II URN 114/82

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia SN T. Kasiński (sprawozdawca). Sędziowie SN: B. Błachowska, W. Dębicka.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu sprawy z wniosku Kazimierza B. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w P. o podstawę wymiaru renty inwalidzkiej na skutek rewizji nadzwyczajnej Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego od wyroku Okręgowego Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Rzeszowie z dnia 31 marca 1982 r.uchylił zaskarżony wyrok oraz poprzedzające go orzeczenie Rady Nadzorczej Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Przeworsku z dnia 5.II.1982 r. znak RN (...) i zmienił decyzję tego oddziału z dnia 22.XII.1981 r. znak I w ten sposób, że za podstawę wymiaru renty inwalidzkiej Kazimierza B. przyjął przeciętne wynagrodzenie z ostatnich 12 miesięcy zatrudnienia przed zgłoszeniem wniosku o rentę w dniu 7 maja 1980 r.Uzasadnienie faktyczneOrgan rentowy, przyznając wnioskodawcy decyzją z dnia 21.XII.1981 r. rentę inwalidzką, przyjął za podstawę jej wymiaru przeciętny miesięczny zarobek z okresu trzyletniego (1.I.1977 r. - 31.XII.1979 r.), a rozpatrując odwołanie wnioskodawcy domagającego się ustalenia renty na podstawie zarobków z ostatnich 12 miesięcy (1.I. - 31.XII.1979 r.) Rada Nadzorcza zatwierdziła decyzję oddziału ZUS, gdyż jej zdaniem zaskarżona decyzja miała charakter ponownego ustalenia wysokości renty w myśl art. 70 ust. 1 ustawy o p.z.e. Odwołanie wnioskodawcy od orzeczenia Rady Nadzorczej Okręgowy Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych wyrokiem z dnia 31.III.1982 r. oddalił z powołaniem się również na ten przepis, chociaż ustalił, że renta, którą poprzednio w 1971 r. wnioskodawcy przyznano, przyznana była do dnia 14.II.1972 r. a więc na czas określony i po tej dacie już nie przysługiwała.Rewizja nadzwyczajna Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego od tego wyroku trafnie zarzuca rażące naruszenie art. 17 ust. 1 ustawy o p.z.e. w zw. z § 28 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 31 grudnia 1975 r. w sprawie uprawnień pracowniczych osób wykonujących pracę nakładczą (Dz. U. Nr 3, poz. 19).Błędny jest pogląd Okręgowego Sądu oraz Rady Nadzorczej, że wnioskodawca w 1980 r. zgłosił wniosek o ponowne ustalenie wysokości renty inwalidzkiej. Wnioskodawcy decyzją z dnia 10.XII.1971 r. została przyznana renta na okres 6 miesięcy na podstawie § 22 rozporządzenia z dnia 12.III.1968 r. w sprawie składu komisji lekarskich (...).Nie można więc uważać, że wypłata renty była zawieszona w związku z podjęciem pracy przez wnioskodawcę, skoro wnioskodawca po dniu 14.II.1972 r. nie miał w ogóle prawa do renty inwalidzkiej.Ponowne ustalenie wysokości renty inwalidzkiej przewidziane w art. 70 ust. 1 ustawy o p.z.e. dotyczy jedynie sytuacji, gdy uprawniony do renty po jej przyznaniu podjął zatrudnienie, w związku z czym prawo do renty uległo zawieszeniu (art. 65 ust. 1 poz. 1 ustawy i § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 2 kwietnia 1977 r. w sprawie zawieszenia prawa do emerytury lub renty - Dz. U. Nr 11, poz. 46 z późn. zm.). Przepis art. 70 ustawy o p.z.e. nie ma zastosowania w razie przyznania renty inwalidzkiej na okres zamknięty na podstawie § 32 rozporządzenia Przewodniczącego Komitetu Pracy i Płac z dnia 12 sierpnia 1968 r. - Dz. U. Nr 32, poz. 221. W dniu 5.VII.1980 r. wnioskodawca złożył nowy wniosek o rentę inwalidzką i podstawa jej wymiaru powinna być ustalona na zasadach określonych w art. 17 ustawy o p.z.e.Z tych przyczyn Sąd Najwyższy w uwzględnieniu wniosków rewizji nadzwyczajnej orzekł jak w sentencji.