I CR 402/69

SentencjaPo rozpoznaniu w dniu 20 listopada 1969 r. sprawy z powództwa Józefa D. przeciwko Centralnej Agencji Fotograficznej o zapłatę na skutek rewizji powoda od wyroku Sądu Wojewódzkiego w W. z dnia 13 maja 1969 r., sygn. akt II C 515/68 rewizję oddala, nie obciążając powoda kosztami postępowania rewizyjnego. Uzasadnienie faktycznePowód Józef D. wniósł w pozwie o zasądzenie od pozwanej Centralnej Agencji Fotograficznej kwoty 15 000 zł oraz o ogłoszenie wyroku w prasie i radio na koszt pozwanej. Dla uzasadnienia swych roszczeń podał, że przez okres 3 miesięcy w posiadaniu strony pozwanej znajdowały się negatywy prac fotograficznych autorstwa powoda. Pozwana mogła więc te prace wykorzystać nie płacąc należnego honorarium. Ponadto zamieszczane w prasie - za pośrednictwem CAF - zdjęcia ukazują się bez podpisów autorów, co jest naruszeniem przepisów prawa autorskiego. Powód podniósł również, że wynagrodzenie, jakie otrzymał za sprzedane zdjęcia, jest niewspółmiernie niskie w stosunku do ich wartości. Strona pozwana jest też winna uszkodzenia negatywów na skutek wadliwego opakowania zwracanych powodowi nie wykorzystanych prac. Zaskarżonym wyrokiem Sąd Wojewódzki oddalił powództwo. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku ustalił i wskazał, iż powód jako autor zdjęć fotograficznych ofiarował Telewizji kupno swych prac. Telewizja odmówiła kupna i skierowała powoda do Centralnej Agencji Fotograficznej. W CAF wyrażono chęć zakupu prac powoda po uprzednim dokonaniu wyboru spośród zaproponowanych prac. Pismem z dnia 14 maja 1965 r. strona pozwana poinformowała powoda o kupnie 43 sztuk fotografii. Z kupnem tych prac wiązało się nabycie przez CAF majątkowych praw autorskich. Powód przyjął proponowane przez CAF wynagrodzenie. Z załączonych przez powoda fotokopii korespondencji, a w szczególności z pisma CAF z dnia 10 sierpnia 1965 r. oraz zeznań przedstawiciela strony pozwanej, Jerzego K., wynika w sposób oczywisty, że powód nie kwestionował ustalonej przez pozwaną stawki za zakupione przez nią negatywy. Jak zeznał św. W. C., proponowana powodowi cena mieści się w granicach określonych wewnętrznymi przepisami obowiązującymi w CAF. Powód nie udowodnił istnienia między stronami porozumienia, które nakładałoby na stronę pozwaną obowiązek zwrotu kosztów podróży. Przeciwnie, pismo CAF z dnia 1 lutego 1965 r. wspomina o "zgłoszeniu się wraz z wglądówkami w CAF lub przesłanie ich pocztą…". Pozostawiono więc swobodnemu uznaniu powoda sposób dostarczenia prac, co podkreślono w piśmie do powoda z dn. 10 sierpnia 1965 r. W kwestii roszczeń powoda z tytułu uszkodzenia części negatywów, Sąd Wojewódzki wskazał, iż uszkodzenie wysłanych przez CAF prac nie skutkuje automatycznej odpowiedzialności strony pozwanej, bowiem możliwa jest jeszcze odpowiedzialność Przedsiębiorstwa "Poczta, telegraf i Telefon". Powód powinien był zgłosić uszkodzoną przesyłkę zgodnie z przepisami, a następnie po ustaleniu na poczcie, że ew. nie ponosi ona winy za uszkodzenie, można byłoby ocenić, czy nie zachodzi odpowiedzialność strony pozwanej. Powód nie dokonał tych czynności, nie można zatem wobec upływu czasu ustalić, kto jest odpowiedzialny za uszkodzenie negatywów. Sąd Wojewódzki wskazał też, iż z całokształtu materiału dowodowego wynika, że prawa autorskie powoda nie zostały naruszone. Powód zresztą nie twierdzi, że prawa jego zostały naruszone. Natomiast podnosi, iż "CAF mógł pozostawione tam 215 negatywów wykorzystać drogą radiową, względnie pracownicy mogli wykorzystać duplikaty" i dalej "CAF nie podaje nazwisk autorów pod reprodukowanymi fotografiami w prasie". Jednakże powód nie przytacza żadnych dowodów na poparcie swych twierdzeń, a jedynie z istnienia możliwości bezprawnego wykorzystania jego prac bezpodstawnie wyciąga wniosek, że takie naruszenie nastąpiło. W rewizji powód wniósł o zmianę wyroku Sądu Wojewódzkiego przez uwzględnienie powództwa i zasądzenie na jego rzecz od pozwanego wynagrodzenia za 215 tematów fotograficznych. Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje: Zarzuty skarżącego, iż Sąd Wojewódzki nie przesłuchał świadków wskazanych w rewizji, nie mogą odnieść skutku. Ani bowiem powód, ani jego pełnomocnik nie powoływali tych świadków w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji, przy czym skarżący nawet nie twierdzi, iż nie mógł ich powołać już w tym postępowaniu. Wywody skarżącego są zresztą z tego również względu chybione, iż zmierzają bądź do przesłuchania tych świadków na okoliczności pozbawione znaczenia w sprawie, np. co do przyczyn odmowy zakupienia przez Telewizję prac powoda, bądź też zmierzają w istocie do niedopuszczalnej polemiki z dokonaną przez Sąd I instancji w ramach uprawnień z art. 233 § 1 kpc oceną zebranego w sprawie materiału, bądź wreszcie wyrażają pogląd powoda co do potrzeby reformy prawa autorskiego. Rewizja powoda, jako nie zawierająca usprawiedliwionych podstaw, podlega oddaleniu. Sąd Najwyższy zatem z mocy art. 387 kpc orzekł, jak w sentencji.