I PZ 57/65

SentencjaSąd Najwyższy w sprawie z powództwa W. L. przeciwko Zakładom Przemysłu Barwników "Boruta" w Z. o przywrócenie do pracy i odszkodowanie na skutek zażalenia powoda na postanowienie Sądu Wojewódzkiego w Łodzi z dn. 17 marca 1965 r. C 46/65 postanawia:zażalenie oddalić.Uzasadnienie faktyczneZaskarżonym przez powoda postanowieniem Sąd Wojewódzki:1)odrzucił pozew w części dotyczącej żądania przywrócenia powoda do pracy w pozwanym zakładzie pracy oraz zasądzenia na rzecz powoda od pozwanych kwoty 3.500 zł za czas pozostawania bez pracy;2)uznał się za niewłaściwy do rozpoznania sprawy w części dotyczącej żądania zasądzenia należności za pracę w godzinach nadliczbowych oraz 40% premii regulaminowej i sprawę w tym zakresie przekazał właściwej komisji rozjemczej.W uzasadnieniu Sąd Wojewódzki stwierdził, że - jak wynika z orzeczenia Zakładowej Komisji Rozjemczej przy ZPB "Boruta" w Z. - żądanie powoda o dopuszczenie go do pracy i odszkodowanie za czas pozostawania bez pracy było rozpoznane przez tę Komisję w dniu 26 stycznia 1965 r., w związku z czym pozew w tej części ulega odrzuceniu na mocy art. 199 § 1 pkt 2 k.p.c.Ponadto, wobec tego, że orzekanie w sprawie roszczeń o należność za godziny nadliczbowe i z tytułu 40% kwartalnej premii regulaminowej, zgodnie z treścią art. 1 dekretu z dnia 24 lutego 1954 r. o zakładowych komisjach rozjemczych należy do właściwości tych komisji, na mocy art. 463 § 1 k.p.c. należało sprawę w tym zakresie przekazać Zakładowej Komisji Rozjemczej przy ZPB "Boruta" w Z.W zażaleniu na to postanowienie powód żąda jego uchylenia i rozpoznania sprawy przez Sąd Wojewódzki.Zażalenie jest nieuzasadnione.Odrzucenie pozwu w części wyżej określonej jest uzasadnione, ze względu na niedopuszczalność drogi sądowej w tym zakresie, przy czym jest rzeczą obojętną, czy roszczenie podlegające rozpoznaniu przez zakładową komisję rozjemczą zostało uwzględnione, czy też nie zostało uwzględnione.Przewidziane w art. 12 dekretu o zakładowych komisjach rozjemczych związanie stron prawomocnym orzeczeniem komisji zakładowej dotyczy nie tylko orzeczenia uwzględniającego roszczenia pracownika, ale także orzeczenia nie uwzględniającego tych roszczeń. Fakt jednak, że żaden z przepisów obowiązującego prawa nie przyznaje takich samych skutków procesowych orzeczeniu zakładowej komisji rozjemczej jak wyrokowi sądowemu, wyłącza przywiązywanie do orzeczeń zakładowych komisji rozjemczych skutków związanych z powagą rzeczy osądzonej. Dlatego też nie można uznać za trafne powołania się Sądu Wojewódzkiego na przepis art. 199 § 1 pkt 2 k.p.c., mówiący o odrzuceniu pozwu z powodu tego, że sprawa o to samo roszczenie została już prawomocnie osądzona. Niezrównanie pod tym względem orzeczeń zakładowej komisji rozjemczej z wyrokami nie może jednak prowadzić do możliwości rozpoznania sprawy przez sąd w zakresie rozstrzygniętym przez zakładową komisję rozjemczą.Ostatecznie zatem postanowienie jest słuszne. Wymaga też podkreślenia w związku z wywodami skarżącego, że orzeczenia zakładowej komisji rozjemczej nie podlegają jakiejś ogólnej kontroli w drodze sądowej.Uzasadnione jest również przekazanie przez Sąd Wojewódzki sprawy dalszych roszczeń (za godziny nadliczbowe i roszczenia z tytułu premii) odpowiedniej zakładowej komisji rozjemczej. Uzasadnia to art. 463 § 1 k.p.c. W sprawie przy tym nie zachodzi możliwość, objęta tym przepisem, a mianowicie możliwość rozpoznania sprawy przez sąd w wypadku, gdy zakładowa komisja rozjemcza uznała się uprzednio za niewłaściwą.Wobec zwolnienia powoda przez Sąd Wojewódzki od kosztów sądowych, bezprzedmiotowe stało się zażalenie w części dotyczącej wezwania skarżącego do uiszczenia wpisu od roszczeń, dla których jest właściwa droga sądowa.