Rw 1026/63

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia płk W. Winawer (sprawozdawca).Sędziowie: płk Z. Furtak, ppłk H. Laska.Prokurator: mjr J. Burzyński.SentencjaSąd Najwyższy rozpoznał na posiedzeniu niejawnym, na skutek skargi rewizyjnej obrońcy, sprawę Józefa K., skazanego wyrokiem Wojskowego Sądu Garnizonowego w Poznaniu z dnia 20 sierpnia 1963 r. za przestępstwo z art. 109 § 1 k.k.W.P. na karę 1 roku i 6 miesięcy więzienia za to, że 5 maja 1963 r., po skierowaniu go na przeszkolenie unitarne do Jedn. Wojsk, w N., oddalił się od grupy żołnierzy i w zamiarze trwałego uchylenia się od służby wojskowej pojechał do K., gdzie w mieszkaniu swojej matki ukrywał się do chwili ujęcia go w dniu 24 lipca 1963 r.W skardze rewizyjnej obrońca, nie kwestionując ustaleń Sądu I instancji, wnosił o złagodzenie kary.Sąd Najwyższy postanowił:nie uwzględnić skargi rewizyjnej obrońcy oskarżonego Józefa K. i utrzymać w mocy wydany w jego sprawie wyrok Wojskowego Sądu Garnizonowego w Poznaniu z dnia 20 sierpnia 1963 r.Uzasadnienie faktyczneSąd Najwyższy wyraził następujący pogląd:Skarga rewizyjna obrońcy nie jest zasadna, a to z następujących względów.Z nie kwestionowanych przez obrońcę ustaleń wyroku Sądu I instancja wynika, że oskarżony dopuścił się dezercji z zamiarem trwałym, a więc z zamiarem całkowitego uchylenia się od obowiązku odbywania zasadniczej służby wojskowej. Tego rodzaju postać dezercji jest społecznie nierównie szkodliwsza od dezercji popełnionej z zamiarem pozostania poza jednostką wojskową przez pewien tylko, nawet dłuższy czas. O ile bowiem ta druga postać dezercji świadczyć może jedynie o niezdyscyplinowaniu sprawcy, o tyle dezercja z zamiarem trwałym świadczy o zdecydowanej niechęci sprawcy do wykonania konstytucyjnego obowiązku odbywania służby wojskowej.Art. 109 k.k.W.P. obejmuje więc swoją dyspozycją dwie różne, zasadnicze pod względem wagi społecznej postacie przestępstwa: dezercję z zamiarem pozostania poza jednostką tylko pewien dłuższy czas i dezercję mającą na celu całkowite zerwanie wojskowego stosunku służbowego. Jakkolwiek obie te postacie dezercji zagrożone są tą samą sankcją karną, to jednak uznać należy, że za dezercję z zamiarem trwałym, jako za przestępstwo nierównie cięższe, nawet w braku istotnych okoliczności obciążających wymiar kary nie powinien w sposób istotny odbiegać na korzyść sprawcy od średniego zagrożenia.Jeżeli w sprawie Józefa K. sąd wymierzył karę jedynie 1 roku i 6 miesięcy więzienia, to uczynił tak jedynie uwzględniając szereg istotnych okoliczności łagodzących, takich mianowicie, jak pobudki działania oskarżonego i jego krótki staż żołnierski, podczas którego nie składał jeszcze przysięgi. Do złagodzenia kary orzeczonej przez Sąd I instancji Sąd Najwyższy nie znajduje podstaw.