I CR 1133/56

SentencjaSąd Najwyższy w sprawie z powództwa Teofili K. przeciwko Warszawskiej Spółdzielni Spożywców Praga-Śródmieście w Warszawie o 10.744,35 zł po rozpoznaniu rewizji pozwanej od wyroku Sądu Wojewódzkiego dla m.st. Warszawy z dnia 27 kwietnia 1956 r., rewizję oddalił.Uzasadnienie faktycznePowódka wniosła o zasądzenie 10.744 zł 35 gr na tej zasadzie, że w dniu 16 lipca 1954 r. pozwana zwolniła ją z pracy bez ważnych przyczyn i w czasie, kiedy była w ciąży.Sąd Wojewódzki zasądził od pozwanej na rzecz powódki 9.061 zł 50 gr, a w pozostałej części powództwo oddalił. Na wyżej wymienioną kwotę składa się wynagrodzenie za lipiec 1954 r. i za dalsze trzy miesiące, a nadto wynagrodzenie za trzymiesięczny okres ustawowej przerwy w pracy w związku z ciążą i porodem.Uzasadnienie prawneRozpoznając sprawę na skutek rewizji pozwanej Sąd Najwyższy zważył co następuje:Samo stwierdzenie powstania niedoboru, a nawet przypisanie pracownikowi opartej na domniemaniu winy odpowiedzialności z art. 239 k.z., nie wystarcza do uznania, że po stronie pracownika zachodzi zawiniona przyczyna niezwłocznego rozwiązania umowy o pracę w rozumieniu art. 32 lit. d rozp. o um. o pracę prac. umysł. Powołany przepis nie opiera się bowiem na domniemaniu winy, lecz wymaga pozytywnego wykazania, że ze złej woli lub niedbalstwa pracownika nastąpiło niezachowanie takich warunków umowy o pracę, że w świetle zasad współżycia społecznego nie można od pracodawcy wymagać, aby tego pracownika nadal zatrudniał. W sprawie przeto wymagało udowodnienia, że powódka spowodowała niedobór ze złej woli lub niedbalstwa. W tej jednak kwestii skarżąca stosownych twierdzeń nie przytacza. Zarzuty bowiem co do zaniedbań powódki odnośnie czerstwego pieczywa, braku porządku, zaległości w prowadzeniu raportów sklepowych, czy też usuwania zepsutych towarów bez sporządzania protokołów zniszczeń, nie wskazują na niezachowanie przez powódkę takich warunków umowy o pracę, które sprawiają, że od pozwanej nie można było wymagać, aby powódkę nadal zatrudniała.I z innych również przyczyn rewizja pozwanej nie zasługuje na uwzględnienie. Mianowicie art. 16 ust. 5 ustawy o pracy młodocianych i kobiet stanowi, że wprawdzie rozwiązanie umowy o pracę z kobietą w stanie ciąży może nastąpić z winy pracownicy (poza wyjątkami nie mającymi znaczenia dla rozważanej sprawy), lecz rozwiązanie takiej wymaga do swej ważności zgody rady zakładowej. W tej kwestii Sąd Wojewódzki z zeznań św. F., że na posiedzeniu zarządu, który zdecydował o zwolnieniu powódki, "była obecna rada zakładowa" "w składzie jej przewodniczącego" - wysnuł wadliwy wniosek, iż "o zwolnieniu powódki zdecydował zarząd wraz z radą zakładową". Wbrew poglądowi Sądu Wojewódzkiego, rada zakładowa działa kolegialnie, a decyzje swe wydaje w postaci uchwał. Do wyrażenia przeto zgody na rozwiązanie umowy o pracę z będącą w ciąży powódką nie wystarczał udział przewodniczącego rady zakładowej w posiedzeniu zarządu pozwanej, lecz niezbędne było powzięcie w omawianej materii uchwały rady zakładowej. Brak takiej uchwały, a tym samym i wyrażenie przez radę zakładową zgody na rozwiązanie umowy o pracę z powódką oznacza, że w okolicznościach sprawy rozwiązanie przez pozwaną umowy, jako dotknięte nieważnością, nie wywarło skutków prawnych.Już z tych przyczyn rewizja pozwanej nie zasługuje na uwzględnienie (art. 383 k.p.c.).