RAD 61/65

Uzasadnienie faktyczneWojewódzka Komisja Dyscyplinarna Izby Adwokackiej w X orzeczeniem z dnia 21 czerwca 1965 r. w sprawie KD 13/65 uniewinniła adwokata A.B. od zarzutu, że jako obrońca z urzędu nieletnich oskarżonych C. i D. nie stawił się na rozprawę rewizyjną w dniu 25 listopada 1963 r. przed Sądem Wojewódzkim w X w sprawie V KR 2066/63, przez co naruszył obowiązki zawodowe adwokata.Przy referowaniu tego orzeczenia Wojewódzka Komisja Dyscyplinarna miała na względzie, że obwiniony działał pod wpływem błędnego przekonania, iż matka nieletniego D. ustanowi na tę rozprawę obrońcę z wyboru, jak o tym wspomniała w rozmowie z adwokatem A.B., i że na tej podstawie obwiniony mógł się spodziewać, iż zgodnie z przyjętą praktyką Sąd Wojewódzki wyznaczy na rozprawę rewizyjną - jako obrońcę z urzędu - miejscowego adwokata. W konkluzji Komisja Dyscyplinarna uznała, że wobec wyjątkowo dobrej opinii obwinionego zarówno w pracy zawodowej jak i pracy społecznej "niedociągnięcie" jakie można przypisać adwokatowi A.B., nie stanowi przewinienia dyscyplinarnego.Uzasadnienie prawneUchylając powyższe orzeczenie na skutek rewizji nadzwyczajnej Prezydium Naczelnej Rady Adwokackiej i przekazując sprawę do ponownego rozpoznania, Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Rewizja jest zasadna. Skoro bowiem obwiniony został wyznaczony obrońcą z urzędu dwóch nieletnich oskarżonych w sprawie, to był on obowiązany pełnić czynności obrończe aż do czasu zawiadomienia sądu rewizyjnego, że w postępowaniu rewizyjnym udziału nie weźmie. Podstawą do takiego zawiadomienia mogło być bądź ustanowienie obrońcy z wyboru, bądź też wskazanie przez obwinionego na trudności wynikające dlań z faktu posiadania siedziby zawodowej poza siedzibą sądu rewizyjnego.Obowiązki obrońcy wyznaczonego z urzędu w sprawie I instancji, położonym poza siedzibą sądu rewizyjnego, nie kończą się z chwilą wniesienia rewizji, lecz dopiero z chwilą zawiadomienia sądu rewizyjnego, że obrońca z urzędu przed tym sądem nie wystąpi, wobec czego zachodzi konieczność wyznaczenia do obrony miejscowego adwokata. Sąd rewizyjny nie wie o tym, czy obrońca z urzędu nie otrzymał honorarium i czy w związku z tym nie zamierza kontynuować obrony w II instancji także poza miejscem swego zamieszkania. Dlatego też obrońca z urzędu wyznaczony w pierwszej instancji musi być zawiadomiony o terminie rozprawy rewizyjnej. Jeżeli obrońca z urzędu nie zamierza wziąć udziału w postępowaniu rewizyjnym, to z kolei sam ma obowiązek zawiadomić o tym sąd rewizyjny, i to w takim czasie, który by umożliwił sądowi rewizyjnemu wyznaczenie jeszcze przed rozprawą innego obrońcy. Obowiązek ten wynika z § 12 Zbioru zasad etyki adwokackiej i godności zawodu i może być wykonany przez zamieszczenie stosowanej wzmianki w skardze rewizyjnej w sądzie I instancji. W sprawie niniejszej obwiniony adwokat A.B. nie zawiadomił jednak sądu rewizyjnego o tym, że na rozprawę rewizyjną się nie stawi, mimo iż został o terminie tej rozprawy, jako obrońca z urzędu zawiadomiony, wskutek czego doszło do odroczenia rozprawy.