I PRN 102/79

Skład orzekającyPrzewodniczący: Sędzia SN Z. Stypułkowska. Sędziowie SN: W. Formański, E. Jachczyk (sprawozdawca).SentencjaSąd Najwyższy, z udziałem Prokuratora Prokuratury Generalnej PRL, K. Wojnarowicza, po rozpoznaniu sprawy z wiosku Władysława K. przeciwko Spółdzielni Kółek Rolniczych w G. o dodatek za staż pracy, na skutek rewizji nadzwyczajnej Ministra Sprawiedliwości od wyroku Okręgowego Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Koszalinie z dnia 9 sierpnia 1978 r.uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Okręgowemu Sądowi Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Koszalinie do ponownego rozpoznania.Uzasadnienie faktyczneWnioskodawca pismem z dnia 20.III.1978 r. domagał się zasądzenia od pozwanej Spółdzielni Kółek Rolniczych wynagrodzenia tytułem należnego mu - jego zdaniem - a nie wypłaconego w żądanej wysokości 15% dodatku od zasadniczego wynagrodzenia za staż pracy od 1.I.1975 r. twierdząc, że poprzednio był zatrudniony w POM w K. od 16.XI.1956 r. do 20.III.1968 r., a od dnia 21.III.1968 r. na zasadzie porozumienia między zakładami pracy podjął zatrudnienia w pozwanej Spółdzielni, w związku z czym jako zatrudniony łącznie przez ponad 15 lat spełnia warunki do otrzymania żądanego dodatku.Terenowa Komisja Rozjemcza orzeczeniem z dnia 30.V.1978 r. postanowiła "zasądzić na rzecz wnioskodawcy (...) od pozwanej Spółdzielni (...) zapłatę dodatku za wysługę lat w wysokości 15% wraz z 8% odsetkami w stosunku rocznym".Komisja ustaliła okoliczności zgodnie z twierdzeniami wnioskodawcy i przyjęła, że spełnia on warunki do otrzymywania dodatku za staż.Na skutek odwołania pozwanej Spółdzielni Okręgowy Sąd Pracy, po rozpoznaniu sprawy, wyrokiem z dnia 9.VIII.1978 r. zmienił zaskarżone orzeczenie i oddalił żądanie wnioskodawcy. Zdaniem tego Sądu, wnioskodawca nie udowodnił, by pracę w pozwanej Spółdzielni podjął w wyniku porozumienia między zakładami pracy. W aktach osobowych wnioskodawcy nie ma dokumentów (korespondencji) wskazujących na porozumienie zakładów pracy w sprawie przejścia wnioskodawcy, a odmiennej treści świadectwo pracy wnioskodawcy wystawione dnia 21.III.1978 r. przez POM w K., jako wydane po 10 latach i sprzeczne z treścią opinii o pracy z dnia 21.III.1968 r. stwierdzającej zwolnienie się z pracy wnioskodawcy na własną prośbę za porozumieniem stron, Sąd uznał za dowód niewystarczający. Na tej podstawie Sąd przyjął, że wnioskodawca nie spełniał warunku określonego w przepisach załącznika nr 6 do układu zbiorowego pracy z dnia 23 grudnia 1974 r. dla otrzymania spornego dodatku w wysokości 15% od zasadniczego wynagrodzenia, lecz że przysługuje mu 10% dodatek.Minister Sprawiedliwości wniósł w dniu 9.VII.1979 r. rewizję nadzwyczajną od powyższego wyroku domagając się uchylenia tego wyroku i przekazania sprawy Okręgowemu Sądowi Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Koszalinie do ponownego rozpoznania. Skarżący zarzuca temu wyrokowi rażące naruszenie prawa oraz interesu Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Rewizja nadzwyczajna jest uzasadniona.Trafnie zarzuca skarżący, że zaskarżony wyrok zapadł bez należytego wyjaśnienia istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności (art. 55 ustawy o.s.p. i u.s.).Przedwcześnie przyjął Okręgowy Sąd Pracy, że wnioskodawca nie spełnia warunków z § 2 pkt 1 załącznika nr 6 do układu zbiorowego pracy dla pracowników zatrudnionych w kółkach rolniczych i spółdzielniach kółek rolniczych, zgodnie z którym do okresu pracy uzasadniającego prawo do dodatku za wysługę lat zalicza się poprzednie okresy pracy w jednostce uspołecznionej gospodarki rolnej, jeżeli przejście do pracy w jednostce kółek rolniczych nastąpiło na podstawie porozumienia między zakładami pracy. Do takiego wniosku doszedł Sąd na tej podstawie, że w aktach nie było pisemnych dowodów (korespondencji) dotyczących porozumienia w sprawie przejścia wnioskodawcy do pracy w pozwanej Spółdzielni, pomimo że w przepisach kodeksu pracy czynność porozumienia zakładów pracy w sprawie przejścia pracownika z jednego zakładu do drugiego nie została uregulowana i nie została dla tego aktu zastrzeżona forma pisemna.W myśl obowiązujących przepisów wola zakładów pracy (art. 23 k.p.) w zakresie porozumienia odnośnie do takiego przejścia pracownika może być wyrażona przez każde ich zachowanie, które tę wolę wyrazi w sposób dostateczny, a więc również i ustnie (art. 60 k.c. w zw. z art. 300 k.p.). Obowiązkiem Sądu zatem było (art. 245 pkt 1 k.p. i art. 55 ustawy o o.s.p. i u.s.) przeprowadzenie w tym przedmiocie stosownego postępowania dowodowego.Wnioskodawca w toku postępowania przed Komisją i Sądem przedłożył dowody wskazujące, że przeszedł do pracy w pozwanej Spółdzielni do wyrażenia braku sprzeciwu obydwu zakładów pracy, a więc można by domniemywać, że za porozumieniem tych zakładów pracy (świadectwo pracy wystawione przez POM w K. w dniu 21.III.1978 r., podanie o przeniesienie służbowe z pozytywną akceptacją zakładu pracy). Pomimo sprzeczności pomiędzy tymi dowodami a twierdzeniami pozwanej Spółdzielni, która zaprzecza, by takie porozumienie miało miejsce - Sąd Pracy nie przeprowadził dalszego postępowania dowodowego dla wyjaśnienia tej spornej kwestii, czym rażąco naruszył art. 55 ustawy o o.s.p. i u.s. i wydał rozstrzygnięcie, które mogłoby niesłusznie pozbawić pracownika należnego mu wynagrodzenia, co mogłoby z kolei naruszyć również interes PRL.Z powyższych względów należało w myśl art. 421 § 3 k.p.c. w zw. z art. 277 § 2 k.p. orzec jak w sentencji wyroku.