I CR 212/73

SentencjaSprawy z powództwa Krystyny Ż.­B., Bogusława L., Marka J. i Andrzeja O. przeciwko Zakładom (…) "A." w W. o 101 690 zł na skutek rewizji pozwanego od wyroku Sądu Wojewódzkiego dla m.st. Warszawy z dnia 19 grudnia 1972 r., sygn. akt II C 82/72 oddala rewizję i zasądza na rzecz powodów od pozwanego 1 000 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania rewizyjnego. Uzasadnienie faktycznePrzedmiotem sporu jest roszczenie powodów o zapłatę wynagrodzenia za opracowane przez nich wspólnie 3 grafiki na zamówienie "A.", a wykorzystane przez "R." do dekoracji ulic w czasie uroczystości 1­majowych w 1970 r. Rozpoznając sprawę po raz pierwszy Sąd Wojewódzki uwzględnił powództwo zasądzając na rzecz powodów od obu pozwanych solidarnie kwotę dochodzoną 101 690 zł. Na skutek rewizji obu pozwanych wyrok ten został przez Sąd Najwyższy zmieniony w stosunku do pozwanego Przedsiębiorstwa "R." przez oddalenie powództwa, w stosunku natomiast do pozwanych Zakładów "A." wyrok ten został uchylony w części zasądzającej ponad kwotę 25 672,50 zł i sprawa w tym zakresie przekazana do ponownego rozpoznania w pierwszej instancji. W uzasadnieniu swego wyroku Sąd Najwyższy uznał za trafny zarzut rewizji Zakładów "A.", dotyczący wysokości roszczeń powodów, w którym skarżący kwestionował poziom artystyczny wykonanych grafik i wskazał na konieczność rozważenia sprawy w płaszczyźnie § 13 zarządzenia nr 21 Ministra Kultury i Sztuki z dnia 28 lutego 1951 r. w sprawie zawierania umów i określenia wynagrodzeń za prace artystyczne z zakresu plastyki, który to przepis uzależnia wysokość wynagrodzenia plastyków od poziomu artystycznego dzieła. W myśl tych wskazań Sąd meriti powinien dokonać oceny poziomu artystycznego wykonanych przez powodów grafik przez zasięgnięcie opinii biegłego. W tym celu zaszła konieczność uchylenia wyroku w stosunku do Zakładów "A." w części ponad przyznaną powodom kwotę, stanowiącą 25% pełnego wynagrodzenia. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd Wojewódzki zasądził na rzecz powodów kwotę 76 017,50 zł, stanowiącą resztę wynagrodzenia według pełnych stawek, uznawszy na podstawie opinii biegłego Eugeniusza S., który ocenił poziom artystyczny prac powodów jako dobry, że powodom należy się wynagrodzenie według pełnych stawek. Uzasadnienie prawneRozpoznając sprawę na skutek rewizji pozwanego "A.", Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Nie może odnieść skutku zarzut rewizji, w którym skarżący kwestionuje wysokość stawek cennikowych zastosowanych do obliczenia wynagrodzenia powodów. Zasądzone wynagrodzenie zostało obliczone z zastosowaniem stawek cennikowych, na podstawie których skarżący ustalił wysokość częściowego wynagrodzenia powodów w rozmiarze 25% pełnych stawek na kwotę 25 672 zł (k. 32 i 34 akt sprawy), kwotę tę przyznał powodom i została ona prawomocnie zasądzona poprzednim wyrokiem. Powyższe stawki nie były w dotychczasowym postępowaniu kwestionowane i zarzut w tym przedmiocie podniesiony dopiero w rewizji od ponownego wyroku Sądu Wojewódzkiego jest spóźniony i nie może stanowić usprawiedliwionej podstawy rewizyjnej. Chybiony jest również zarzut, w którym skarżący kwestionuje opinię biegłego na tej podstawie, że biegły nie ustosunkował się do ustaleń i oceny Kolegium Rzeczoznawców Ministerstwa Kultury i Sztuki, które w swym orzeczeniu stwierdziło, iż powodom należy się za wykonane grafiki 25% wynagrodzenia. W aktach sprawy nie ma orzeczenia Kolegium Rzeczoznawców MKiS, o którym mowa w rewizji, jest natomiast pismo Ministerstwa Kultury i sztuki z dnia 8 września 1970 r., które nie ma charakteru opinii rzeczoznawców z zakresu plastyki, biegły nie miał więc potrzeby ustosunkować się do jego treści. Należy podkreślić, że biegły S. jest członkiem Kolegium rzeczoznawców MKiS i został wyznaczony spośród kandydatów wskazanych przez to Ministerstwo. Jego opinia nie nasuwa żadnych merytorycznych zastrzeżeń, a obecny przy badaniu biegłego w pierwszej instancji przedstawiciel strony pozwanej żadnych pytań w celu wyjaśnienia podnoszonych w rewizji zastrzeżeń biegłemu nie zadawał. W tych warunkach Sąd Wojewódzki władny był oprzeć rozstrzygnięcie sprawy na powyższej opinii biegłego i skoro rewizja nie podważyła skutecznie dokonanej przez Sąd oceny tej opinii, należało z mocy art. 387 kpc orzec, jak w sentencji.