I CZ 115/70

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia Z. Masłowski (sprawozdawca). Sędziowie R. Czarnecki, H. Dąbrowski.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa Eugenii M. przeciwko Skarbowi Państwa - Jednostce Wojskowej w N. o zapłatę, na skutek zażalenia powódki na postanowienie Sądu Wojewódzkiego w Koszalinie z dnia 7 sierpnia 1970 r.,uchylił zaskarżone postanowienie i sprawę przekazał Sądowi Wojewódzkiemu w Koszalinie do rozpoznania.Uzasadnienie faktyczneZaskarżonym postanowieniem Sąd Wojewódzki odrzucił pozew Eugenii M. skierowany przeciwko Skarbowi Państwa - Jednostce Wojskowej w N. o odszkodowanie w związku ze śmiercią syna, szeregowca Stefana K., który w czasie odbywania zasadniczej służby wojskowej w pozwanej Jednostce, będące w dniu 2.VIII.1969 r. po ciężkiej pracy w PGR, udał się do pobliskiego jeziora w celu umycia się i po wejściu do jeziora utonął.W uzasadnieniu postanowienia Sąd Wojewódzki przytoczył, że do roszczeń powódki mają zastosowanie przepisy szczególne, mianowicie art. 117 ustawy z dnia 21.XI.1967 r. (Dz. U. Nr 44, poz. 220) oraz art. 63 ustawy z dnia 23.I.1968 r. (Dz. U. Nr 3, poz. 11), które wyłączają przepisy art. 417-419 k.c.Według treści art. 65 ustawy z dnia 23.I.1968 r. świadczenia określone powołanymi ustawami stanowią wynagrodzenie wszelkich szkód spowodowanych całkowitą niezdolnością do wykonywania zatrudnienia albo śmiercią, które pozostają w związku ze służbą wojskową.Ponieważ wypadek wydarzył się w czasie i miejscu pełnienia służby wojskowej, denat bowiem poszedł się wykąpać po zajęciach służbowych w celu umycia się, co wskazuje na związek wypadku ze służbą, powódka może realizować swoje roszczenia wyłącznie w zakresie i w sposób przewidziany w powołanych ustawach.W tych warunkach, na podstawie art. 65 cyt. ustawy z dnia 23.I.1968 r. i z powołaniem się na uchwałę składu powiększonego Sądu Najwyższego z dnia 22.VI.1970 r. (III CZP 111/69, Sąd Wojewódzki uznał, że droga sądowa do dochodzenia roszczenia powódki jest wyłączona.Zażalenie powódki na powyższe postanowienie jest uzasadnione.Prawidłowy jest pogląd wyrażony w zaskarżonym postanowieniu, że do dochodzenia od jednostki wojskowej roszczeń odszkodowawczych przez rodzinę żołnierza, który poniósł śmierć w związku ze służbą wojskową, wyłączona jest z mocy art. 65 ustawy z dnia 23.I.1968 r. droga sądowa. Sąd Wojewódzki przeoczył jednak, że jak to wynika z uzasadnienia decyzji MON - Departament Finansów z dnia 26.II.1970 r., odmawiającej przyznania powódce odszkodowania z tytułu śmierci syna, wypadek, któremu uległ denat, nie pozostaje w związku ze służbą wojskową. Orzeczenie w tym przedmiocie organów wojskowych jest z mocy art. 7 ustawy z dnia 23.I.1968 r. dla sądu wiążące.Z tych warunkach wyłączenie drogi sądowej nie ma zastosowania do roszczeń powódki, a takie samo stanowisko reprezentuje strona pozwana w piśmie procesowym z dnia 11.XI.1970 r.Z tej przyczyny należało z mocy art. 397 k.p.c. orzec jak w sentencji.