3 CZ 9/59

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia M. Lisiewski (sprawozdawca). Sędziowie: M. Kenigsberg, F. Szczepański.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie z powództwa Jana O. przeciwko Paulinie O. o rozwód, po rozpoznaniu zażalenia pozwanej na postanowienie Sądu Wojewódzkiego w Katowicach z dnia 18 listopada 1958 r.,postanowił uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę Sądowi Wojewódzkiemu w Katowicach do ponownego rozpoznania.Uzasadnienie faktyczneZaskarżonym postanowieniem Sąd Wojewódzki nie uwzględnił wniosku pozwanej o przyznanie jej - na przeciąg procesu rozwodowego - od powoda alimentów w wysokości 400 zł miesięcznie, motywując odmową tym, że skarżąca zamieszkuje i ma utrzymanie u żonatego syna, któremu prowadzi gospodarstwo domowe i opiekuje się wnukami, gdyż syn i synowa pracują. Praca wykonywana przez pozwaną odpowiada, zdaniem Sądu Wojewódzkiego, co najmniej pracy najemnej pomocy domowej, pozwana zatem zarabia niejako na swoje utrzymanie, wskutek czego odpada konieczność alimentowania jej.Zażalenie pozwanej na to postanowienie jest uzasadnione. Jeżeli pozwana, jak twierdzi, jest niezdolna do pracy, to nie ma ona żadnego obowiązku, by przez swoje zarobkowanie odciążyć powoda od jego obowiązku alimentowania jej. Skoro więc pozwana mimo swej niezdolności do pracy zarobkuje, to kwoty osiągnięte w ten sposób nie mogą być zaliczane na alimenty przysługujące jej od powoda.Należało zatem orzec na podstawie art. 394 § 3 i 384 k.p.c.