I K 489/52

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia T. Cyprian; Sędziowie: M. Dobromęski (sprawozdawca), S. Kurowski; Prokurator: J. Pozorski.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Franciszka T., osk. z art. 318 ustawy z dnia 28 X 1950 r. (Dz. U. R. P. Nr 50, poz. 460) oraz art. 5 i 16 dekretu z dnia 26.IV 1936 r. (Dz. U. R. P. z 1938 r. Nr 86, poz. 584), po rozpoznaniu, założonej przez oskarżonego rewizji od wyroku Sądu Wojewódzkiego w Kielcach z dnia 18 marca 1952 r., na podstawie art. 375 k.p.k. utrzymał w mocy zaskarżony wyrok.Uzasadnienie faktyczneRewizja oskarżonego zarzuca, między innymi, obrazę art. 3 ustawy z dnia 28.X 1950 r. (Dz. U. R. P. Nr 50, poz. 460) przez skazanie oskarżonego na podstawie tego przepisu, mimo że nie był on posiadaczem złota i dewiz w rozumieniu prawa cywilnego.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy wyraził, między innymi, następujący pogląd prawny:Przy interpretacji pojęcia "posiadać" w rozumieniu ustawy z dnia 28.X 1950 r. o zakazie posiadania walut obcych, monet złotych, złota i platyny oraz zaostrzeniu kar za niektóre przestępstwa dewizowe (Dz. U. R. P. Nr 50, poz. 460) nie wydaje się rzeczą słuszną nawiązywać do instytucji prawa cywilnego. Według prawa karnego bowiem osoba faktycznie posiadająca pewną rzecz może nie być "posiadaczem" w rozumieniu prawa cywilnego. Pojęcie "posiadać", użyte w ustawie z dnia 28.X 1950 r., należy interpretować zgodnie z celem tejże ustawy. Z przepisów jej wynika, że jej celem było jak najszersze zabezpieczenie interesów gospodarczych Państwa. W związku z tym należy przyjąć, że każde faktyczne dzierżenie wyczerpuje pojęcie posiadania w rozumieniu powyższej ustawy. (...)