IV CSK 51/17

Sygn. akt IV CSK 51/17 POSTANOWIENIE Dnia 12 marca 2020 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Anna Owczarek (przewodniczący) SSN Agnieszka Piotrowska SSN Karol Weitz (sprawozdawca) w sprawie z powództwa Banku (…) Spółki Akcyjnej w W. przeciwko S. S. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 12 marca 2020 r., na skutek wniosku pozwanego o sprostowanie omyłki pisarskiej zawartej w punkcie 3 wyroku Sądu Najwyższego z dnia 30 listopada 2017 r., sygn. akt IV CSK 51/17, oddala wniosek. UZASADNIENIE Wnioskiem z dnia 26 lutego 2020 r. adwokat S. S. wystąpił o sprostowanie oczywistej omyłki pisarskiej zawartej w punkcie 3 wyroku Sądu Najwyższego z dnia 30 listopada 2017 r., sygn. akt IV CSK 51/17, przez zastąpienie określenia kwoty wynagrodzenia przyznanego S. S. jako kuratorowi ustanowionemu dla nieznanego z miejsca pobytu pozwanego S. S. w wysokości 3600 zł określeniem tej kwoty w wysokości 4428 zł. Wnioskodawca argumentował, że przyznana mu kwota wynagrodzenia 3600 zł jest kwotą netto, podczas gdy zgodnie z § 1 ust. 3 obowiązującego wtedy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 13 listopada 2 2013 r. w sprawie określenia wysokości wynagrodzenia i zwrotu wydatków poniesionych przez kuratorów ustanowionych dla strony w sprawie cywilnej (Dz. U. poz. 1476) wynagrodzenie kuratora będącego podatnikiem obowiązanym do rozliczenia podatku od towarów i usług podwyższa się o kwotę podatku od towarów i usług, określoną zgodnie ze stawką tego podatku obowiązującą w dniu orzekania o wynagrodzeniu. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Wniosek o sprostowanie orzeczenia nie może zmierzać do zmiany zawartego w nim rozstrzygnięcia (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 31 stycznia 2007 r., II CSK 314/06, nie publ., wyrok Sądu Najwyższego z dnia 17 czerwca 2014 r., I CSK 422/13, nie publ.). Wnioskowana przez wnioskodawcę zmiana wysokości przyznanego mu wynagrodzenia byłaby zmianą rozstrzygnięcia zawartego w postanowieniu Sądu Najwyższego, a nie sprostowaniem, o którym mowa w art. 350 § 1 k.p.c. Przesądza to o tym, że wniosek jest bezzasadny. Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji. aj