4 CR 859/56

SentencjaSąd Najwyższy w sprawie z powództwa Stanisława K. przeciwko Piotrowi K. i Łucji K. o zaprzeczenie ojcostwa po rozpoznaniu rewizji powoda od wyroku Sądu Wojewódzkiego w Poznaniu z dnia 20 kwietnia 1956 r. z dnia 20 kwietnia 1956 r., rewizję oddalił.Uzasadnienie faktycznePowód Stanisław K. w pozwie z dnia 8 czerwca 1955 r. skierowanym przeciwko żonie swej Łucji Genowefie K. i małoletniemu Piotrowi Pawłowi K. domagał się ustalenia, że nie jest ojcem Piotra Pawła K. urodzonego dnia 30 kwietnia 1955 r. W uzasadnieniu pozwu twierdził, że od stycznia 1954 r. nie utrzymywał z żoną żadnych stosunków, a skoro dziecko urodziło się po 15-tu miesiącach od jego rozejścia się z żoną, to zachodzi niepodobieństwo, żeby mógł być ojcem tego dziecka.Pozwani nie uznali roszczenia pozwu, a Łucja Genowefa K. twierdziła, że jeszcze w lipcu 1954 r. obcowała z powodem.Sąd Wojewódzki oddalił powództwo, ustalając że powód kontaktował się z żoną w pierwszym półroczu 1954 r. aż do miesiąca lipca włącznie, Widując się z nią raz lub dwa razy w tygodniu w różnych porach dnia, jak również wieczorem, przy czym zgodnie z nią rozmawiał, gdyż właściwie miał nieporozumienia tylko z rodziną żony a nie z żoną i w oparciu o zeznania stron, dając wiarę pozwanej, przyjął, że miała ona w czasie tych spotkań stosunki cielesne z powodem, którego ojcostwo nie zostało wykluczone również na skutek dowodu z grupowego badania krwi.W rewizji powód wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji lub o zmianę tego wyroku i orzeczenie zgodnie z żądaniem pozwu przy uwzględnieniu kosztów postępowania rewizyjnego.Pozwana wnosiła o oddalenie rewizji i zasądzenie kosztów postępowania rewizyjnego.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje.Rewizja jest nie uzasadniona.Nietrafny jest zarzut naruszenia art. 242 § 1 i 326 k.p.c. przez nierozważenie zeznań św. Magdaleny K. stwierdzającej, iż pozwana ukrywała ciążę i przez pominięcie dowodu z akt I C 599/54, Sądu Powiatowego w Poznaniu, wg których pozwana miała ukrywać fakt zaawansowania ciąży tylko przed powodem ale i przed Sądem orzekającym w sprawie o alimenty. Fakt ukrywania ciąży nie był przez pozwaną zaprzeczony i dlatego zbędnym było prowadzenie dowodów na tę okoliczność, a samo ukrywanie ciąży przed powodem nie stwarza niepodobieństwa obcowania powoda z matką dziecka. Sąd I instancji w granicach przysługującej mu z art. 242 § 1 k.p.c. swobodnej oceny dowodów mógł dać wiarę zeznaniom pozwanej, która słuchana w charakterze strony, tłumaczyła tę okoliczność ukrywania ciąży przed powodem obawą zabicia jej, a o groźbach tych dowiedziała się od jego matki.Sprzeczny z materiałem w sprawie jest dalszy zarzut pominięcia dowodu z akt II C 808/55 Sądu Wojewódzkiego w Poznaniu, skoro dowód ten został przez Sąd Wojewódzki przeprowadzony na rozprawie w dniu 20 kwietnia 1956 r. Zresztą tak dowód z tych akt, jak również z akt 1 C 599/54 Sądu Powiatowego w Poznaniu powołany był na niesporną w sprawie okoliczność ukrywania ciąży przed powodem.Powód dopatruje się wreszcie naruszenia art. 293 i 326 k.p.c. w odmowie przeprowadzenia przez Sąd I instancji dowodu z antropologicznych podobieństwa. I ten zarzut jest nie uzasadniony.Dowód ten uznać by należało za istotny w sprawie, gdyby z materiału dowodowego wynikało, że matka dziecka w okresie jego poczęcia obcowała z innym mężczyzną, gdyż wówczas ekspertyza biologiczna przez porównanie cech dziecka wykazujących podobieństwo z cechami i grupami cech odnośnego mężczyzny mogłaby ewentualnie uzasadniać przyjęcie ojcostwa tego mężczyzny i niepodobieństwo ojcostwa powoda.Skoro jednak grupowe badanie krwi nie wykluczyło ojcostwa powoda i jednocześnie powód nie wskazał żadnego mężczyzny, który by miał obcować z pozwaną, to niemożność zdobycia materiału porównawczego, o którym wyżej mowa, uzasadniała pominięcie przez Sąd Wojewódzki dowodu z ekspertyzy biologicznej.Dla braku więc uzasadnionych podstaw rewizyjnych oraz podstaw, które należałoby z urzędu brać pod rozwagę Sąd Najwyższy z mocy art. 383 k.p.c. oddalił rewizję i po myśli art. 97 i 100 k.p.c. obciążył powoda kosztami postępowania rewizyjnego.