Rw 458/69

Skład orzekającyPrzewodniczący: płk Z. Krasuski,Sędziowie: płk A. Kruszka (sprawozdawca), ppłk J. Gawrysiak.Prokurator: ppłk M. Nowak.SentencjaSąd Najwyższy rozpoznał na posiedzeniu niejawnym, na skutek skargi rewizyjnej prokuratora, sprawę Jana Piotra K., skazanego wyrokiem Wojskowego Sądu Garnizonowego w N. z dnia 7 marca 1969 r. za przestępstwo z art. 109 § 1 k.k.W.P. na karą 1 roku więzienia za to, że po skończonym urlopie nie powrócił w dniu 30 listopada 1968 r. do jednostki wojskowej w N.1, a w zamiarze dłuższego uchylania się od pełnienia służby wojskowej przebywał w miejscowości N.2 u rodziców i w innych miejscowościach do dnia 28 stycznia 1969 r., kiedy to zatrzymany został przez patrol MO.Prokurator zaskarżył powołany wyrok z powodu wymierzenia oskarżonemu niewspółmiernie łagodnej kary i wnosił o uchylenie tego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.Sąd Najwyższy, w uwzględnieniu skargi rewizyjnej prokuratora, uchylił wyrok Wojskowego Sądu Garnizonowego w N. z dnia 7 marca 1969 r. w sprawie Jana Piotra K. i sprawę tę przekazał temuż Sądowi do ponownego rozpoznania.Uzasadnienie faktyczneSąd Najwyższy wyraził następujący pogląd:Zasadnie wywodzi prokurator w rewizji, że Sąd wyrokujący wymienił w wyroku okoliczności obciążające, które jednak w wymiarze kary nie znalazły odzwierciedlenia. Tak wiać Sąd słusznie podkreśla w wyroku, że przeciw oskarżonemu przemawia jego podstępne działanie, mające na celu wprowadzenie w błąd przełożonych i uzyskanie nienależnego urlopu, dalej - niereagowanie na nalegania rodziny, by powrócił do jednostki, i równoczesne wysyłanie do jednostki telegramów zawiadamiających o rzekomym przedłużeniu urlopu, nade wszystko zaś długotrwałe, bo aż dwumiesięczne uchylanie się od służby.Wymienione okoliczności - przy uwzględnieniu faktu, że oskarżony popełnił dezercję bez żadnych powodów, które mogłyby go w jakiejkolwiek mierze tłumaczyć - wskazują na duże społeczne niebezpieczeństwo popełnionego przestępstwa.Wymierzona oskarżonemu kara rozmiarów tego niebezpieczeństwa nie odzwierciedla i dlatego musi być uznana za niewspółmierną.Stopnia tego niebezpieczeństwa nie zmniejszają nieprzekonywająco powołane przez sąd okoliczności w postaci powodowania się przez oskarżonego "młodzieńczą lekkomyślnością" oraz nienależytego wdrożenia oskarżonego do zasad dyscypliny wojskowej.Służba wojskowa jest tak podstawowym i powszechnie znanym ze swej wagi obowiązkiem obywatelskim, że jego spełnienie nie jest kwestią zależną od takiego czy innego stopnia zdyscyplinowania wojskowego bądź obywatelskiego osoby zobowiązanej do służby wojskowej, lecz kwestią w ogóle stosunku tej osoby do wykonywania ustawowego obowiązku obywatelskiego o takim właśnie charakterze.To, czy oskarżony był "wdrożony do zasad dyscypliny wojskowej", nie powinno było mieć przy ocenie stopnia jego winy popełnienia dezercji żadnego znaczenia.To samo trzeba powiedzieć o powodowaniu się przez oskarżonego młodzieńczą lekkomyślnością. Oskarżony powołany został do służby wojskowej po osiągnięciu przepisowego wieku i po stwierdzeniu jego zdolności do wykonania tego obowiązku, naruszenie zatem tego obowiązku nie może być tłumaczone lekkomyślnością oskarżonego.