C 1270/51

Uzasadnienie faktyczne...Uchwała Rady Ministrów z 21.VI. 1950 r. (Monitor Polski z 4.VII 1950 r. nr A-77, poz., 889) normuje - jak stanowi jej § I - wysokość czynszu za lokale użytkowe "w przypadkach, kiedy zarówno wynajmujący jak i najemca należą do jednostek administracji państwowej lub instytucji lub przedsiębiorstw uspołecznionych". W niniejszej sprawie tylko pozwana jest jednym z podmiotów wyliczonych w § 1 tej uchwały, nie jest nim zaś powódka. Przepisy powyższej uchwały nie mają przeto zastosowania w niniejszym przypadku.Nie wynika stąd jednak, by nie miały one w ogóle znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Szczególna pozycja prawna sektora socjalistycznego w Państwie Ludowym jest zagwarantowana przez ludowy porządek prawny, stanowiąc jego zasadniczą podstawę. Dlatego też nawet te przepisy, które normują stosunki cywilne wyłącznie wewnątrz sektora socjalistycznego, mimo że bezpośrednio, nie obowiązują jako normy prawa poza nim, mogą jednak decydować o treści zasad współżycia, jakie w danej dziedzinie stosunków społecznych obowiązują w Państwie Ludowym.Jeżeli więc wewnątrz sektora socjalistycznego obowiązują przepisy określające wysokość czynszu należnego jednostce gospodarki uspołecznionej, stwierdzić należy, że domaganie się przez osobę fizyczną od jednostki gospodarki uspołecznionej czynszu znacznie wyższego od tego, jaki należałoby się takiej jednostce od innej jednostki gospodarki uspołecznionej, z reguły narusza zasady współżycia w Państwie Ludowym. Niepodobieństwem byłoby przypuszczenie, iż ludowy porządek prawny daje ograniczanemu sektorowi kapitalistycznemu dalej idącą ochronę niż jednostkom sektora socjalistycznego (art. 2 u. s p.). Aczkolwiek w tych przypadkach nie można by traktować stawek określonych w powyższej u chwale Rady Ministrów, jako bezwarunkowo sztywnych, to jednak znaczniejsze ich przekroczenie mogłoby być uzasadnione jedynie zupełnie szczególnymi okolicznościami konkretnej sytuacji, a w szczególności wyjątkowym walorami danego lokalu użytkowego.Żądanie powódki, wynikające z art. 393 k z., powinno być przeto ocenione z punktu widzenia art. 3 przep. og. pr. cyw., o ile chodzi o żądanie kwoty przekraczającej stawki określone w powołanej uchwale Rady Ministrów. Sąd Powiatowy nie rozważył stanu rzeczy z powyższego punktu widzenia. W konsekwencji w zaskarżonym wyroku brak danych faktycznych niezbędnych do stwierdzenia, jaka byłaby wysokość czynszu przy zastosowaniu powyższych stawek. Nie wiadomo również, czy i jakie istnieją okoliczności, które ewentualnie mogłyby - bez naruszenia zasad współżycia społecznego - uzasadnić tak znaczne przekroczenie tych stawek, jakie wydaje się wynikać z liczb podanych przez pozwaną...