III CR 505/55

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia J. Marowski. Sędziowie: W. Bryl (sprawozdawca), F. Szczepański.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie z powództwa Władysława Z. przeciwko Przedsiębiorstwu Instalacji Przemysłowych Budowy Huty im. Lenina o zapłatę 12.000 zł, po rozpoznaniu rewizji powoda od postanowienia Sądu Wojewódzkiego w Krakowie z dnia 15 lutego 1955 r.,zaskarżone postanowienie uchylił i sprawę Sądowi Powiatowemu do ponownego rozpoznania przekazał.Uzasadnienie faktycznePowód wystąpił w dniu 18 czerwca 1954 r. do zakładowej komisji rozjemczej ze swym roszczeniem o zapłatę odszkodowania w związku z bezzasadnym rozwiązaniem z nim przez pozwane zakłady umowy o pracę. Nie czekając na rozstrzygnięcie sporu przez z.k.r., powód w dniu 2 września 1954 r. wniósł pozew o to samo roszczenie przeciwko pozwanym zakładom do Sądu Wojewódzkiego w Krakowie.Sąd Wojewódzki postanowieniem z dnia 15 lutego 1955 r. uznał niedopuszczalność drogi sądowej i pozew odrzucił. Sąd Wojewódzki ustalił, że z.k.r. na rozprawie odbytej w dniu 21 stycznia 1955 r., na której zapadła uchwała o nierozstrzygnięciu sprawy powoda z powodu braku jednomyślności, pouczyła powoda o prawie żądania przekazania jego sprawy do sądu. Wobec jednoczesnego rozpoznawania sprawy przez z.k.r., Sąd uznał w myśl art. 207 k.p.c. drogę sądową za niedopuszczalną i pozew odrzucił.Postanowienie Sądu Wojewódzkiego zaskarżył powód rewizją mylnie nazwaną zażaleniem.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:W chwili wydania zaskarżonego postanowienia sprawa była prawomocnie ukończona w z.k.r. i wobec tego nie było podstaw do uznania niedopuszczalności drogi sądowej i odrzucenia pozwu. Powód nie żądał po wydaniu przez z.k.r. decyzji w dniu 21 stycznia 1955 r. skierowania sprawy na drogę sądową, gdyż już w dniu 22 września 1954 r. wytoczył powództwo o swe roszczenie przeciwko pozwanym Zakładom przed Sądem Wojewódzkim. Wniesione przez powoda powództwo należy uznać za równoznaczne z żądaniem skierowania sprawy z z.k.r. do Sądu.Przepis art. 10 ust. 2 dekretu z dnia 24 lutego 1954 r. o zakładowych komisjach rozjemczych (Dz. U. Nr 10, poz. 35) daje pracownikowi uprawnienie tego rodzaju, że zamiast wytaczać nowe powództwo, może żądać skierowania sprawy rozpoznanej przez zakładową komisję rozjemczą do sądu i w tym wypadku wniosek taki zastępuje pozew. Jeśli natomiast pracownik z uprawnienia przewidzianego w art. 10 ust. 2) wymienionego wyżej dekretu nie skorzystał, lecz samodzielnie wytoczył w terminie 14 dni lub uprzednio, jak w niniejszym sporze, powództwo do Sądu - należy uznać, że dopełnił ustawowych warunków z art. 10 ust. 2 wspomnianego dekretu.Z przytoczonych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.