I C 1288/53

Uzasadnienie faktyczne...Rewizja nadzwyczajna podnosi, że wobec braku mieszkań w Krakowie uwzględnienie żądania eksmisji jest sprzeczne z zasadami współżycia społecznego w Państwie Ludowym, gdyż S. nie będą mieli dokąd się wyprowadzić.Istotnie, wobec istniejącego jeszcze obecnie braku mieszkań, korzystanie przez wynajmującego z jego uprawnień żądania eksmisji najemcy (art. 382 i 388 k. z.; art. 16 i 17 ust. 1 dekretu z dnia 28 VII 1948 r. o najmie lokali tekst jednolity Dz. U. R. P. nr 35/53 poz. 152) lub korzystanie z tych uprawnień przez użyczającego (art. 427 k. z.) w stosunku do biorącego do używania może w pewnych przypadkach naruszać zasady współżycia społecznego w Państwie Ludowym i dlatego, z mocy art. 3 przep. og. p. c., może nie korzystać z ochrony prawa. W szczególności taki przypadek przy umowie użyczenia może zachodzić w razie uzyskania wskutek eksmisji przez użyczającego nadmiernej przestrzeni mieszkalnej. W niniejszej jednak sprawie Sąd I instancji ustalił, że pokój, zajmowany przez S., jest istotnie potrzebny F., którzy tylko dla oddania przysługi, na krótki okres czasu, zgodzili się znosić niewygody zbyt małego mieszkania, aby jeden pokój użyczyć S. W tych zaś okolicznościach pozostawanie przez S. od r. 1950, a więc prawie przez trzy lata - w tym pokoju stanowi sprzeczne z zasadami współżycia społecznego, gdyż sprzeczne z zasadami moralności socjalistycznej wyzyskiwanie przez nich gościnności F. i ich chęci pomocy. Nie przeczy temu poglądowi fakt, że S. dotychczas nie mogli znaleźć mieszkania, gdyż w toku sprawy nie twierdzili oni nawet, aby z Krakowem byli związani jako ze swym miejscem pracy, czemu przeczy ustalony przez sąd I instancji fakt, że nie uzyskali oni przydziału ze strony władzy kwaterunkowej na zajmowany przez nich pokój (art. 5 ust. 1, art. 6 ust. 1, 2 dekretu z dnia 21 XII 1945 r. o publicznej gospodarce lokalami, tekst jednolity Dz. U. R. P. nr 36 z r. 1950 poz. 343). Nie będąc zaś związani z Krakowem swym miejscem pracy, S. mogą osiedlić się w miejscowości innej, w której są wolne mieszkania. Z powyższych względów w okolicznościach, które zostały ustalane w niniejszej sprawie, należy uznać, że użytek zrobiony przez F. z ich prawa żądania eksmisji nie sprzeciwia się zasadom współżycia społecznego w Państwie Ludowym i wskutek tego zaskarżony wyrok jest zgodny z prawem, nawet gdyby mylne były jego przesłanki o naruszaniu przez S. spokoju domowego.