III CZ 372/57

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia W. Bryl. Sędziowie: S. Białek (sprawozdawca), P. Stępień.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie z powództwa pracowników Żwirowni w S. (Jana J. i dalszych 40 powodów) przeciwko Przedsiębiorstwu Budowy Elektrowni i Przemysłu w K. o zapłatę, po rozpoznaniu zażalenia powodów na zarządzenie przewodniczącego Sądu Wojewódzkiego w Krakowie z dnia 16 października 1957 r.,zażalenie oddalił.Uzasadnienie faktycznePowodowie wystąpili przed Zakładową Komisją Rozjemczą przy Przemysł. Zjednoczeniu Budowy Elektrowni w K. z wnioskiem o zobowiązanie ich pracodawcy do wypłacenia im wynagrodzenia za pracę według stawek przewidzianych dla strefy II, a nie III. Po uchyleniu przez Zarząd Główny Zw. Zaw. Prac. Budowlanych orzeczenia Zakładowej Komisji Rozjemczej oddalającego wniosek sprawa została na żądanie powodów przekazana sądowi.Zarządzeniem z dnia 31.VII.1957 r. przewodniczący Sądu Wojewódzkiego w Krakowie, do którego wpłynęła sprawa powodów, wezwał powodów o uzupełnienie braków formalnych, w tym w szczególności o sprecyzowanie żądań powodów, każdego z osobna, z podaniem ich nazwisk, imion i miejsca zamieszkania.Pełnomocnik powodów nie wykonał tego zarządzenia w zakresie sprecyzowania żądań powodów. W piśmie wniesionym do Sądu wyjaśnił, że powodowie mają trudności w zapoznaniu się z księgowością strony pozwanej i wnosił o nałożenie na stronę pozwaną obowiązku wyliczenia i podania Sądowi dochodzonych przez powodów należności. Po otrzymaniu tego pisma przewodniczący Sądu zarządził w dniu 16.X.1957 r. zwrot pozwu. W dniu 23 października 1957 r. wpłynęło do Sądu Wojewódzkiego dalsze pismo powodów określające już kwoty przez każdego z nich żądane. Pismo to opatrzone zostało w Sądzie nową sygnaturą. Poza tym, powodowie zaskarżyli w terminie otwartym do zażalenia zarządzenie w przedmiocie zwrotu pozwu.Uzasadnienie prawneZażalenie nie jest uzasadnione.Postanowienie art. 10 dekretu z dn. 24.II.1954 r. o zakładowych komisjach rozjemczych (Dz. U. Nr 10, poz. 35), że w wypadkach skierowania do sądu sprawy wniesionej do komisji wniosek zastępuje pozew, oznacza, że wniosek ten ma być traktowany jako pozew. Musi on zatem odpowiadać pod względem formalnym przepisom art. 200 k.p.c., a gdy w tym zakresie wykazuje braki, sąd może, a nawet powinien zastosować przepisy proceduralne o usuwaniu braków formalnych z rygorami przewidzianymi w tych przepisach, od których żaden ustawowy przepis, a w szczególności dekret o zakładowych komisjach rozjemczych, powodów w takich sprawach nie zwalnia.Brak określenia żądania we wniosku, który po skierowaniu sprawy do Sądu stał się pozwem, był w świetle postanowień art. 200 k.p.c. istotny i uzasadniał w pełni zastosowanie art. 137 k.p.c., a więc wezwanie o uzupełnienie i zwrot po bezskutecznym upływie terminu.Powodowie nie ponoszą zresztą żadnego uszczerbku w swych prawach. Skierowanie sprawy przez zakładową komisję rozjemczą do sądu przywraca drogę sądową do rozpoznania sprawy nie formalnego, ale merytorycznego. Nic nie stoi zatem na przeszkodzie ponownemu wniesieniu przez powodów już do sądu prawidłowo sformułowanego pozwu obejmującego to samo żądanie, sprawa bowiem, która dostała się do sądu przez zakładową komisję rozjemczą, od tej chwili w niczym nie różni się od innych spraw przez sądy rozpoznawanych.Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji z mocy art. 194 i 385 k.p.c.