IV SA/Wr 481/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Sikorska, Sędziowie Sędzia WSA Lidia Serwiniowska (spr.), Sędzia NSA Julia Szczygielska, Protokolant st. asystent sędziego Aleksandra Dobosiewicz-Sass, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 4 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi Z. Z. na postanowienie Wojewody D. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o żądanej treści oddala skargę. Uzasadnienie: Wojewoda D. ( organ odwoławczy, organ II instancji) postanowieniem z dnia [...] na podstawie art. 217 § 1 i § 2, art. 218, art. 219 i art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267) dalej k.p.a. po rozpoznaniu zażalenia Z. Z. (dalej skarżący) na postanowienie Starosty D. (organ I instancji ) z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o żądanej treści postanowił utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że skarżący w dniu 31 marca 2014 r. złożył wniosek o wydanie zaświadczenia o następującej treści: "PUP w D. właściwy co do miejsca zamieszkania i zameldowania skarżącego, oświadcza, iż w okresie 2 maja 2011r. do listopada 2013r. t.j. daty podjęcia zatrudnienia przez skarżącego, PUP skierował skarżącego tylko raz do pracy, a mianowicie z datą 12 maja 2011 r., ale z winy pracodawcy do zatrudnienia nie doszło. Zaświadcza się ponad to, iż do zatrudnienia skarżącego w październiku 2013 r. doszło bez pośrednictwa tutejszego urzędu". Jednocześnie wnioskodawca wskazał, iż zaświadczenie jest mu potrzebne "jako dowód w sądzie". Jak dalej wyjaśnił organ, zaświadczenie o treści żądanej przez wnioskodawcę jest czynnością faktyczną, rodzajem dokumentu urzędowego. Zaświadczenie jest urzędowym poświadczeniem określonych faktów lub stanu prawnego, potwierdzającym istnienie uprawnienia lub obowiązku przyznanego lub potwierdzonego wcześniej w decyzji (konstytutywnej lub deklaratoryjnej) bądź w innym indywidualnym akcie prawnym (wyrok NSA z dnia 18 marca 2011 r., I OSK 1898/10, LEX nr 1079721). W tym kontekście organ I instancji wskazał, że skarżący zgłosił się do Powiatowego Urzędu Pracy w D. celem rejestracji w dniu 2 maja 2011r. i decyzją z dnia [...] znak: [...], orzeczono o uznaniu strony za osobę bezrobotną z dniem 2 maja 2011r. oraz o odmowie przyznania prawa do zasiłku. Następnie, po wznowieniu postępowania, decyzją z dnia [...] orzeczono o uchyleniu decyzji ostatecznej z dnia [...], znak: [...], orzekającej o uznaniu skarżącego za osobę bezrobotną z dniem 2 maja 2011r. oraz o odmowie przyznania prawa do zasiłku. Ponadto organ orzekł jednocześnie o odmowie uznania skarżącego z dniem 2 maja 2011r. za osobę bezrobotną. Skarżący w dniu 8 lipca 2013r. zgłosił się ponownie celem rejestracji w urzędzie. W związku z powyższym decyzją z dnia [...] znak [...] orzeczono o uznaniu skarżącego za osobę bezrobotną z dniem 8 lipca 2013r. oraz o odmowie przyznania prawa do zasiłku. Z kolei w związku z informacją zawartą w piśmie, z dnia 16 października 2013r. decyzją z dnia [...] znak: [...] orzeczono o utracie przez stronę statusu osoby bezrobotnej od dnia 10 października 2013r. z powodu podjęcia zatrudnienia. W konsekwencji ustalenia powyższych faktów organ I instancji stwierdził, że wydanie zaświadczenia o treści objętej wnioskiem skarżącego nie stanowi poświadczenia określonych faktów lub stanu prawnego, potwierdzającego istnienie uprawnienia lub obowiązku przyznanego lub potwierdzonego wcześniej w decyzji (konstytutywnej lub deklaratoryjnej) bądź w innym indywidualnym akcie prawnym. Z tych względów odmówił wydania zaświadczenia o żądanej treści. Po dokonaniu analizy znajdujących zastosowanie w sprawie przepisów art. 217 §1 i §2 k.p.a. oraz 218 §1 i §2 k.p.a. organ wskazał, że prowadzi jedynie rejestr osób bezrobotnych i poszukujących pracy oraz rejestr pracodawców. Zgodnie bowiem z regulacją art. 4 ust. 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz. U. z 2013r. poz. 674 ze zm. zm.) minister właściwy do spraw pracy może tworzyć rejestry centralne zawierające dane dotyczące rynku pracy, instytucji rynku pracy, projektów, udzielonej pomocy i świadczeń, a także dane dotyczące poszukujących pracy, bezrobotnych, pracodawców i ofert pracy, gromadzone przez publiczne służby zatrudnienia na podstawie przepisów ustawy, oraz może przetwarzać te dane na zasadach określonych w przepisach o ochronie danych osobowych. W myśl ust. 5 tego artykułu, publiczne służby zatrudnienia przekazują dane do rejestrów centralnych utworzonych na podstawie ust. 4 oraz mogą z nich korzystać w zakresie niezbędnym do realizacji zadań określonych w ustawie, wykorzystując oprogramowanie, o którym mowa w ust. 3 lub narzędzia określone w art. 4 ust.1 pkt 2 lit.c. Jak dalej wskazał organ, zgodnie z § 3 ust.1 i 2 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 14 września 2010r. w sprawie standardów i warunków prowadzenia usług rynku pracy (Dz. U. Nr 177 poz. 1193 ze zm.) powiatowy i wojewódzki urząd pracy upowszechnia informacje o zakresie pomocy udzielanej w ramach usług rynku pracy, w szczególności w formie dokumentów elektronicznych, udostępnianych z wykorzystaniem stron internetowych tych urzędów lub systemów teleinformatycznych i oprogramowania rekomendowanego lub udostępnianego przez ministra właściwego do spraw pracy, zwanego dalej "ministrem". Powiatowy i wojewódzki urząd pracy, z wykorzystaniem stron internetowych, o których mowa w ust. 1, zapewnia dostęp do stron internetowych prowadzonych przez urząd obsługujący ministra, i do internetowych baz danych z zakresu rynku pracy, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 7 lit. e ustawy, w tym: internetowej bazy ofert pracy udostępnianej przez ministra, zwanej dalej "internetową bazą ofert pracy", krajowego rejestru agencji zatrudnienia, rejestru instytucji szkoleniowych, a także dostęp do bazy ofert pracy EURES prowadzonej przez Komisję Europejską zwanej dalej ".bazą ofert pracy EURES". Natomiast powiatowy urząd pracy, w myśl art. 33 ust.1 z cyt. ustawy, rejestruje bezrobotnych i poszukujących pracy oraz prowadzi rejestr tych osób. Zgodnie z § 6 ust. 3 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 12 listopada 2012r. w sprawie rejestracji bezrobotnych i poszukujących pracy (Dz. U. z 2012r., poz. 1299) rejestr bezrobotnych i poszukujących pracy stanowi elektroniczny zbiór danych o bezrobotnych i poszukujących pracy, uzyskanych w trakcie rejestracji, oraz w trakcie posiadania statusu bezrobotnego albo poszukującego pracy, w tym w szczególności danych dotyczących proponowanych i udzielanych form pomocy określonej w ustawie, pozbawienia posiadanego statusu oraz przyczyn tego pozbawienia. Nadto jak wskazano stosownie do § 15 ust. 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 14 września 2010r. w sprawie standardów i warunków prowadzenia usług rynku pracy, powiatowy urząd pacy prowadzi rejestr pracodawców krajowych, z którymi współpracuje i karty pracodawców krajowych prowadzących działalność na terenie powiatu oraz tych spoza powiatu, którzy zgłosili do niego krajową ofertę pracy. Końcowo organ I instancji wyjaśnił, iż odstąpił od przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, o którym mowa w art. 218. § 2 k.p.a., ze względu na fakt, iż jego przeprowadzenie nie zmieniłoby rozstrzygnięcia organu, a jedynie niepotrzebnie przedłużyło postępowanie. Na powyższe postanowienie skarżący wniósł zażalenie do Wojewody D. Stwierdził, iż wydane postanowienie jest niezgodnie z ustawą z dnia 14 czerwca 1964 r. Kodeks postępowania administracyjnego i powinno być wyeliminowane z obrotu prawnego. Zdaniem skarżącego kwestionowane rozstrzygnięcie zostało wydane z rażącym naruszeniem przepisów prawa . Organ odwoławczy nie uwzględniając zażalenia utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. Po wstępnym przytoczeniu regulacji art. 217 i 218 k.p.a. organ odwołał się do istoty zaświadczenia. Wskazał że jest czynnością materialno-techniczną i urzędowym potwierdzeniem określonych faktów lub stanu prawnego. Jego istota sprowadza się do tego, że nie rozstrzyga o żadnych prawach lub obowiązkach oraz nie może tworzyć nowej sytuacji prawnej. Jest wyłącznie przejawem wiedzy, nie zaś woli organu administracji. Celem zaświadczenia w świetle dyspozycji art. 217 § 2 K.p.a. jest tylko urzędowe potwierdzenie określonych faktów lub stanu prawnego na wniosek zainteresowanej osoby, która ubiega się o jej wydanie ze względu na swój interes prawny (wyrok NSA z dnia 16 czerwca 2009 r., sygn. akt II OSK 981/08).Organ administracji, do którego dana strona zwraca się o wydanie zaświadczenia obowiązany jest wydać zaświadczenie, jeżeli z prowadzonych przez niego rejestrów, ewidencji, czy innych danych również będących w jego posiadaniu, czyli określonych dokumentów wynika istniejący stan prawny. Skoro zaświadczenie to ma być oparte na dokumentach, zatem to co ma potwierdzać musi być oczywiste, wynikające w sposób bezsporny z tych dokumentów. I chociaż niespornym jest, iż art. 218 § 2 K.p.a., przed wydaniem zaświadczenia daje organowi możliwość przeprowadzenia w koniecznym zakresie postępowania wyjaśniającego, to jednak postępowanie to opierać się może jedynie na danych zawartych w posiadanej przez organ dokumentacji. Organ administracji w tym wypadku "zaświadcza" o tym co jest w jego ewidencji, rejestrach bądź innych danych, bez ich przetwarzania (wyrok SN z dnia 2 kwietnia 2003 r., sygn. akt III RN 51/02, publ. Wokanda 2004/1/18, Wspólnota 2004/4/56, Lex nr 82234, wyrok WSA w Warszawie z dnia 10 listopada 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 1379/11). Postępowanie w sprawie wydania zaświadczenia może zakończyć się wydaniem zaświadczenia dotyczącego stanu faktycznego lub stanu prawnego, którego potwierdzenia żąda osoba zainteresowana, albo odmową wydania zaświadczenia w ogóle, np. z powodu braku podstaw prawnych do jego wydania albo niestwierdzenia po stronie wnioskodawcy interesu prawnego, albo odmową wydania zaświadczenia o żądanej treści. Następnie organ odwoławczy ponownie powołując się na fakty znane mu z urzędu, a przywołane w postanowieniu organu I instancji, w konfrontacji z treścią wniosku, zgodził się ze stanowiskiem organu I instancji, że treść zaświadczenia nie stanowi poświadczenia określonych faktów lub stanu prawnego, potwierdzającego istnienie uprawnienia lub obowiązku przyznanego lub potwierdzonego wcześniej w decyzji (konstytutywnej lub deklaratoryjnej) bądź w innym indywidualnym akcie prawnym. Stwierdził, że nie można było wydać zaświadczenia o żądanej treści, bowiem faktycznie skarżący nie w całym wskazanym przez siebie okresie, tj. od 5 maja 2011r. do dnia listopada 2013r., był zarejestrowany w Powiatowym Urzędzie Pracy w D. jako osoba bezrobotna w rozumieniu ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (j. t. Dz. U. z 2013r., poz. 674 ze zm.) dalej p.z.i.r.p. Jak już wyżej wskazano skarżący zarejestrowany jako osoba bezrobotna od dnia 8 lipca 2013r. Zaświadczenie zaś nie może zawierać informacji, które są sprzeczne z określonym stanem prawnym. Odnosząc się zaś do kwestii odstąpienia od przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie ustalenia interesu prawnego strony Wojewoda D. wyjaśnił, że uwzględniając powyższe rozważania i sam fakt, iż organ I instancji nie może wydać zaświadczenia o żądanej przez stronę treści powoduje, iż ewentualne wykazanie interesu prawnego przez stronę i tak nie wpłynęłoby na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie. Podsumowując organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji dokonał prawidłowej oceny stanu faktycznego i prawnego, zastosował właściwe przepisy prawa. Strona w złożonej przez siebie skardze zakwestionowała powyższe rozstrzygnięcie jako niezgodne z prawem i stanem faktycznym. W uzasadnieniu skargi strona wdając się w polemikę z treścią uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, zakwestionowała podstawę prawną przeprowadzania postępowania wyjaśniającego w ramach prowadzonego postępowania w sprawie wydania zaświadczenia oraz powołane przez organy obu instancji fakty uzasadniające odmowę wydania zaświadczenia o żądanej treści. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi a uzasadniając swoje stanowisko przywołał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, że kognicja sądu administracyjnego ogranicza się wyłącznie do badania legalności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, rozumianej jako zgodność z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego, o czym stanowi przepis art. 1 ustawy z dnia 25 stycznia 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269). Przy czym Wojewódzki Sąd Administracyjny nie jest skrępowany zarzutami skargi i sformułowanymi w niej wnioskami, co wprost wynika z art.134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a. Dokonując oceny legalności zaskarżonego aktu administracyjnego sąd administracyjny bada jedynie, czy przy jej wydaniu doszło do naruszenia prawa materialnego lub procesowego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Oznacza to, że uchylenie takiego aktu administracyjnego względnie stwierdzenie jego nieważności przez Sąd następuje tylko w przypadku wystąpienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 p.p.s.a.). Dokonując zatem pod takim kątem oceny zaskarżonego postanowienia jak i postanowienia organu I instancji Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że nie są one obarczone takimi wadami wynikającymi z naruszenia zasad i przepisów postępowania administracyjnego, które uzasadniałyby ich wyeliminowanie z obrotu prawnego Postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie zostało wszczęte wnioskiem skarżącego z dnia 30 marca 2014 r. skierowanym do Powiatowego Urzędu Pracy w D., o wydanie zaświadczenia. Wniosek powyższy brzmiał następująco: "Mając na uwadze ustawę z dnia 14 czerwca 1960 r. (Dz. U. z 1960 r. nr 30 poz. 168) (Kodeks postępowania administracyjnego dodanie Sądu), proszę o wydanie zaświadczenia o następującej treści: PUP w D. właściwy co do miejsca zamieszkania i zameldowania skarżącego, oświadcza, iż w okresie 2 maja 2011r. do listopada 2013r. t.j. daty podjęcia zatrudnienia przez skarżącego, PUP skierował skarżącego tylko raz do pracy, a mianowicie z datą 12 maja 2011 r., ale z winy pracodawcy do zatrudnienia nie doszło. Zaświadcza się ponad to, iż do zatrudnienia skarżącego w październiku 2013 r. doszło bez pośrednictwa tutejszego urzędu". Jednocześnie wnioskodawca wskazał, iż zaświadczenie jest mu potrzebne "jako dowód w sądzie. Z wskazanej w zaskarżonym postanowieniu podstawy prawnej i motywów rozstrzygnięcia wynika, że organ orzekał na podstawie przepisów normujących postępowanie w sprawie wydawania zaświadczeń, a to przepisów działu VII kodeksu postępowania administracyjnego zatytułowanego "Wydawanie zaświadczeń", zawartych w art. 217 - 220 k.p.a. Przewidują one wydawanie zaświadczeń w dwóch przypadkach, po pierwsze — jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa (art. 217 § 2 pkt 1), po drugie zaś - jeżeli dana osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego (art. 217 § 2 pkt 2). W każdym z tych dwóch przypadków zaświadczenie wydaje się na żądanie osoby ubiegającej się o wydanie zaświadczenia (art. 217 § 1 k.p.a.). W sytuacji, gdy podstawą wydania zaświadczenia jest przepis art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a. (interes prawny osoby ubiegającej się o zaświadczenie w jego uzyskaniu) organ jest obowiązany wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów lub stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu (art. 218 § 1 k.p.a.). Z powyższego wynika więc, że zaświadczeniem w rozumieniu k.p.a. jest urzędowe potwierdzenie w formie pisemnej obiektywnie istniejącego (aktualnie lub w przeszłości) stanu rzeczy (faktycznego lub prawnego), dokonane przez organ administracji publicznej na żądanie zainteresowanej osoby, której interes oparty jest na prawie (por. Z. Kmiecik, Charakter prawny zaświadczenia a możliwość ustalania weryfikacji jego treści, PiP z. s10, 2004 r. s. 58). Oznacza to, że zaświadczenia są aktami, które potwierdzają istnienie uprawnień czy obowiązków, określonych (tzn. stworzonych lub ustalonych) uprzednio indywidualnym aktem prawnym. Z kolei w myśl art. 219 k.p.a. odmowa wydania zaświadczenia bądź zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o nie następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. Wyróżnić trzeba trzy przypadki odmowy wystawienia zaświadczenia: przy braku interesu prawnego osoby ubiegającej się o zaświadczenie; w przypadku niewłaściwości organu do którego skierowano żądanie ; gdy nie można spełnić żądania odnośnie do treści świadczenia czy to ze względu na treść posiadanych danych lub dokumentów czy to ze względu wyraźny zakaz ustanowiony w przepisach odrębnych ( B. Adamiak , j. Borkowski. Kodeks postepowania administracyjnego. Komentarz, wyd .10 s.660). W rozpatrywanej sprawie mamy do czynienia z trzecim przypadkiem bowiem treść wniosku o wydanie zaświadczenia wskazuje, że skarżący żąda poświadczenia określonych w nim faktów i dokonania ich ocen, nie skorelowanych w żaden sposób z żadnym indywidualnym aktem prawnym wydanym przez ten organ, nie wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji bądź rejestrów. Postępowanie w zakresie wydawania zaświadczeń ma charakter uproszczony i odformalizowany (op.cit.). Składają się na nie wyłącznie czynności materialno - techniczne polegające na badaniu, jakiego rodzaju źródło może zawierać żądane dane i czy dane te dotyczą stanu prawnego lub faktycznego, którego potwierdzenia domaga się wnioskodawca. W postępowaniu tym nie dokonuje się ustaleń i ocen, jak ma to miejsce w postępowaniu jurysdykcyjnym. Z tych względów zaświadczenie nie może rozstrzygać o prawach i obowiązkach oraz nie może tworzyć nowej sytuacji prawnej. Potwierdza ono stan ustalony, jest wyłącznie przejawem tego, co zawarte jest w źródłach, na których bazuje organ wydający zaświadczenie (vide: wyrok NSA z 16 września 2005 r. sygn. II OSK 36/05, ONSAiWSA 2006/2/64, wyroki WSA w Warszawie z 23 marca 2006 r. sygn. I SA/Wa 1356/04, Lex nr 202335 oraz z 21 listopada 2008 r. sygn. III SA/Wa 1612/08, Lex nr 519918). Przy czym, wbrew podstawowemu zarzutowi skargi przewidziana w art. 218 § 2 k.p.a. możliwość przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego na skutek złożenia wniosku o wydanie zaświadczenia sprowadza się w istocie do zbadania okoliczności wynikających z posiadanych przez organ ewidencji, rejestrów i innych danych. W pierwszej kolejności zatem, w ramach takiego postępowania organ ustala jakiego rodzaju ewidencja i rejestry mogą zawierać żądane dane. Dalsza część postępowania sprowadza się do wyjaśnienia, czy posiadane dane odnoszą się do osoby wnioskodawcy oraz, co najważniejsze, czy dotyczą stanu prawnego, którego poświadczenia domaga się wnioskodawca (por. Z. Kmiecik, Charakter prawny zaświadczenia a możliwość ustalania i weryfikacji jego treści, PIP, zeszyt 10, 2004 r., s. 63). Postępowanie wyjaśniające nie może prowadzić do dokonywania jakichkolwiek ocen, w tym ocen prawnych odnośnie informacji będących w dyspozycji organu (vide: wyrok WSA w Warszawie z 23 marca 2006 r. wcześniej powoływany). Z przepisów wynika więc, że postępowanie to może się zakończyć albo przez wydanie zaświadczenia dotyczącego stanu faktycznego lub stanu prawnego, którego potwierdzenia żąda osoba zainteresowana bądź odmowę w ogóle wydania zaświadczenia czy też odmowę wydania zaświadczenia o żądanej treści, z powodu nie potwierdzenia się w toku postępowania wyjaśniającego istnienia stanu faktycznego lub prawnego, którego potwierdzenia żąda osoba ubiegająca się o zaświadczenie. W niniejszej sprawie tak jak to już wyżej wskazano mamy do czynienia z sytuacją wskazaną w art. 217 §2 pkt 2 k.p.a. W istocie kontrola legalności zaskarżonego postanowienia sprowadza się do oceny zasadności odmowy wydania przez organ zaświadczenia o żądanej przez stronę treści. Z treści przedmiotowego wniosku wynika, że skarżący wnosi o wydanie zaświadczenia o treści wskazanej we wniosku i powtarzanej na wstępie rozważań. W tym kontekście biorąc pod uwagę przedstawione rozważania i stwierdzenia należy przede wszystkim odnieść się do treści wniosku o wydanie zaświadczenia. Mianowicie z użycia dwukropka po słowach "proszę o wydanie zaświadczenia o następującej treści:" wynika, że wnioskodawca wniósł o wydanie zaświadczenia dosłownie o treści wskazanej we wniosku. Jak zasadnie wykazał to organ powołując się na fakty znane z urzędu wniosek ów nie mógł być w takim kształcie zrealizowany z uwagi na treść art. 218 § 1 k.p.a. Co wymaga ponownego podkreślenia zgodnie z tym przepisem organ może wydać zaświadczenie w przypadkach określonych w art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a. to znaczy wówczas, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego wynikających z prowadzonej przez niego ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Tymczasem jak to wyczerpująco wskazały organy obu instancji skarżący w istocie nie wniósł o potwierdzanie faktów lub stanu prawnego wynikającego z rejestrów będących w dyspozycji organu. Fakty wskazane przez organy orzekające i związany z nimi stan prawny w zakresie posiadania statusu bezrobotnego jest bowiem taki, że jak wynika z powołanej decyzji z dnia [...] oraz z decyzji z dnia [...] i decyzji z dnia [...] - biorąc pod uwagę przedział czasowy wskazany we wniosku skarżący posiadał status bezrobotnego w rozumieniu ustawy p.z.i.r.p. od 8 lipca 2013r. do 10 października 2013 r. Tymczasem jak zasadnie wskazały organy orzekające w sprawie powiatowy urząd pracy w myśl art. 33 ust. 1 p.z.i.r.p. rejestruje bezrobotnych i poszukujących pracy oraz prowadzi rejestr tych osób. Zgodnie z § 6 ust. 3 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 12 listopada 2012r. w sprawie rejestracji bezrobotnych i poszukujących pracy (Dz. U. z 2012r., poz. 1299) rejestr bezrobotnych i poszukujących pracy stanowi elektroniczny zbiór danych o bezrobotnych i poszukujących pracy, uzyskanych w trakcie rejestracji, oraz w trakcie posiadania statusu bezrobotnego albo poszukującego pracy, w tym w szczególności danych dotyczących proponowanych i udzielanych form pomocy określonej w ustawie, pozbawienia posiadanego statusu oraz przyczyn tego pozbawienia. Z tym zastrzeżeniem, że zgodnie z § 11 ust.1 tego rozporządzenia bezrobotnego albo poszukującego pracy wyłącza się z rejestru bezrobotnych i poszukujących pracy w przypadku utraty odpowiednio statusu bezrobotnego albo poszukującego pracy. Innymi słowy właściwy organ mógłby wydać zaświadczenie w zakresie danych przez niego posiadanych określonych m.in. w powołanym § 6 rozporządzenia ale w okresie 8 lipca 2013r. do 10 października 2013 r. czyli w czasie kiedy skarżący posiadał status bezrobotnego. Z tym, że każdorazowo bez dokonania jakiejkolwiek oceny wskazanych w zaświadczeniu faktów. Zatem nawet gdyby skarżący biorąc pod uwagę fakty i stan prawny z daty złożenia wniosku, przez cały wskazany w nim czas posiadał status bezrobotnego w rozumieniu ustawy, a organ przedstawił mu propozycję pracy w tym czasie, to i tak nie możliwe byłoby dokonanie w tym zakresie oceny, że do zatrudnienia nie doszło z przyczyn leżących po stronie pracodawcy. Także w sytuacji podjęcia przez skarżącego pracy bez pośrednictwa Urzędu nie jest możliwe wydanie przez ten organ stosownego zaświadczenia w tym zakresie. Nadto jak wskazano stosownie do § 15 ust. 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 14 września 2010r. w sprawie standardów i warunków prowadzenia usług rynku pracy, powiatowy urząd pacy prowadzi rejestr pracodawców krajowych, z którymi współpracuje i karty pracodawców krajowych prowadzących działalność na terenie powiatu oraz tych spoza powiatu, którzy zgłosili do niego krajową ofertę pracy. Także i z tego względu nie możliwe było wydanie zaświadczenia o treści w skazanej przez skarżącego bowiem i w tym zakresie wskazane we wniosku okoliczności nie są faktami wynikającymi z ksiąg, rejestrów i innych dokumentów będących w posiadaniu organu administracji publicznej. Tym samym jak stwierdzono wcześniej uzasadniona jest odmowa wydania zaświadczenia o wnioskowanej treści. W tym stanie rzeczy, za w pełni zasadne należy uznać odstąpienie od przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie ustalenia istnienia interesu prawego wymaganego art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a. Istotnie nawet jego wykazanie w tym postępowaniu nie mogło wpłynąć z uwagi na treść art. 218 § 2 k.p.a. na wynik postępowania. Odnosząc się do zarzutów skargi Sąd przede wszystkim zauważa, że wynikają one (jak się wydaje) z niezrozumienia przez skarżącego podstaw odmowy wydania zaświadczenia żądanej treści. Organy zebrały i rozpatrzył cały materiał dowodowy konieczny do prawidłowego rozpoznania sprawy, wyprowadzając z niego logiczne i merytorycznie uzasadnione wnioski, zaś swoje stanowisko w tym zakresie wraz z uzasadniającą je argumentacją zawarły w prawidłowo sporządzonym uzasadnieniu postanowienia, spełniającym wymogi, o których mowa w art. 107 § 3 k.p.a. Argumentacja skarżącego, koncentrująca się na polemice z przyczyną, z powodu której organ odmówił wydania zaświadczenia, sprowadza się do twierdzenia, że organ nie miał kompetencji do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego bowiem skarżący żądał jedynie potwierdzenia określonych we wniosku faktów. Tymczasem wynikająca z art. 218 § 2 k.p.a. możliwość przeprowadzenia przed wydaniem zaświadczenia, postępowania wyjaśniającego w koniecznym zakresie, nie może być rozumiana jako "tworzenie" na etapie postępowania o wydanie zaświadczenia, podstawy (bazy) do wystawienia zaświadczenia. Niedopuszczalne jest zatem kompletowanie w tym postępowaniu materiału dowodowego, mającego służyć wydaniu zaświadczenia określonej treści, gdyż treść zaświadczenia tak jak to wyżej wskazano ma się opierać na już posiadanych przez organ ewidencjach, rejestrach, czy zbiorach danych, co w niniejszej sprawie, jak wynika z treści zaskarżonego postanowienia, nie mogło mieć miejsca. Żądanie skarżącego w istocie sprowadzało się bowiem do wydania zaświadczenia o treści sformułowanej przez skarżącego, mającego potwierdzać fakty (częściowo nieaktualne z uwagi na wcześniejszą utratę przez skarżącego statusu bezrobotnego w związane z tym konsekwencje) nie wynikające z danych będących w posiadaniu organu i zawierającego treści ocenne. Tymczasem treścią zaświadczenia musi być jedynie pozytywne załatwienie wniosku osoby ubiegającej się o potwierdzenie faktu lub stanu prawnego. W sytuacji gdy dowody posiadane przez organ nie pozwalają na uwzględnienie wniosku, organ ten może wydać jedynie orzeczenie odmawiające wydania zaświadczenia( por wyr. z dnia 11 stycznia 2000 r. I SA/Wr 2709/98 niepubl.) Mając powyższe na uwadze Sad doszedł do przekonania, że w sprawie nie doszło do takiego naruszenia przepisów, które obligowałoby do wyeliminowania zaskarżonego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego. Z tych względów zarzuty skargi przedstawiają się jako bezzasadne, a zaskarżone postanowienie należy uznać za prawidłowe. Skarga zatem jako pozbawiona uzasadnionych podstaw podlega oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.