IV SA/Wr 295/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Kamieniecka po rozpoznaniu w dniu 24 maja 2022 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji w sprawie ze skargi M.T. i W. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] stycznia 2022 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty za pobyt w placówce opiekuńczo-wychowawczej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Pismem z dnia 8 kwietnia 2022 r. M. T. i W. T. (dalej: strona skarżąca, małżonkowie) wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na opisaną w sentencji decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. w przedmiocie ustalenia opłaty za pobyt w placówce opiekuńczo-wychowawczej. W treści skargi strona skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania decyzji organów obu instancji w części dotyczącej opłaty za okres od 1 grudnia 2021 r. do 31 grudnia 2021 r. oraz od 1 stycznia 2022 r. do 31 stycznia 2022 r. z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków przez zobowiązanie małżonków do wniesienia opłaty za pobyt ich córki w pieczy zastępczej w zawyżonej wysokości, która nie uwzględnia okresu faktycznego przebywania córki poza placówką wychowawczo-opiekuńczą w celu hospitalizacji. W uzasadnieniu wniosku małżonkowie wskazali, że ich córka w okresie od 3 grudnia 2021 r. do 18 stycznia 2022 r. nie przebywała w placówce wychowawczo-opiekuńczej, w związku z czym przedmiotowa sprawa powinna być "ponownie zbadana", a wysokość kosztów - jakie strona skarżąca winna ponieść - ponownie ustalona. W ocenie strony skarżącej, z uwagi na "przymiot ostateczności" zaskarżonej decyzji, organ pierwszej instancji może zainicjować postępowanie egzekucyjne w celu wyegzekwowania kwot, które następnie - wskutek uwzględnienia skargi - mogą ulec zmniejszeniu. Małżonkowie podkreślili, że uiszczenie przez nich opłat, które następnie zostaną proporcjonalnie zmniejszone, spowoduje dla nich trudne do odwrócenia skutki, ponieważ miesięczna wysokość opłat (w kwocie 8.256,33 zł) stanowi duże obciążenie dla ich budżetu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej: u.p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Stosownie jednak do art. 61 § 3 u.p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie tego aktu lub czynności w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Zgodnie z powyższym unormowaniem, wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest instytucją o charakterze wyjątkowym, stanowiącą odstępstwo od ogólnej reguły, zgodnie z którą wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Przy czym ciężar wykazania, że wykonanie decyzji rodzi niebezpieczeństwo wywołania po stronie skarżącego szkody - i to o znacznych rozmiarach - lub powstania trudnych do odwrócenia skutków, spoczywa na wnioskodawcy. Wniosek w tym zakresie powinien wobec tego zawierać konkretne informacje o stanie faktycznym oraz okoliczności pozwalające na przyjęcie, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne. Sąd jedynie ocenia, czy w istocie wskazana przez skarżącego szkoda ma znaczny rozmiar lub istnieje niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie dokonuje natomiast oceny zasadności skargi, gdyż ustawa normująca postępowanie przed sądami administracyjnymi nie zawiera regulacji umożliwiającej zastosowanie omawianej instytucji w zależności od oceny prawdopodobieństwa wadliwości zaskarżonego aktu lub czynności. W skardze z dnia 8 kwietnia 2022 r. strona skarżąca - wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji - nie uzasadniła w sposób dostateczny swojego wniosku. Małżonkowie nie przedstawili bowiem konkretnych okoliczności, które pozwalałyby na przyjęcie, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji (oraz decyzji organu pierwszej instancji) jest w stosunku do nich uzasadnione. Małżonkowie wskazali wprawdzie, że uiszczenie przez nich miesięcznej opłaty w wysokości 8.256,33 zł stanowi duże obciążenie dla ich budżetu, jednak nie wykazali swojej sytuacji finansowej ani rodzinnej. We wniosku brak jest w szczególności jakiejkolwiek informacji o źródle utrzymania małżonków, w tym o posiadanych przez nich (bądź nie) oszczędnościach. Powyższe uniemożliwia Sądowi ocenę, czy konieczność uiszczenia przez stronę skarżącą opłaty za pobyt ich córki w placówce opiekuńczo-wychowawczej w kwestionowanym okresie, spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślić należy, że okoliczności uzasadniające żądanie strony o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji muszą mieć charakter konkretny i zindywidualizowany, a nie tylko potencjalny i hipotetyczny. Twierdzenia strony powinny też być poparte dokumentami źródłowymi (por. postanowienia NSA z dnia 24 listopada 2015 r. sygn. akt II FSK 2877/15, z dnia 26 sierpnia 2015 r. sygn. akt I OZ 879/15, czy z dnia 16 stycznia 2013 r. sygn. akt II GZ 388/12, dostępne - podobnie jak i pozostałe wyroki przywołane w tym uzasadnieniu - na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Natomiast podmiot występujący o ochronę tymczasową nie może oczekiwać od sądu, aby ten wyręczając go, niejako z urzędu, poszukiwał usprawiedliwienia dla złożonego wniosku. Brak należytego uzasadnienia żądania o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wyklucza dokonywanie jego merytorycznej oceny (por. postanowienia NSA z dnia 25 kwietnia 2012 r. sygn. akt II FSK 498/12, z dnia 10 maja 2011 r. sygn. akt II FZ 106/11, z dnia 9 września 2011 r. sygn. akt II FSK 1501/11, z dnia 28 września 2011 r. sygn. akt I FZ 219/11, czy z dnia 26 listopada 2007 r. sygn. akt II FZ 338/07). Z taką sytuacją mamy do czynienia w analizowanym przypadku, dlatego też nie można stwierdzić, że strona skarżąca wykazała konieczność przyznania jej ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Strona nie przedstawiła bowiem okoliczności, o których mowa w art. 61 § 3 u.p.p.s.a., co uniemożliwiło Sądowi dokonanie oceny, czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał, że brak jest w sprawie przesłanek do uwzględnienia wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania decyzji organów obu instancji, w związku z czym, na podstawie art. 61 § 3 i 5 u.p.p.s.a., postanowił jak w sentencji postanowienia. ----------------------- 4