III KRn 932/57

Uzasadnienie faktyczneCzyn polegający na skupowaniu u osób posiadających konta dewizowe w banku P.K.O. odpowiednich zleceń i na otrzymywaniu na ich podstawie w przedsiębiorstwach handlu detalicznego towarów importowanych oraz na następnym ich sprzedawaniu w celu osiągnięcia zysku, mieści w sobie znamiona tej postaci spekulacji, określonej w art. 1 § 1 dekretu z dnia 4 marca 1953 r., poz. 64 Dz. U., która polega na "wykupowaniu towarów w przedsiębiorstwach lub innych miejscach handlu detalicznego w celu dalszej ich odsprzedaży z zyskiem".Skupowanie bowiem przez sprawcę tych zleceń w celu odsprzedaży z zyskiem towarów otrzymanych przez niego na ich podstawie w przedsiębiorstwie handlu detalicznego, nie jest w swej istocie niczym innym jak tą postacią spekulacji, określoną w art. 1 § 1 dekretu z dnia 4 marca 1953 r., poz. 64 Dz. U., która polega na bezpośrednim wykupowaniu przez sprawcę towarów w przedsiębiorstwach lub w innych miejscach handlu detalicznego w celu ich odsprzedaży z zyskiem, gdyż jeden i drugi czyn może spowodować zakłócenie obrotu towarowego ze szkodą nabywców, polegającą na tym, że nabywcy, którzy nie działają w celach spekulacyjnych, mogą nie otrzymać w przedsiębiorstwie handlu detalicznego poszukiwanego przez siebie towaru lub też uzyskać go w czasie późniejszym. Ilość bowiem i asortyment towarów dostarczanych przez Państwo dla tych osób posiadających konta dewizowe w banku P.K.O., które pragną nabyć towary za dewizy, jest również ograniczona.Pod dyspozycję przepisu art. 1 § 1 dekretu z dnia 4 marca 1953 r., poz. 64 Dz. U., podpadałby tylko czyn, polegający na skupowaniu w celu odsprzedaży z zyskiem dokumentów upoważniających do otrzymania omawianych towarów i na odbieraniu ich na podstawie tych dokumentów w przedsiębiorstwach handlu detalicznego. Natomiast skupowanie tych towarów w tymże celu od osób, które je już otrzymały z przedsiębiorstwa handlu detalicznego, aczkolwiek wyczerpuje w sobie znamiona przestępstwa z art. 6 ustawy z dnia 13 lipca 1957 r., poz. 171 Dz. U., nie podpada pod dyspozycję przepisu art. 1 § 1 dekretu z dnia 4 marca 1953 r., poz. 64 Dz. U., ze względu na to, że stan faktyczny, określony w art. 6 tej ustawy, nie da się podciągnąć pod żadną z tych postaci spekulacji, które określa art. 1 § 1 tegoż dekretu. W końcu pośredniczenie za wynagrodzeniem w sprzedaży tych towarów nie da się podciągnąć zarówno pod przepis art. 1 § 1 omawianego dekretu jak i pod przepis art. 6 tej ustawy, gdyż ten stan faktyczny nie mieści się w elementach ustawowych żadnego z tych przepisów. Z tego też względu pośredniczenie to, podobnie jak i skupowanie omawianych towarów od osób, które je już otrzymały z przedsiębiorstwa handlu detalicznego, a które zostało dokonane przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 13 lipca 1957 r., stanowi tylko przestępstwo skarbowe i wykroczenie karno-administracyjne.