I CR 820/60

SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu sprawy z powództwa B.C. p-ko Ministerstwu Sprawiedliwości o odszkodowanie na skutek rewizji powoda od wyroku Sądu Wojewódzkiego dla m. st. Warszawy z dnia 13 czerwca 1960 r. rewizję oddalił.Uzasadnienie faktyczneWyrokiem z dnia 17 czerwca 1960 r. Sąd Wojewódzki dla m.st. Warszawy oddalił powództwo B.C. o odszkodowanie pod postacią zadośćuczynienia za krzywdę moralną i pod postacią renty za szkodę wyrządzoną powodowi - wedle twierdzeń pozwu - stosowaniem w stosunku do niego jako więźnia przez funkcjonariuszy więzienia niedozwolonych metod postępowania. Powództwo zostało bowiem wytoczone w marcu 1958 r. a więc po upływie rocznego terminu przewidzianego w art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1956 r. o odpowiedzialności Państwa za szkody wyrządzone przez funkcjonariuszy państwowych (Dz. U. Nr 54, poz. 243).Wyrok powyższy zaskarżył powód.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył co następuje:Termin przewidziany w art. 6 ust. 1 wymienionej ustawy nie stanowi terminu prekluzyjnego w rozumieniu art. 114 i nast. przep. og. pr cyw., lecz jest terminem kalendarzowym, którego bieg nie podlega ani przerwie ani zawieszeniu. W tych warunkach bez względu na przyczynę, która spowodowała wytoczenie powództwa po terminie, powództwo spóźnione nie może być uwzględnione. Dlatego zarzut skarżącego, że nie miał on możności wytoczenia powództwa w terminie, gdyż do dnia 6 września 1957 r. przebywał w zakładzie dla psychicznie chorych nie może być uwzględniony.Z zasad powyższych rewizje z mocy art. 383 k.p.c. należało oddalić.