RAD 23/69

Uzasadnienie faktyczneOrzeczeniem dziekańskim adwokat E.W. został uznany za winnego i skazany na karę nagany za to, że w pokoju sędziowskim Wydziału VI Sądu Powiatowego w Y., w którym przebywało kilka osób, a m.in. sędzia L.M., zgłosił się do sędziego W.S. o informację dotyczącą ułaskawienia E.R. w sprawie X i dowiedziawszy się, iż sprawa została przekazana do załatwienia sędziemu T., oświadczył, że jest z tego bardzo niezadowolony dlatego, gdyż ma o sędzi T. wyrobione zdanie negatywne i nie ma do tego sędziego zaufania.Od orzeczenia tego odwołał się adwokat W.Wojewódzka Komisja Dyscyplinarna w X złagodziła obwinionemu karę, zamieniając mu karę nagany na upomnienie.Minister Sprawiedliwości w złożonej rewizji nadzwyczajnej na niekorzyść obwinionego zarzucił niewspółmierną do popełnionego przewinienia łagodność kary upomnienia i domagając się zmiany powyższego orzeczenia Wojewódzkiej Komisji Dyscyplinarnej w części dotyczącej kary, wnosił o wymierzenie obwinionemu kary dyscyplinarnej nagany.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy uznał rewizję nadzwyczajną za zasadną, przy czym zważył, co następuje:W wyniku przeprowadzonego postępowania dowodowego zostało ustalone, że obwiniony wyraźnie oświadczył, iż nie ma zaufania do sędziego T. Wypowiedź ta była przy tym uczyniona w taki sposób, że zwróciła na siebie uwagę osób trzecich, które przebywały wówczas w pokoju sędziowskim. Stan sprawy pod tym względem jest więc niesporny.Publiczne pomówienie urzędującego sędziego o brak zaufania do niego stanowi poważne przewinienie dyscyplinarne i dlatego w pełni zasadnie orzeczona została przez dziekana rady adwokackiej kara nagany.W tej sytuacji Wojewódzka Komisja Dyscyplinarna nie miała usprawiedliwionych podstaw do złagodzenia i tak już łagodnej kary nagany, jeśli się ponadto uwzględni, że adwokat W. był już poprzednio dwukrotnie karany dyscyplinarnie orzeczeniem WKD na karę upomnienia za naruszenie regulaminów więziennych w kontaktach z klientem oraz orzeczeniem WKD za naruszenie obowiązków korporacyjnych.