II CR 688/60

SentencjaPo rozpoznaniu w dniu 2 stycznia 1961 r. sprawy z powództwa Zdzisława M. przeciwko Państwowej Operze w W. o 12 600 zł na skutek rewizji pozwanej od wyroku Sądu Wojewódzkiego w W. z dnia 28 maja 1958 r., sygn. akt VII C 891/57 rewizję oddala i zasądza od pozwanej na rzecz powoda kwotę 1 624 zł tytułem kosztów postępowania rewizyjnego. Uzasadnienie faktyczneZaskarżonym wyrokiem zasądzono od pozwanej Opery na rzecz powoda kwotę 10 193,40 zł z procentami oraz kosztami sporu. Sąd Wojewódzki ustalił stan faktyczny. Bezsporne jest między stronami, że powód wykonał zlecenie pozwanej z dnia 17 września 1952 r., dostarczając jej 420 sztuk powiększeń fotograficznych o wymiarach 18 x 24 cm z 10 pozycji repertuarowych licząc po 6 scen w każdej pozycji i dokonując po 7 odbitek każdego ujęcia. Nie ustalono natomiast ceny za poszczególną odbitkę. Powód żądał po 30 zł za sztukę, pozwana zaś uznała jedynie kwotę 5,47 zł jako należność za odbitkę.Sąd Wojewódzki po zasięgnięciu opinii 2 biegłych z dziedziny fotografii artystycznej przyjął, że kwota 30 zł żądana przez powoda odpowiada nakładowi pracy powoda oraz wartości artystycznej zdjęć, a ponadto jest ona o 5 zł niższa od ceny wymienionej w obowiązującym aktualnie cenniku.Od otrzymanej kwoty 12 600 zł (420 x 30 zł) Sąd Wojewódzki odjął uprzednio zasądzoną kwotę 2 406,60 zł (wyrokiem z 19 października 1959 r.) i zasądził 10 193,40 zł w oparciu o przepisy art. 498 § 1 i 500 § 1 i 2 kz.Wyrok ten zaskarżyła rewizją pozwana i w oparciu o podstawy wymienione w przepisie art. 371 § 1, 4 zażądała odpowiedniej zmiany wyroku, względnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje: Zarzuty rewizji nie są uzasadnione, a sprowadzają się do polemiki z prawidłowymi ustaleniami i logicznie z tych ustaleń wyprowadzonymi wnioskami.Wbrew twierdzeniom rewizji w opiniach swych biegli podali kryteria, jakimi kierowali się przy wydaniu swej opinii, biegły P. (k. 160) podał, że każde z powiększeń jest pracą oryginalną i wymaga indywidualnego opracowania, a każde z tego rodzaju zdjęć wymaga użycia najmniej jednej godziny czasu pracy, biegły K. (k. 187) podał, że prace tego rodzaju są zawsze pracochłonne ponieważ każde powiększenie musi być indywidualnie opracowywane.Skoro zatem opinie biegłych, zgodnie z wytycznymi Sądu Najwyższego zawartymi w wyroku z dnia 28 stycznia 1957 r. uchylającymi sprawę do ponownego rozpoznania, w sposób wyczerpujący wyjaśniły podstawy, dla których zastosowanie cennika dotychczas stosowanego między stronami, a mianowicie po 30 zł za odbitkę, było uzasadnione, należało, wobec braku uzasadnionych podstaw rewizyjnych i podstaw, które należy brać z urzędu pod rozwagę, orzec jak w sentencji (art. 383 kpc).Rozstrzygnięcie o kosztach opiera się na art. 100 w związku z 390 kpc.