2007r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentacji (Dz.U. z 2012, poz.1228 ze zm.). I tak zgodnie z treścią art. 27 ust. 1 w/w ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, dłużnik alimentacyjny jest zobowiązany do zwrotu organowi właściwemu wierzyciela należności w wysokości świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego osobie uprawnionej, łącznie z ustawowymi odsetkami. W myśl zaś ust.1a art.27 tejże ustawy, odsetki są naliczane od pierwszego dnia następującego po dniu wypłaty świadczeń z funduszu alimentacyjnego, do dnia spłaty. Z kolei przepis art.27 ust.2 omawianej ustawy stanowi, że organ właściwy wierzyciela wydaje, po zakończeniu okresu świadczeniowego lub po uchyleniu decyzji w sprawie przyznania świadczeń z funduszu alimentacyjnego, decyzję administracyjną w sprawie zwrotu przez dłużnika alimentacyjnego należności z tytułu otrzymanych przez osobę uprawnioną świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Analiza cytowanych wyżej przepisów ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentacji, pozwala na stwierdzenie, że w art. 27 ust. 1, ustawodawca określił ustawowy obowiązek dłużnika alimentacyjnego zwrócenia - wraz z ustawowymi odsetkami tych świadczeń alimentacyjnych, które zostały faktycznie wypłacone z funduszu alimentacyjnego osobie uprawnionej, a w ust. 2 tegoż artykułu nałożył na organ obowiązek do podjęcia stosownego rozstrzygnięcia, poprzez wydanie wobec dłużnika alimentacyjnego decyzji o zwrocie świadczeń alimentacyjnych wypłaconych z funduszu alimentacyjnego, jeżeli zakończy się okres wypłaty alimentów z funduszu alimentacyjnego, a wypłata tych świadczeń nastąpiła na podstawie uprzedniej decyzji o przyznaniu takiej pomocy. Dopóki bowiem decyzja o przyznaniu świadczeń alimentacyjnych nie zostanie wzruszona i wyeliminowana z porządku prawnego w jednym z dostępnych trybów weryfikacji, bądź też wypłata świadczeń nie zostanie we właściwym postępowaniu oceniona jako wypłata nienależnego świadczenia, to organy administracji są związane decyzją przyznającą świadczenia alimentacyjne i na organie wierzyciela spoczywa obowiązek wydania decyzji o zwrocie przez dłużnika świadczeń alimentacyjnych wypłaconych na podstawie tej decyzji. Stanowisko to jest utrwalone w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyroki NSA z dnia 16 kwietnia 2014r., sygn.akt I OSK 525/13 i z dnia 27 listopada 2013 r., sygn.akt I OSK 1679/13, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, oraz z dnia 29 lipca 2011 r.,sygn.akt I OSK 546/11 – publ. LEX nr 1082781 i z dnia 11 stycznia 2013 r.,sygn.akt I OSK 1200/12 – publ. LEX nr 1341428). W świetle powyższego, przyjąć należy, że w postępowaniu poprzedzającym wydanie decyzji administracyjnej w sprawie zwrotu przez dłużnika alimentacyjnego należności z tytułu otrzymanych przez osobę uprawnioną świadczeń z funduszu alimentacyjnego, organ obowiązany jest nie tylko do ustalenia wysokości świadczeń z funduszu alimentacyjnego faktycznie wypłaconych osobie uprawnionej, lecz zobowiązany jest także do ustalenia wysokości sum wyegzekwowanych w toku egzekucji komorniczej tytułem wykonania zobowiązania alimentacyjnego. Istotne jest przy tym także i to, że tego rodzaju decyzja musi spełniać ustawowe przesłanki, a o których jest mowa w art.107 § 1 i 3 k.p.a., gdzie istotnym składnikiem prawidłowo wydanej decyzji jest jej uzasadnienie, które powinno w sposób wyczerpujący informować stronę o motywach, którymi kierował się organ rozstrzygając sprawę. Strona może, bowiem skutecznie bronić swych interesów tylko w sytuacji, gdy znane są jej przesłanki powziętej decyzji. Zgodnie bowiem z art. 107 § 3 k.p.a., uzasadnienie decyzji składa się z uzasadnienia faktycznego, zawierającego w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, a także przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił mocy dowodowej oraz uzasadnienia prawnego zawierającego wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów, które zadecydowały o treści decyzji. Organ musi, zatem zająć stanowisko wobec całego materiału dowodowego oraz uzasadnić jasno i należycie swoje zdanie, w szczególności, na jakiej podstawie uznał pewne fakty za udowodnione. Pominięcie w uzasadnieniu decyzji ustalenia okoliczności faktycznych, mogących mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, stwarza przesłankę do uznania naruszenia przez organ przepisów o postępowaniu administracyjnym w stopniu wywierającym istotny wpływ na wynik sprawy. Podkreślić przy tym także należy, że obowiązek prawidłowego sporządzenia uzasadnienia wiąże się również z wyrażoną w art. 11 k.p.a. zasadą przekonywania, która zobowiązuje organy administracji publicznej do dołożenia szczególnej staranności w uzasadnieniu swoich rozstrzygnięć, zwłaszcza tych, które nakładają na strony określone nakazy lub zakazy. Chodzi, więc o to, aby adresaci tych decyzji wykonali nałożone na nich obowiązki bez zbędnej zwłoki nie w obliczu groźby użycia środków przymusu, ale w przekonaniu, że nałożony na nich obowiązek jest zgodny z prawem. Innymi słowy, strony mają prawo znać argumenty i przesłanki podejmowanych decyzji, bowiem w przeciwnym wypadku nie mają one możliwości obrony swoich słusznych interesów przed organem odwoławczym, jak i przed sądem administracyjnym (por.J. Zimmermann, glosa do wyroku NSA z dnia 19 czerwca 1997 r., o sygn. akt V SA 1512/96, publ. OSP 1998, z. 2, poz. 29). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że zakwestionowane przez skarżącego decyzje nie wypełniają przesłanki formalnej, jaką powinna spełniać każda decyzja administracyjna, gdyż ich uzasadnienia nie odpowiadają wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. I tak w uzasadnieniu wydanej przez organ I instancji decyzji z dnia 21 listopada 2013r., organ ograniczył się jedynie do bardzo krótkiego stwierdzenia, że skoro na mocy ustawy z dnia 7 września 2007r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentacji wypłacono osobie uprawnionej–S.K. świadczenie z funduszu alimentacyjnego w kwocie 300,00 zł miesięcznie od 1 października 2012r. do 30 września 2013r., łącznie 3.600,00 zł, to skarżący jako dłużnik alimentacyjny jest zobowiązany zwrócić w/w kwotę wraz z odsetkami, które biegną do dnia całkowitej spłaty zadłużenia. I tak w/w organ, po pierwsze nie wskazał decyzji, w oparciu o którą dokonano przedmiotowej wypłaty na rzecz S.K., po drugie nie wskazał na konkretne daty kiedy faktycznie dokonano przedmiotowych wypłat, a po trzecie nie podał konkretnej wielkości odsetek na dzień wydania w/w decyzji, jak i nie wyjaśnił w jaki sposób księgowane były wszystkie dokonywane wpłaty przez skarżącego. Zważyć należy, że zakres niezbędnych ustaleń jakie winien był poczynić organ I instancji, a następnie uzewnętrznić w uzasadnieniu decyzji, a do których należy nie tylko ogólna wysokość wypłaconych z funduszu alimentacyjnego świadczeń, lecz nadto wysokość dokonanych w okresie świadczeniowym wpłat do funduszu w rozbiciu na poszczególne wpłaty i wypłaty oraz wskazanie dat poszczególnych operacji, wynika z treści art. 27 ust. 1 i ust. 1a ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów. Dopiero poczynienie takowych ustaleń i przedstawienie ich przez organ administracji w uzasadnieniu decyzji pozwoliłoby tak skarżącemu, jaki Sądowi na dokonanie faktycznej kontroli ich prawidłowości, a także na zweryfikowanie prawidłowości naliczenia odsetek. Brak natomiast powyższych elementów w uzasadnieniu decyzji, a także konkretnej wielkości odsetek w samej osnowie, uniemożliwia właściwą kontrolę podstaw nałożonych na skarżącego obowiązków. Wprawdzie Kolegium w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji odwołało się do decyzji organu I instancji z dnia 21wrzesnia 2012r. przyznającej W.S. świadczenie z funduszu alimentacyjnego na rzecz S.K. w kwocie po 300 zł miesięcznie na okres od 1 października 2012r. do 30 września 2013r., tym niemniej nie zmienia to faktu, że umknęły uwadze organowi II instancji pozostałe, a opisane wyżej istotne uchybienia decyzji organu I instancji, stąd konieczne stało się uchylenie także zaskarżonej decyzji. Kolegium w uzasadnieniu wydanej decyzji na potwierdzenie, że skarżący posiada zaległości z tytułu wypłaconych świadczeń alimentacyjnych, powołuje się jedynie na pismo organu I instancji z dnia 13 grudnia 2013r. oraz " wydruk obrotów FA i ZA za okres od 1 października 2012r. do 30 września 2013r.". O ile w/w pismo organu I instancji jest dokumentem, tym niemniej ogólne odwołanie się do tegoż pisma - nie może stanowić uzupełnienia uzasadnienia decyzji organu I instancji. Z kolei – w ocenie Sądu, wymienionego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji "wydruku obrotów FA i ZA" (k.6 akt administracyjnych), nie można przyjąć za dokument, z tej to chociażby przyczyny, że brak jest na nim oznaczeń takich jak np.: pieczęć z oznaczeniem organu, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wystawienia tego rodzaju dokumentu. Sąd i w tym miejscu pragnie odwołać się do utrwalonego orzecznictwa sądów administracyjnych, gdzie przyjmuje się, iż uzasadnienie decyzji ma szczególne znaczenie nie tylko przy ocenie prawidłowości decyzji przez organ wyższego stopnia, ale także daje stronie niezadowolonej z rozstrzygnięcia zawartego w decyzji możliwość polemiki ze stanowiskiem organu i to zarówno, jeśli idzie o ustalenia faktyczne poczynione w sprawie, jak i dokonaną przez organ wykładnię przepisów prawa będących podstawą wydanego rozstrzygnięcia. Nie uzasadnienie zaś decyzji w sposób właściwy narusza uprawnienia strony i podstawowe zasady postępowania administracyjnego (art. 7 – 10 k.p.a.), a tym samym stanowi podstawę do uchylenia takiej decyzji (por. np. wyroki NSA: z dnia 25 listopada 2009 r., sygn. akt I OSK 558/09, http://orzeczenia.nsa.gov.pl; z dnia 16 marca 1998 r., sygn. akt II SA 96/98, Lex nr 41681; z dnia 28 października 1998r. sygn. akt I SA/Gd 1651/96; z dnia 8 maja 1998 r. sygn. akt I SA/Lu 380/97 - niepublik.). Mając na względzie powyższe ustalenia, Sąd uznał, że decyzje organów I i II instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania, a w związku z tym na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. orzekł - jak w pkt I wyroku. W oparciu o treść art. 152 p.p.s.a. Sąd orzekł, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu – w pkt II wyroku. Czyniąc zadość wymaganiom określonym w art. 141 § 4 zdanie drugie p.p.s.a., Sąd pragnie wyjaśnić, że wskazania co do dalszego postępowania wynikają wprost z zaprezentowanych wyżej rozważań. H.B.6.11.2014r.