I CSK 255/19

Sygn. akt I CSK 255/19 POSTANOWIENIE Dnia 5 czerwca 2020 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Beata Janiszewska w sprawie z wniosku [...] Niestandaryzowanego Sekurytyzacyjnego Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego w W. przy uczestnictwie I.J., M.J. o zmianę wierzyciela, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 5 czerwca 2020 r., na skutek skargi kasacyjnej uczestniczki I.J. od postanowienia Sądu Okręgowego w W. z dnia 5 marca 2018 r., sygn. akt V Ca […], 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania 2. zasądza od I.J. na rzecz […] Niestandaryzowany Sekurytyzacyjny Fundusz Inwestycyjny Zamknięty w W. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego 3. przyznaje ze środków Skarbu Państwa - Sądu Okręgowego w W. i nakazuje wypłacić radcy prawnej M. R.-D. kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych powiększoną o należny podatek VAT tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu I. J. w postępowaniu kasacyjnym. UZASADNIENIE 2 Uczestniczka I.J. wniosła skargę kasacyjną od postanowienia Sądu Okręgowego w W., w którym oddalono apelację uczestniczki od postanowienia w przedmiocie wpisu zmiany wierzyciela hipotecznego w księdze wieczystej prowadzonej dla bliżej oznaczonej nieruchomości. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Skarga kasacyjna to nadzwyczajny środek zaskarżenia o celu przede wszystkim publicznoprawnym. Celem tym jest zapewnienie jednolitości orzecznictwa oraz spójności i prawidłowości wykładni prawa. Realizacji powyższej funkcji służy uregulowana w art. 3989 § 1 i 2 k.p.c. instytucja przedsądu. Stosownie do ww. przepisów Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Podejmowanie odrębnej decyzji w przedmiocie przyjęcia sprawy do rozpoznania ma również na celu realizację zasady szybkości postępowania oraz pozwala zaakcentować wysoce sformalizowany charakter postępowania przed Sądem Najwyższym, o czym świadczą określone wymagania konstrukcyjne skargi kasacyjnej. Jako przyczynę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżąca wskazała na oczywistą zasadność skargi. Oparcie wniosku na tej przesłance wymaga wykazania niewątpliwej, widocznej prima facie sprzeczności przyjętej przez Sąd II instancji wykładni lub zastosowania prawa z brzmieniem przepisów lub powszechnie przyjętymi regułami interpretacji prawa. Wnoszący skargę powinien więc zawrzeć w uzasadnieniu wniosku wywód prawny wyjaśniający, w czym wyraża się "oczywista zasadność" skargi i przedstawić odpowiednie argumenty (post. Sądu Najwyższego z 5 września 2008 r., I CZ 64/08). Oczywista wadliwość kwestionowanego orzeczenia musi występować w ramach podstaw skargi (post. Sądu Najwyższego z dnia 20 grudnia 2001 r., III CKN 557/01). Do przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania na podstawie wskazanej przyczyny kasacyjnej nie jest wystarczające samo kwalifikowane naruszenie prawa 3 przez Sąd II instancji. W art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. mowa bowiem o oczywistej zasadności skargi, a nie trafności zarzutu. Przytoczone przez skarżącego okoliczności powinny zatem jednoznacznie wskazywać na to, że w zasadniczym postępowaniu skarga kasacyjna zostanie rozstrzygnięta na korzyść strony, która ją wniosła (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2019 r., I CSK 768/18). Z uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wynika, że skarżąca wiąże oczywistą zasadność skargi z zarzutem naruszenia art. 378 § 1 k.p.c. w zw. z art. 328 § 2 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. Zarzut taki nie został jednak sformułowany w ramach podstaw skargi, co a limine wyklucza możliwość uznania, że w odniesieniu do tych okoliczności zachodzi przyczyna kasacyjna określona w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Skarżąca oczywistej zasadności skargi upatruje również w zarzucanym w skardze naruszeniu przepisów art. 385 k.p.c. i art. 386 § 1 k.p.c. przez ich niezastosowanie i nieuwzględnienie apelacji uczestniczki, mimo że apelacja ta była oczywiście uzasadniona. Również ta przyczyna przyjęcia skargi do rozpoznania nie mogła jednak być uznana za skuteczną. Rzecz nie tylko w tym, że we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania uczestniczka nie przedstawiła żadnej argumentacji prawnej, która wyjaśniałaby, w czym przejawia się naruszenie przytoczonych przepisów ani dlaczego ma ono szczególny, rażący charakter, lecz przede wszystkim w tym, że zgodnie z utrwalonym stanowiskiem orzecznictwa zarzuty naruszenia art. 385 k.p.c. i art. 386 § 1 k.p.c. nie mogłyby stanowić samodzielnie podstawy uwzględnienia skargi kasacyjnej (wyroki Sądu Najwyższego z: 28 października 2005 r., II CK 37/05, 6 lutego 2015 r., II CSK 317/14). Są to bowiem przepisy o charakterze kompetencyjnym, a wskazanie na ich naruszenie bez wytknięcia innych uchybień procesowych lub materialnoprawnych nie może doprowadzić do uchylenia zaskarżonego orzeczenia. Kierując się powyższymi motywami, Sąd Najwyższy uznał, że z przedstawionej argumentacji nie wynika, by zachodziły przyczyny określone w art. 3989 § 1 pkt 1-4 k.p.c., co uzasadniało odmowę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. 4 O kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto na podstawie art. 98 § 1 k.p.c. w zw. z § 5 pkt 5 i § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. poz. 1800 z późn. zm.) oraz § 11 pkt 5 w zw. z § 16 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 68). Z uwagi na powyższe na podstawie art. 3989 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. orzeczono, jak w sentencji postanowienia. jw