I KRn 691/54

SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Krystyny B., osk. z art. 262 § 2 k.k., po rozpoznaniu założonej przez Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego rewizji nadzwyczajnej od wyroku Sądu Wojewódzkiego we Wrocławiu z dnia 20 maja 1953 r., na podstawie art. 394-396, 400 § 4, art. 384, 459 k.p.k. zmienił zaskarżony wyrok w części utrzymującej w mocy orzeczoną karę wyrokiem Sądu Powiatowego we Wrocławiu z dnia 7 października 1952 r. w ten sposób, że na podstawie art. 4 ustawy z dn. 22.XI.1952 r. o amnestii wymierzoną tym wyrokiem Krystynie B. karę jednego roku więzienia darowuje w całości. (…)Uzasadnienie faktyczneSąd Powiatowy dla m. Wrocławia skazał Krystynę B. na podstawie art. 262 § 2 k.k. na jeden rok więzienia za czyn popełniony w grudniu 1951 r. Wyrok ten Sąd Wojewódzki utrzymał w mocy, nie uwzględniając wniosku obrońcy o zastosowanie amnestii z 1952 r., wydanej już po zapadnięciu wyroku Sądu Powiatowego. Stanowisko swoje Sąd Wojewódzki uzasadnił tym, że Krystyna B. była w sierpniu 1950 r. skazana na podstawie art. 161 k.k. na 6 miesięcy aresztu i karę tę odcierpiała, przestępstwa zaś z art. 161 i 262 k.k. "zwrócone były przeciwko interesowi prawnemu tego samego rodzaju, bo przeciwko mieniu".W rewizji nadzwyczajnej założonej od tego wyroku Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego wskazuje na błędność tego poglądu Sądu Wojewódzkiego.Przestępstwo przewidziane w art. 161 k.k. jest skierowane przeciwko porządkowi publicznemu i umieszczone jest w innym rozdziale k.k. niż przestępstwo z art. 262 k.k. Poza tym, przestępstwo z art. 161 k.k. jest oparte na winie nieumyślnej, przestępstwo zaś z art. 262 k.k. wymaga winy umyślnej. Nie ma więc tutaj recydywy opartej czy to na popełnieniu przestępstwa tego samego rodzaju czy też na tożsamości pobudek, a przeto nie ma przeszkody do zastosowania amnestii.Uznając słuszność wywodów rewizji nadzwyczajnej, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.