K 514/50

Skład orzekającyPrzewodniczący: Prezes K. Bzowski. Sędziowie: J. Haber (sprawozdawca). A. Bachrach. Prokurator: J. Markowicz.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Stanisława W., osk. z art. 1 pkt 2 dekr. z dn. 31 VIII 1944 r. (Dz. U. R. P. z 1946 r. Nr 69, poz. 377), po rozpoznaniu rewizji oskarżonego założonej od wyroku Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 19 listopada 1949 r., na podstawie art. 395 k.p.k., utrzymał w mocy zaskarżony wyrok.Rewizja oskarżonego zarzuca, między innymi, zaskarżonemu wyrokowi obrazę: art. 2 dekretu z dn. 31 VIII 1944 r. (Dz. U. R. P. z 1946 r. Nr 69, poz. 377) przez bezzasadne uznanie, iż złożenie w charakterze świadka zgodnych z prawdą zeznań przed władzą okupacyjną stanowi przestępstwo z tego przepisu.Uzasadnienie faktyczneSąd Najwyższy wyraził, między innymi, następujący pogląd prawny.Indagowanie przez Niemców uwięzionego oskarżonego było przesłuchiwaniem go jako podejrzanego, a nie świadka. Wniosek sądu orzekającego co do tego jest logicznie bezbłędny i merytorycznie słuszny. W charakterze zaś podejrzanego nie miał oskarżony w żadnej mierze prawnego obowiązku wypowiedzenia się w żądanym odeń kierunku, niezależnie od tego, że i zeznanie na niekorzyść osób, wymienionych w art. 1 i 2 dekretu z dn. 31 VIII 1944 r. (Dz. U. R. P. z 1946 r. Nr 69, poz. 377), złożone nawet w charakterze świadka słuchanego przez Gestapo w czasie okupacji w sprawie o podłożu politycznym, może stanowić działanie przestępne w rozumieniu art. 1 bądź art. 2 wym. dekretu....