2 CR 240/62

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia M. Piekarski (sprawozdawca). Sędziowie: Z. Warman, H. Gorazdowski.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie z powództwa Gminnej Spółdzielni "Samopomoc Chłopska" w R. przeciwko Stanisławowi C. o 30.600 zł, na skutek rewizji pozwanego od wyroku Sądu Wojewódzkiego w Łodzi z dnia 13 grudnia 1961 r.,rewizję oddalił.Uzasadnienie faktycznePozwany jako "zakupowy" powodowej Spółdzielni pokwitował odebranie dla niej w hurtowym magazynie w K. 2.500 kg cukru we wrześniu 1959 r. Cukier był przeznaczony dla powodowej Spółdzielni, lecz w jej magazynie w wymienionym okresie stwierdzono znaczne manko, a magazynier W. został prawomocnie skazany za dopuszczenie manka. Zaprzeczył on, żeby wymieniony cukier otrzymał dla magazynu. Pozwany zaś został prawomocnie skazany z art. 286 § 1 k.k. za niedopełnienie obowiązku przekazania tego cukru w specjalnej "kontrolce zakupowego", której nie prowadził na bieżąco.Sąd Wojewódzki uznał, że powyższe prawomocne skazanie wykazuje winę pozwanego (art. 7 k.p.c.) i zasądził od niego 30.600 zł tytułem pokrycia wartości wymienionego cukru. Sąd Wojewódzki oddalił - jako obliczony na przewlekanie postępowania - zgłoszony w odpowiedzi na pozew wniosek pozwanego o przesłuchanie 6 świadków, którzy zostali wskazani dla wykazania, że pozwany cukru nie odebrał, nie mógł go więc przekazać za pokwitowaniem w specjalnej "kontrolce", gdyż korzystał wówczas z urlopu, a jego sposób urzędowania jako zakupowego był znany zarządowi spółdzielni darzącemu pozwanego dobrą opinią.Pozwany w rewizji zarzucił, że świadkowie mieli poprzeć jego obronę z art. 158 i 239 k.z. i że nieprzesłuchanie ich uchybia tym przepisom oraz przepisom art. 7, 223 i 242 § 1 k.p.c. Skarżący twierdzi, że ofiarowując dowód ze świadków kwestionował - wbrew ocenie Sądu Wojewódzkiego - warunki swej pracy; skarżący twierdzi, że zaniedbania jego w prowadzeniu "kontrolki" nie pozostają w związku przyczynowym z mankiem, gdyż nie pobrawszy cukru, nie mógł go przekazać za pokwitowaniem w "kontrolce".Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Pozwany w postępowaniu karnym przed sądem - podobnie jak w niniejszym postępowaniu w Sądzie Najwyższym - twierdził, że fakturę na 2.500 kg cukru otrzymał dnia 23.IX.1959 r. i pokwitował, lecz w tym dniu, nie mając środków transportu, cukru nie pobrał i dopiero nazajutrz wręczył fakturę magazynierowi W., gdyż od następnego dnia miał kilkudniowy urlop. Jednakże w poprzedniej fazie postępowania karnego pozwany twierdził wobec pracowników Spółdzielni, że cukier pobrał i dostarczył magazynierowi W. (zeznania świadków W. i B.). Pozwany w oświadczeniu pisemnym z dnia 30.XI.1959 r. stwierdził własnoręcznie, że dnia 23.IX.1959 r. pobrał w K. 2.500 kg cukru i tłumaczył się, że ten cukier ze względu na nieobecność magazyniera W. rozwiózł po sklepach na polecenie prezesa zarządu Spółdzielni P. W tym samym piśmie pozwany twierdził, że magazynier W., po uzgodnieniu z nim, obciążył sklepy tym cukrem. Magazynier W. temu zaprzeczył, a w prowadzonym przez niego magazynie ujawniono znaczne manko.Pozwany przyznał się, że - w zakresie zleconych mu w umowie o pracę czynności - pokwitował dostawcy odbiór 2.500 kg cukru, wskutek czego nastąpiło obciążenie powodowej Spółdzielni zapłatą za ten cukier w kwocie poszukiwanej pozwem. W świetle niewadliwej oceny Sądu Wojewódzkiego pozwany nie udowodnił, żeby cukier ten wszedł do masy towarowej Spółdzielni w sposób umożliwiający sprawdzenie, iż został użyty zgodnie z przeznaczeniem w ramach działalności Spółdzielni. Dowód taki mógłby być przeprowadzony, gdyby pozwany - zgodnie z zarządzeniem zarządu Spółdzielni - dopełnił obowiązku przekazania cukru w "kontrolce zakupowego" albo gdyby uzyskał pokwitowanie odbioru faktury upoważniającej do pobrania cukru od osoby, której powierzył pobranie cukru dla Spółdzielni, za nieprowadzenie zaś w tym zakresie "kontrolki" pozwany został prawomocnie skazany i w aktach sprawy znajduje się odpis pisma zarządu Spółdzielni z dnia 1.VII.1958 r. zawiadamiający pozwanego o obowiązku prowadzenia wspomnianej "kontrolki". Nieprowadzenie więc jej bieżąco pozostaje - wbrew wywodom skarżącego - w związku przyczynowym ze szkodą wynikłą z niewyliczenia się przez pozwanego z partii 2.500 kg cukru, co z mocy art. 239 k.z. uzasadnia odpowiedzialność pozwanego, prawidłowo stwierdzoną zaskarżonym wyrokiem.Z przytoczonych względów ogólnikowe twierdzenia, na które pozwany w odpowiedzi na pozew ofiarował dowód z 6 świadków, nie mają znaczenia dla wyniku sprawy. Nie istniały więc podstawy z art. 235 k.p.c., które by usprawiedliwiały prowadzenie tych dowodów. Ponadto w myśl art. 271 k.p.c. dowód ze świadków może być dopuszczony tylko wówczas, gdy strona dokładnie oznaczy fakty, które mają być zeznaniami stwierdzone, czego ani odpowiedź na pozew, ani rewizja - mimo sporządzenia ich przez adwokata - nie zawierają. Dodać należy, że pozwany nie przytoczył konkretnych twierdzeń, które by usprawiedliwiały przypisanie Spółdzielni przyczynienia się do powstania manka (art. 158 § 2 k.z.).Skoro więc zarzuty rewizyjne okazały się nieuzasadnione, należało rewizję z mocy art. 383 k.p.c. oddalić.